تو دوره‌ی تاریخ فلسفه از نگاه میشل فوکو، فوکو مثل کارآگاهه. دنبال این نیست که کی چی گفته، دنبال اینه که فلانی چرا این حرف رو زده اونم نه از نگاه کاملا فلسفی، از نگاه قدرت 😈» «بعد از اینکه فلان نظریه معروف رو برات توضیح میده، میگه ببین جنگ سر چی بوده که مثلا…فوکو اینجا مثل یه کارآگاه بی‌اعصابه! ما قرار نیست حفظ کنیم افلاطون یا دکارت چی گفتن؛ می‌خوایم یقه تاریخ رو بگیریم و بپرسیم «پشت این نظریه‌های قشنگ، چه جنگِ قدرتی پنهان شده؟» کی تصمیم گرفت چی «حقیقت» باشه و چی «جنون»؟ ما تاریخ فلسفه نمی‌خونیم، ما داریم تاریخ بشریت رو کالبدشکافی می‌کنیم 😈