فلسفه‌ی قاشق قاشق اولین ابزار صلح در تاریخ بشر است [استعاری]. او نه می‌برد، نه می‌دوزد. فقط میان انس

فلسفه‌ی قاشق قاشق اولین ابزار صلح در تاریخ بشر است [استعاری]. او نه می‌برد، نه می‌دوزد. فقط میان انسان و غذا میانجیگری می‌کند؛ انگار گفته باشد خشونت لازم نیست، می‌شود همه چیز را کمی خم کرد و برداشت. انسان‌ها معمولا به قاشق فکر نمی‌کنند، مگر وقتی که نباشد. و نبودن قاشق یعنی [بازگشتن به تماس مستقیم؛ جایی که میان دست و غذا دیگر واسطه‌ای نیست و انسان ناچار است جهان را کمی بی‌واسطه‌تر لمس کند].قاشق در عین حال یک ابزار بی‌طرف است؛ نه طعم را بهتر می‌کند نه بدتر، فقط اجازه می‌دهد طعم وارد دهان شود بدون اینکه انسان با آن درگیر شود. شاید به همین دلیل است که قاشق نماد تمدن شده؛ چون تمدن یعنی فاصله گرفتن از تماس مستقیم با جهان. یعنی همیشه یک واسطه بین تو و واقعیت وجود داشته باشد. انسان و جهان، اگر مستقیم روبه رو شوند، همیشه کمی خشونت در کار است. چیزی در تماس مستقیم هست که نمی‌گذارد همه چیز بی‌دردسر بماند. قاشق این دردسر را حذف نمی‌کند؛ فقط آن را به زیر سطح می‌برد. او یک صلح‌بان نیست، یک پنهان‌کننده است. اختلاف را حل نمی‌کند، فقط آن را از دید خارج می‌کند. در نهایت، قاشق یک میانجی کامل نیست؛ یک میانجی موفق است و موفق‌ترین میانجی‌ها آن‌هایی هستند که فراموش می‌شوند.|کانال تلگرامی آرشیو، با اندکی تغییر|@JameahiBehtarBesazim