بنامیزد!آگاهی‌‌بخشی فرهنگی و ادبیدر زبان فارسی واژه‌ای دلنشین و کهن وجود دارد که امروز کمتر کسی آن ر

بنامیزد!آگاهی‌‌بخشی فرهنگی و ادبیدر زبان فارسی واژه‌ای دلنشین و کهن وجود دارد که امروز کمتر کسی آن را می‌شناسد؛ بنامیزد.بنامیزد، در اصل صورتِ کوتاه‌شده‌ی "به‌نام ایزد" است؛ دعایی برای دور ماندن از بدخواهی؛ همان معنایی که امروز بیشتر با واژه‌ی عربی "ماشاءالله" یا عبارت "چشم‌بد دور" بیان می‌کنیم.این واژه آن‌قدر در زبان فارسی رایج بوده که بزرگ‌ترین شاعران ما بارها از آن استفاده کرده‌اند.▫️نظامی گنجویمهیا مجلسی بی‌گردِ اغیاربنامیزد گلی بی‌زحمتِ خارو در جایی دیگر، در ستایش زیبایی، می‌گوید:بنامیزد، بنامیزد، نگه کن تا توان بودنغلام آن‌چنان رویی که گل رنگ آرد از رویش▫️سعدینقاب از بهر آن باشد که روی زشت بربندیتو زیبایی، بنامیزد، چرا با ما نپیوندی؟▫️حافظمی‌ای در کاسه‌ی چشم است ساقی را، بنامیزدکه مستی می‌کند با عقل و می‌بخشد خماری خوشاین شواهد نشان می‌دهد که بنامیزد واژه‌ای ساختگی یا مهجور نبوده، بلکه بخشی از زبان زنده‌ی فارسی بوده است؛ واژه‌ای که مردم هنگام دیدن زیبایی، هنر، نیک‌بختی یا نعمتی چشمگیر بر زبان می‌آوردند؛ درست همان‌جایی که امروز معمولا می‌گوییم ماشاءالله!جالب آن‌که در برخی گویش‌های فارسی، از جمله گویش کرمانی، هنوز تعبیر "نوم‌خدا" یا کردها و لرها "نام‌خدا" را برای تحسین به‌کار می‌رود؛ تعبیری که از نظر معنا و کارکرد، بسیار به واژه‌ی کهن بنامیزد نزدیک است و هر دو یادگار سنت دیرینه‌ی فارسیِ دعا کردن با نام خدا یا ایزد هستند.به‌هرحال، شاید بد نباشد گاهی یکی از این واژه‌های اصیل فارسی را دوباره زنده کنیم.اگر کودکی را دیدیم که شیرین لبخند می‌زند، اگر هنری ما را شگفت‌زده کرد، یا اگر باغی سرسبز و درختی پربار دیدیم، چه زیباست که بگوییم بنامیزد!واژه‌ها فقط ابزار سخن گفتن نیستند؛ آن‌ها حافظه‌ی تاریخی و فرهنگی یک ملت‌اند. زنده ماندن هر واژه، یعنی زنده ماندن بخشی از هویت ما.|لغت‌نامه دهخدا، مدخل بنامیزد؛ فرهنگ بزرگ سخن، ذیل مدخل بنامیزد؛ کلیات سعدی، دیوان حافظ و خمسه نظامی، نسخه‌های تصحیح‌شده|@JameahiBehtarBesazim