رو به جلو؛ پیش به سوی هدف✍️ سیدجواد میرموسوی💠 انسان بدون هدف، شبیه مسافری است که حرکت می‌کند، اما ن

رو به جلو؛ پیش به سوی هدف✍️ سیدجواد میرموسوی💠 انسان بدون هدف، شبیه مسافری است که حرکت می‌کند، اما نمی‌داند مقصد کجاست. ممکن است بسیار تلاش کند، مسیرهای زیادی را طی کند و حتی سرعت حرکتش زیاد باشد؛ اما اگر مقصد مشخص نباشد، حرکت الزاماً به معنای پیشرفت نیست. بسیاری از ما تصویری کلی از «هدف» در ذهن داریم؛ می‌خواهیم موفق‌تر باشیم، زندگی بهتری داشته باشیم، سازمان موفق‌تری بسازیم یا جامعه‌ای مطلوب‌تر ایجاد کنیم. اما مسئله از جایی آغاز می‌شود که تعریف ما از هدف با یکدیگر متفاوت است. آنچه برای یک نفر مقصد محسوب می‌شود، ممکن است برای دیگری تنها یک ایستگاه بین راه باشد.💠 بنابراین، پیش از آنکه بپرسیم «چگونه به هدف برسیم؟» باید دو پرسش اساسی‌تر را پاسخ دهیم؛ «کجا هستیم؟» و «کجا می‌خواهیم برویم؟» این دو پرسش، نقطه آغاز هر حرکت هدفمند هستند. هدف، تصویری روشن از وضعیت مطلوب در آینده است؛ وضعیتی که می‌خواهیم از نقطه فعلی به آن برسیم. بنابراین شناخت هدف، بدون شناخت وضعیت موجود امکان‌پذیر نیست. اگر ندانیم اکنون کجا ایستاده‌ایم، فاصله‌مان با مقصد را نمی‌توانیم اندازه‌گیری کنیم و اگر مقصد را دقیق نشناسیم، نمی‌توانیم مسیر مناسبی برای رسیدن به آن انتخاب کنیم.💠 از همینجاست که تفاوت میان حرکت و پیشرفت آشکار می‌شود. حرکت یعنی از جایی به جای دیگر رفتن؛ اما پیشرفت یعنی حرکت در جهت درست. گاهی افراد و سازمان‌ها بسیار پرمشغله‌اند، تصمیم‌های فراوان می‌گیرند و منابع زیادی مصرف می‌کنند، اما در واقع به هدف نزدیک نمی‌شوند. دلیل آن روشن است؛ فعالیت زیاد، الزاماً پیشرفت نیست. اگر جهت حرکت اشتباه باشد، حتی سریع‌تر حرکت کردن نیز ما را از مقصد دورتر می‌کند. از این منظر، هر هدف دست‌کم به سه عنصر نیاز دارد: وضعیت موجود، وضعیت مطلوب و مسیر گذار از وضع موجود به وضع مطلوب.💠 البته هر هدفی معلوم نیست که هدفِ مناسبی باشد. هدف باید روشن، قابل فهم، قابل سنجش و متناسب با منابع و ظرفیت‌های موجود و رو به پیشرفت‌ باشد. هدفی که صرفاً آرزو باشد، هنوز به یک هدف عملیاتی تبدیل نشده است. هدف زمانی معنا پیدا می‌کند که بتوان برای رسیدن به آن تصمیم گرفت، برنامه‌ریزی کرد، منابع اختصاص داد و میزان پیشرفت را سنجید. بنابراین، روش رسیدن به هر هدف نیز نمی‌تواند یکسان باشد. اما در همه آنها یک اصل مشترک وجود دارد؛ باید جهت را بدانیم. زندگی، مدیریت و حتی سیاست‌گذاری، بیش از آنکه به «بیشتر حرکت کردن» نیاز داشته باشد، به درست حرکت کردن نیاز دارد.💠 پیش از هر تصمیم بزرگ، باید لحظه‌ای توقف کنیم و از خود بپرسیم؛ اکنون کجا هستیم؟ مقصد کجاست؟ فاصله میان این دو چقدر است؟ و آیا مسیری که انتخاب کرده‌ایم واقعاً ما را به مقصد می‌رساند؟ شاید یکی از مهم‌ترین مهارت‌های انسان در زندگی، توانایی تشخیص همین فاصله باشد؛ فاصله میان آنچه هست و آنچه باید باشد. اگر این فاصله را درست بشناسیم، هدف معنا پیدا می‌کند؛ اگر هدف را درست تعریف کنیم، مسیر قابل طراحی می‌شود؛ و اگر مسیر درست باشد، هر گام کوچک ما می‌تواند بخشی از یک حرکت بزرگ‌تر به سوی آینده باشد. بنابراین، رو به جلو بودن، صرفاً به معنای حرکت کردن نیست؛ به معنای حرکت آگاهانه در جهت هدف است.نتیجه‌گیری راهبردی:💠 گاهی لازم است برای مدتی بایستیم، موقعیت خود را ارزیابی کنیم، مقصد را دوباره تعریف کنیم و حتی اگر لازم بود مسیرمان را تغییر دهیم. ایستادن برای بازنگری، عقب‌گرد نیست؛ گاهی شرط ادامه دادن در مسیر درست است. مهم این نیست که چقدر سریع حرکت می‌کنیم؛ مهم این است که آیا هر گامی که برمی‌داریم، ما را به هدف نزدیک‌تر می‌کند یا نه. پس؛ کجا هستیم؟ کجا می‌خواهیم برویم؟ و برای رسیدن به آن، چه باید بکنیم؟ پاسخ روشن به همین سه پرسش، می‌تواند آغاز یک حرکت واقعی باشد. رو به جلو؛ پیش به سوی هدف.@jamey_e_madani