نقطه مرجع استراتژیک؛ حلقه مفقوده حکمرانی کارآمد ✍️ سیدجواد میرموسوی💠 در ادبیات مدیریت استراتژیک، هم

نقطه مرجع استراتژیک؛ حلقه مفقوده حکمرانی کارآمد ✍️ سیدجواد میرموسوی💠 در ادبیات مدیریت استراتژیک، همواره بر اهمیت چشم‌انداز، سیاست‌ گذاری‌های کلان و برنامه‌ریزی راهبردی تأکید شده است. با این حال، تجربه نشان می‌دهد که میان «تدوین راهبرد» و «تحقق راهبرد» فاصله‌ای قابل توجه وجود دارد. بسیاری از برنامه‌ها، نه به دلیل ضعف در طراحی، بلکه به دلیل ناتوانی در اجرا، هرگز به نتایج مورد انتظار نمی‌رسند.💠 یکی از مهم‌ترين عوامل ایجاد این شکاف، فقدان نقطه مرجع استراتژیک Strategic Reference Point است. نقطه مرجع استراتژیک، معیاری بنیادین برای جهت‌دهی تصمیمات، تخصیص منابع، تعیین اولویت‌ها و ارزیابی عملکرد محسوب می‌شود. در اصول کشورداری، نبود یک نقطه مرجع استراتژیک موجب می‌شود دستگاه‌های مختلف، برداشت‌های متفاوتی از سیاست‌های کلان داشته باشند. در نتیجه، هر بخش بصورت جزیره‌ای مسیر خود را دنبال می‌کند و انسجام لازم برای تحقق راهبردها از بین می‌رود. اگر در چنین ساختاری یک نقطه مرجع استراتژیک روشن و مورد پذیرش وجود نداشته باشد، با تعدد مراکز قدرت و تصمیم‌گیری، به تدریج به تعارض سیاست‌ها، پراکندگی منابع، کندی اجرا و کاهش اثربخشی تصمیم‌ها منجر خواهد شد. 💠 البته باید میان «نقطه مرجع استراتژیک» و «خودمحوری» تفاوت قائل شد. وجود یک مرجع نهایی برای جمع‌بندی و تصمیم‌ گیری به معنای نفی خرد جمعی، مشارکت نخبگان یا حذف سازوکارهای کارشناسی نیست. برعکس، هرچه فرآیند تصمیم‌ سازی مبتنی بر دانش، مشورت و مشارکت گسترده‌تر باشد، کیفیت تصمیمات افزایش خواهد یافت. اما تجربه تاریخی نشان داده است که هیچ نظامی صرفاً با اتکا به تعدد دیدگاه‌ها و بدون وجود مرجع نهایی تصمیم‌گیری، قادر به حفظ انسجام راهبردی نخواهد بود.💠 در واقع، مسئله اصلی این نیست که چه کسی تصمیم می‌گیرد؛ بلکه این است که در نهایت باید فرد یا نهادی وجود داشته باشد که پس از شنیدن دیدگاه‌های مختلف، مسئولیت جمع‌بندی و اتخاذ تصمیم نهایی را بر عهده بگیرد. نبود چنین مرجعی، اغلب به وضعیتی منجر می‌شود که همه در تصمیم‌گیری سهیم هستند اما هیچ‌ کس مسئولیت را بعهده نمی‌گیرد. حکمرانی موفق بر دو پایه استوار است؛ نخست بهره‌گیری حداکثری از خرد جمعی، تخصص و مشارکت ذی‌نفعان، و دوم وجود مرجع نهایی برای ایجاد انسجام، رفع تعارض‌ها و تعیین مسیر. حذف هر یک از این دو، نظام حکمرانی را با چالش مواجه می‌کند.نتیجه‌گیری راهبردی:💠 امروزه در بسیاری از حکمرانی ها؛ نقطه مرجع استراتژیک یکی از مهم‌ترین سازوکارهایی ست؛ که می‌تواند میان سیاست‌گذاری و اجرا، پیوند برقرار کرده و با مدیریت تعارض‌ها در لحظات حساس، حرف آخر را بزند. چرا که در نهایت، کشوری که دچار اختلاف میان اصحاب قدرت باشد، هیچگاه به مقصد نخواهد رسید.@jamey_e_madani