هوش مصنوعی؛ آزمون تازه هوشمندی انسان✍️ سیدجواد میرموسوی💠 این روزها با سروصدایی که پیشرفت در فناوری هوش مصنوعی در جامعه به راه انداخته؛ پرسشی به‌طور مکرر و بخصوص در محیط‌های دانشگاهی و میان نخبگان مطرح است که با گسترش و فراگیری هوش مصنوعی، آینده بشر چگونه خواهد بود؟ پرسشی مهم که گاهی با نگرانی درباره آینده مشاغل، تغییر سبک زندگی، امنیت اطلاعات و حریم خصوصی همراه می‌شود و حتی بسیاری از خانواده‌ها را نیز نسبت به آینده فرزندانشان نگران کرده است. در این میان اما در پاسخ به این پرسش، دیدگاه‌های متفاوتی بیان می‌شود؛ برخی هوش مصنوعی را یک فرصت تاریخی برای ارتقای کیفیت زندگی بشر می‌دانند و برخی دیگر، نسبت به پیامدهای کنترل‌نشده آن هشدار می‌دهند.💠 اما به نظر می‌رسد هوش مصنوعی، در اصل، چیزی متفاوت از سایر فناوری‌هایی نیست که بشر در طول تاریخ ساخته و به کار گرفته است؛ با این تفاوت که دو لبه بودن این فناوری، بسیار بُرنده‌تر و اثرگذارتر است. هوش مصنوعی نه ذاتاً نجات‌بخش است و نه ذاتاً ویرانگر. آنچه سرنوشت آن را تعیین می‌کند، بیش از آنکه به خود فناوری مربوط باشد، به نوع استفاده انسان از آن ارتباط پیدا می‌کند. همان فناوری که قادر است به تشخیص بهتر بیماری‌ها، آموزش شخصی‌سازی‌ شده، افزایش بهره‌وری، کاهش خطاهای انسانی، حل مسائل پیچیده و ارتقای کیفیت زندگی کمک کند، اگر بدون مسئولیت، اخلاق و آگاهی به کار گرفته شود، می‌تواند به ابزار فریب، جعل، نقض حریم خصوصی، حذف فرصت‌های شغلی، گسترش اطلاعات نادرست و حتی آسیب‌های اجتماعی تبدیل شود.💠 بنابراین، مسأله اصلی آینده بشر، صرفاً هوش مصنوعی نیست؛ بلکه نسبتِ انسان با هوش مصنوعی است. ما نمی‌توانیم این فناوری را نادیده بگیریم و نیز نمی‌توانیم آن را از زندگی خود حذف کنیم. هوش مصنوعی، چه بخواهیم و چه نخواهیم، در حال ورود به لایه‌های مختلف زندگی، آموزش، اقتصاد، مدیریت، پزشکی، محیط زیست، ارتباطات و حتی تصمیم‌گیری‌های روزمره انسان است. از این رو، به جای ترسیدن از هوش مصنوعی، باید فرهنگ استفاده از آن را ارتقا دهیم.💠 با هوش مصنوعی همراه باشیم اما اطلاعات شخصی و محرمانه خود را بی‌محابا در اختیارش نگذاریم و در عین حال، ظرفیت‌های ارزشمند آن را نیز نادیده نگیریم. باید بپذیریم که هوش مصنوعی قرار نیست جای «انسان» را بگیرد؛ بلکه می‌تواند جای بسیاری از کارهایی را بگیرد که انسان تاکنون انجام می‌داده است. بنابراین، آنچه بیش از هر چیز باید ارتقا پیدا کند، خودِ انسان است؛ هوشمندی، خلاقیت، تفکر انتقادی، قدرت تحلیل، اخلاق، مسئولیت‌ پذیری و توانایی تشخیص درست از نادرست.نتیجه‌گیری راهبردی:💠 هوش مصنوعی هر روز هوشمندتر می‌شود؛ پس انسان نیز باید هوشمندانه تر رفتار کند. بیاد داشته باشیم؛ راه پیشگیری از پیامدهای احتمالی این فناوری، فرار از آن نیست، چرا که گریزی از آن، نه امروز و نه در آینده وجود ندارد. راه درست، ارتقای فرهنگ استفاده، آموزش عمومی، تقویت سواد دیجیتال و هوش اخلاقی انسان است. آینده متعلق به کسانی نیست که از هوش مصنوعی هراس دارند و نه الزاماً به کسانی که شیفته آن هستند؛ آینده متعلق به کسانی است که می‌آموزند چگونه هوشمندانه، مسئولانه و انسانی از آن استفاده کنند. زیرا در نهایت، خطر اصلی هوش مصنوعی نیست؛ بلکه خطر اصلی، خودِ انسان است که ابزار بسیار قدرتمندی را در اختیار می‌گیرد، که بایستی فرهنگ استفاده از آن را نیز بیاموزد. @jamey_e_madani