حکمرانی و مسئولیت در برابر قضاوت تاریخ✍️ سیدجواد میرموسوی💠 یکی از خطرناک‌ترین نگرش‌ها در عرصه حکمرا

حکمرانی و مسئولیت در برابر قضاوت تاریخ✍️ سیدجواد میرموسوی💠 یکی از خطرناک‌ترین نگرش‌ها در عرصه حکمرانی آن است که صاحبان قدرت، خود را صرفاً «مکلف به انجام تکلیف» بدانند و قضاوت تاریخ را بی‌اهمیت تلقی کنند. این نگاه، در ظاهر ممکن است نشانه تعهد و پایبندی به وظیفه باشد؛ اما اگر از مسئولیت‌ پذیری در برابر نتایج تصمیمات جدا شود، می‌تواند به یکی از جدی‌ترین آسیب‌های حکمرانی تبدیل شود. حکمرانی فقط برپایه اینکه نیت و قصد ما خدمت بود، نیست. درباره نتایج، پیامدها و مسئولیتِ تاریخی تصمیم‌ها نیز هست. حاکمیتی که بگوید ما «به تکلیف خود عمل کرده‌ایم»، اما اگر حاصل آن تکالیف، کاهش رفاه مردم، محدود شدن آزادی‌ها، تضعیف نهادهای اجتماعی، گسترش فقر یا تضییع حقوق شهروندان باشد، نمی‌تواند صرفاً با استناد به اینکه قصد و نیّت ما خدمت و ادای تکلیف بود، از زیر بار مسئولیت شانه خالی کند. تاریخ، دادگاهِ نیت‌ها نیست؛ دادگاهِ آثار و پیامدهاست.💠 استمرار قدرت اگر با سازوکارهای اصلاح، پاسخ‌گویی و گردش نخبگان همراه نباشد، فرصت بیشتری برای انباشته شدن خطاها و افزایش هزینه‌های آن فراهم می‌کند. پاسخگویی و احساس مسئولیت در برابر تاریخ، یکی از مهم‌ترین موانع خودکامگی است. کسی که می‌داند روزی عملکرد او در معرض قضاوت قرار خواهد گرفت، ناگزیر است از خود بپرسد؛ آیا تصمیم امروز من، فردای این سرزمین را بهتر خواهد کرد یا دشوارتر؟ آیا این تصمیم به افزایش سرمایه اجتماعی می‌انجامد یا به فرسایش اعتماد عمومی؟ آیا حقوق اکثریت را پاس می‌دارد یا منافع گروهی محدود را؟💠 حکمرانی خردمندانه، حکمرانی‌ای نیست که صرفاً بگوید «ما مکلّف به ادای تکلیف ایم»؛ بلکه باید بتواند پاسخ دهد؛ «وظیفه را برای چه کسی، با چه روشی و با چه نتیجه‌ای انجام داده است؟» مسئولیت تاریخی یعنی پذیرفتن این حقیقت که هیچ مقام و هیچ نسلی مالک آینده نیست. هر نسلی، کشور را برای مدتی در اختیار دارد و آن را به نسل بعد تحویل خواهد داد. بنابراین، معیار موفقیت حکمرانی فقط این نیست که در دوران تصدی خود چه کرده است؛ بلکه باید دید چه میراثی برای آیندگان بر جای گذاشته است.نتیجه‌گیری راهبردی:💠 نام نیک در تاریخ با ادعا ساخته نمی‌شود؛ با خدمت، خردمندی، رعایت حقوق مردم و ساختن آینده‌ای بهتر ساخته می‌شود. شاید مهم‌ترین پرسشی که هر صاحب قدرت باید در خلوت خود از خویش بپرسد این باشد که: اگر امروز آخرین روز مسئولیت من باشد، تاریخ درباره میراثی که برای این سرزمین گذاشته‌ام چه خواهد گفت؟ و چه زیباست پند سعدی که مسئولیت فرصت‌های امروز را به فردای نامعلوم حواله نمی‌کند.بس بگردید و بگردد روزگاردل به دنیا در نبندد هوشیارای که دستت می‌رسد کاری بکنپیش از آن کز تو نیاید هیچ کار@jamey_e_madani