برمیگردم و به عقب نگاه میکنم و میبینم چقدر قوی بودم تا به امروز چقدر حق دارم خسته باشم ،چقدر حق دارم که دلم شونه ای برای تکیه دادن بخواد و چقدر حق دارم مدتی از همه چیز و همه کس فاصله بگیرم تا که شاید کمی حالم خوب بشه، بر میگردم و به عقب نگاه میکنم و میبینم این مسیر سخت و سنگلاخ و ناهموار رو من بودم که با گامهای کوچک و طاقت فرسایی که بود تمومش رو پیمودم و این من بودم که تمام مصیبتهای راه رو تاب آوردم و با تمام مشکلاتم جنگیدم نگاه میکنم و خودم رو میبینم که در مسیری تاریک و سرد زانو زده با دستان لرزانش اشکهای خودش رو پاک میکنه به خودش دلداری میده نفس عمیقی میکشه و دوباره بلند میشه و با تمام درد و خستگیش بلند میشه و دوباره ادامه میده .خودم رو میبینم که خودش برای ارزوهای خودش آستین بالا زده و خودش رو در آغوش میکشه و حفره های خالی جهانش رو پر میکنه به عقب که نگاه میکنم به خود خستم و دلم میخواد در آغوشش بگیرم و بگم در نهایت بی پناهی به قدر کفایت تلاش کرده و به قدر کفایت جنگیده،و حتی تلاشهای محکوم به شکستی که داشته ستودنیه.نرگس صرافیاناین همون شنبه ای هست که منتظرش بودی پس بسم الله ...💥💥💥💥💥💥💥https://chat.whatsapp.com/GTPu1BViov03jWxoD37fD3@janan_shokret