‍ نگارم چو گِردِ گُلِستان برآیدخروشِ دلم تا به کیوان برآیدچمان سرو در خاکِ پایش بغلتدچو گِردِ چمن‌ها خرامان برآیدچو غنچه برآیم ز دل، من هرآنگهکه آن سرو‌بن از گلستان برآیدبرآید غریو از دلِ خلق، اگر اودگر ره به بازار ازین‌سان برآیدبسی برنیاید که از دستِ حُسنشغریو از گل و سروِ بستان برآیدگَزَد چرخ، انگشتِ حیرت به دندانچو پروین ازان لعلِ خندان برآیدفلک چشمِ خورشید پیشش کشد زودچو گَردِ سمندش ز میدان برآیدمرا وصلِ شیرین‌‌لبش گر به‌ عمریبرآید، هم از لطفِ جانان برآیددهانی چنان تنگ و نایاب کو راست، به جان گر دهد، سخت ارزان برآیدبرآید ازو هم امیدِ دلِ منولیکن به صبرِ فراوان برآیدچو بگسست زنجیرِ اشک از برِ دلجز آهِ مسلسل، که با آن برآید؟تن اندر غم دل دهم زانکه دانمکه این کارِ دشوار آسان برآیدمرا مِهرِ آن چهره و لعلِ میگونفرو‌رفت با شیر و با جان برآید[دیوان کمال‌الدّین اسماعیل اصفهانی (غزلیات و رباعیات)، تصحیح و تحقیق دکتر محمدرضا ضیاء، تهران: انتشارات دکتر محمود افشار، ویراست دوم ۱۴۰۲، ۱۵۵-۱۵۶]بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار؛ تعمیم زبان فارسی، تحکیم وحدت ملّی و تمامیت ارضی@AfsharFoundation