👁‍🗨 نگاه تحلیلگران: غنیمت مذاکره👈 سیدقائم موسوی، دکتری علوم‌سیاسی، در یادداشتی برای #راهبرد نوشت:✍ دوباره و در آستانهٔ رویارویی مستقیم میان ایالات متحده و ایران، سخن گفتن از مذاکره داغ شده است؛ گویی روزنه‌ای تنفسی برای گریز از جنگی پرهزینه و محتمل، با میانجیگری شماری از کشورها گشوده شده باشد.✍ بااین‌حال، حجم حواشی پیرامون آغاز مذاکره، شکل و محتوای آن، دستور کار، ترکیب شرکت‌کنندگان و حتی محل برگزاری، چنان گسترده بود که تردیدهایی جدی درباره امکان تحقق اصل مذاکره، دست‌کم در افق اعلامی، پدید آورد؛ تا آنجا که خود حاشیه‌ها می‌توانند متن را به تعویق یا تعلیق بکشانند.✍ مطابق الگوی آشنای پیشامذاکرات، و پیش از گفت‌وگوها، #استیو_ویتکاف نمایندهٔ ایالات متحده، دیداری با مقامات اسرائیلی و شخص #نتانیاهو داشته است؛ امری که بار دیگر نشان می‌دهد مذاکره، پیشاپیش در بستری امنیتی و ائتلافی تعریف شده و هنوز به یک فرآیند مستقل دوجانبه تبدیل نشده است.✍ «چگونگی» مذاکره ــ به‌ویژه محل و ترکیب شرکت‌کنندگان ــ در تعیین جدی یا صوری بودن آن نقشی اساسی خواهد داشت. در این میان، تمایل جمهوری اسلامی به مذاکره‌ای صرفاً دوجانبه میان ایران و آمریکا و ترجیح عمان به‌عنوان محل گفت‌وگو، از اراده‌ای برای حل‌وفصل کم‌حاشیه و متمرکز اختلافات حکایت می‌کند. در مقابل، دعوت آمریکا از کشورهای ثالث، نشان‌دهندهٔ تمایل به قالب‌بندی مذاکرات در شکل کنفرانسی است.✍ البته باید توجه داشت که تماس دوجانبه، در کنار محاسنی که دارد، می‌تواند نقش کشورهای ثالث را در تعدیل مطالبات طرفین و ضربه‌گیری سیاسی مذاکرات کاهش دهد؛ امری که لزوماً به سود جمهوری اسلامی نیست.✍ بااین‌حال، اصرار ایالات متحده بر چندجانبه‌سازی مذاکرات، بیش از آنکه ناظر به حل مسئله باشد، به مانور دیپلماتیک و برگزاری نوعی «شو مذاکراتی» شباهت داشت.✍ مذاکرهٔ کنفرانسی این امکان را فراهم می‌کند که آمریکا مطالبات یک‌جانبه و حداکثری خود را در فضایی چندلایه مطرح کند؛ مطالباتی که در صورت رد شدن از سوی ایران، می‌توانست به‌عنوان مستمسکی برای تولید توجیه و مشروعیت سیاسی جهت تشدید فشار یا حتی اقدام نظامی مورد استفاده قرار گیرد.✍ در هر صورت، پس از جنگ دوازده‌روزه، فعال شدن مکانیسم ماشه، اعتراضات دی‌ماه، قرار گرفتن سپاه پاسداران در فهرست تروریستی اتحادیهٔ اروپا و سپس گسیل گستردهٔ تجهیزات نظامی آمریکا به منطقه، ضریب وقوع جنگ به‌طور محسوسی افزایش یافته است.✍ به نظر می‌رسد ایالات متحده در ابتدا در پی حملاتی محدود، کوتاه و هدفمند بوده، اما ارادهٔ جمهوری اسلامی برای پاسخ فراگیر، این سناریو را به تأمل واداشته است.✍ در طرح جامع آمریکا در مقیاس جهانی، جمهوری اسلامی معضلی زمان‌بر تلقی نمی‌شود؛ ازهمین‌رو، اگر قرار بر جنگ باشد، ترجیح آن است که جنگی فراگیر، فرسایشی، چندجانبه و طولانی‌مدت شکل نگیرد. آگاهی از همین منطق، جمهوری اسلامی را بر آن داشته است که به‌صراحت اعلام کند هرگونه تهاجم، به جنگی منطقه‌ای خواهد انجامید.✍ با همهٔ این اوصاف، در وانفسای جنگی پرهزینه و خسارت‌بار، فرصتی دوباره ــ هرچند شکننده ــ به دیپلماسی داده شده است و همین، خود غنیمتی است.✍ اما در شرایطی که حداکثر امتیاز قابل عرضه از سوی جمهوری اسلامی، تنها حداقل انتظار یا خواستهٔ آمریکا در میز مذاکره تلقی می‌شود، دیپلماسی باید از مهارتی استثنایی برخوردار باشد تا دست‌کم بتواند جنگ را به تعویق اندازد.@javadrooh