ما اغلب برای از یاد بردنِ درد و رنجِ خویشبه آینده پناه می‌بریم..در پهنه‌ی زمان ، خطی تصور می‌کنیمکه فراسوی آن خط درد و رنجِ ما پایان خواهد یافت...اما این وعده ها ،حقه های ظریف ذهن هستند که نقد و زمان حال را رها کنیمو به نسیه و آینده بچسبیمبه این امر واقف باشید که همه چیز به هشیاری ،حضور و آگاهی ما در لحظه حال بستگی داردو صرفا تنها گذشت زمان تضمینی برایافزایش آگاهی و هوشمندی نیست..