مسجد جای توله سالاری نیست. جای تربیت و نظم و ادب است. نمی شود انبوه ایرانی هایی که مسجد نمی روند را سرزنش کرد.  حالا از تبدیل مساجد به معابد حکومت که بگذریم و از طلبه هایی که کارمند دولت اند و از تورم ارزاق می کنند بگذریم و از بودجه حرام غصبی (با مالیات نامشروع تورمی و غیره) بگذریم و از  مناسک تحریف شده و بدعتی بگذریم و از غلبه سانتی مانتالیسم خودمحور بر سنت بگذریم و از نعره بلندگو بگذریم و از مداح بی سواد و بی محتوا بگذریم و از شکم چرانی بگذریم و از آشفتگی و بی قاعده گی و سگ سلیقگی بگذریم و از فقدان الحان سنتی بگذریم و از فقدان شعور دینی و شعور سنتی بگذریم واز پرگویی و زر زدن بی‌جای سخنرانان بگذریم و از بوی گند پاهای شسته نشده بگذریم و و و و حداقل به توله های خود بگویید در خلال اذان و در محراب مسجد جای شلنگ تخته و عر زدن نیست.  به زن ها بگویید ساکت باشند. این دیگر بی شعوری عیان اجتماعی است .  از اقوام آفریقای مرکزی تا سرخپوست ها تا کلیساهای جنوب آمریکا و حتی مساجد شیعیان پاکستان هیچ جا را ندیدم که به توله های بی ادب اجازه این چموش بازی ها درآورند. هرگز!  بلکه این ایرانی ها هستند که توله سالاری را تا حد توهین به عبادت و مسجد پذیرفته اند. بعد هم ناله می کنند که چرا بچه ها اینقدر بی استخوان و بی قاعده بار آمدند! یا چرا مسجد نمی آیند! مسجد شما یک زمین بازی خالی از متانت و وقاراست.  شلخته و سنگین و ریاکارانه. اصلا دیگر ایرانی دیگر نمی داند مسجد یعنی چه. عبادت یعنی چه.  شعائر یعنی چه. همه را با یک پارتی ریاکاری اشتباه می گیرد.  یعنی حتی اگر مسأله حکومت و پول هم حل شود باز حال عبادت ندارند. قبلاً هم گفته شد شیعه باید خود را از ایرانی برهاند.