این گستاخی و فقدان ادب و‌ شلختگی رفتاری توله های مدرن در مساجد مسلما با زوال آریستوکراسی و سلطنت بی ارتباط نیست. مساله تا حدی مستقل از مذهب است. فرض کنید مثلا شاه چارلز (یا مثلا آیت الله سیستانی یا مثلا فلان شیخ عرب) گروهی از ایرانیان عادی را به حضور بپذیرد. چند درصد می دانند که چگونه رفتار کنند؟ توله ها حتی با التماس پدر و مادر باز هم نخواهند توانست درست رفتار کنند. چون ایرانی مدرن توسط پاچه ورمالیده ها تربیت شده و آدم حسابی ندیده و لذا رفتار مودبانه و آداب دانی و پروتکل را بیجا می داند و آن را مایه ذلت می داند. در حالی که یک نوجوان انگلیسی و یا عرب آداب دانی را نقطه قوت و نه ضعف خود می داند، چون می خواهد به شاه شبیه باشد. زن سالاری مدرن ایرانی هم در این زشت رفتاری توله ها بی تاثیر نیست. مردان ایرانی به خصوص از جنس دانشگاهی تخمشان کشیده شده و در خانواده احترام و حشمت قدیم را ندارند. لذا اگر هم بخواهند صدایی بلند کنند از ترس همسرانشان نمی کنند، چرا که از کارشکنی زن ها و از بی مقدار شدن جلوی بچه ها واهمه دارند. لذا از تربیت و راهبری خانواده دست شسته اند و دل به قضا داده اند و در قلب تهران تسلیم فرهنگ سانفرانسیسکو شده اند.