از مهرپویا علا: این خیلی عجیب و حتى مسخره است که بعد از بیشتر از هفتاد سال ما هنوز دعوای شاهی مصدقی داریم و نه حتی دعوای دو طرز فكر، بلکه دقیقاً دعوا به معنای سیاسی کلمه! مثلاً می‌شه گفت بعد از ۲۵۰ سال هنوز خیلی از دعواهای انقلاب فرانسه کماکان تو جهان مدرن…گروه‌های چپ، طرفداران مصدق و نظام جمهوری اسلامی در تاریخ‌نگاری ۲۸ مرداد بسیار یکطرفه و جانبدارانه عمل کرده‌اند. مثلاً، صحبت از فرمان عزل نخست‌وزیر که می‌شود، نمی‌توانند آن را خلاف قانون اساسی مشروطه بدانند (که در آن، به وضوح و بلاشرط، عزل هر وزیری از اختیارات شاه شمرده شده)، پس فوری سخن از «روح مشروطه» و «سنت مشروطه» می‌کنند. انگار که اقدامات مصدق، جبهه ملی و مجلس هفدهم با روح یا سنت مشروطه می‌خواند (از تهدید به قتل رزم‌آرا توسط مصدق تا همسو شدن با فداییان اسلام تا عفو قاتل او توسط مجلس، به‌کارگیری ارعابِ حاصل از ترور برای پیش بردن مقاصد سیاسی، تفویض قدرت قانونگذاری به قوه مجریه، لشکرکشی‌های خیابانی، رفراندوم کذایی....).یا به سبب آنکه آمریکا در بازگرداندن شاه به قدرت نقش داشت، او را عامل و نوکر آمریکا می‌خوانند، ولی همین منطق در مورد کمک حزب توده (که تقریباً به تمامی در خدمت شوروی بودند) در قدرت یافتن مصدق فراموش می‌شود. مانند همین الان که کوچکترین تلاش برای رابطه خوب با آمریکا انواع انگ‌های «غربزدگی»، «اجنبی‌پرستی» و مانند آن را دریافت می‌کند، ولی برای هرگونه کرنش و خشوع و نوکری در مقابل چین و‌ روسیه مشکلی نمی‌بینند.یا در مورد نیرو گرفتن از طبقه «لوتی‌ها» و «جاهل محل‌ها» (مانند شعبان جعفری). فراموش می‌شود که تقریبا همه جناح‌ها از این جور افراد استفاده می‌کردند (از جمله جبهه ملی و بالاخص حزب توده).در واقع، تصویری که تاریخ‌نگاری غالب از مخالفین مصدق در آن هفته آخر مرداد در ذهن‌ها ساخته، عبارت است از جمعی لات عربده‌کش، زنان شهرنویی خریداری شده با پول آمریکا و تعدادی نظامی. در حالیکه چه طرفداران و‌ چه مخالفان مصدق از همه جور مردمی بودند.(حالا بگذریم از این نکته که فاحشه‌های شهر نو بسیار شریف‌تر از فداییان اسلام بودند......). @qajarnameh