این بار خداحافظی نمیکنم که کسی جلوم رو بگیره.نمینویسم که کسی متقاعدم کنه بمونم.نمیگم خسته‌ام که کسی حالم رو بپرسه.فقط به یه جایی رسیدم که دیگه توان ادامه دادن ندارم.توان امیدوار شدن به چیزهایی که هر بار ناامیدم کردن.توان منتظر موندن برای آدم‌هایی که تصمیمشون رو مدت‌ها پیش گرفته بودن.توان نگه داشتن چیزی که از یه طرف رها شده بود.برای اولین بار نمیخوام بجنگم.نمیخوام ثابت کنم که چقدر تلاش کردم.نمیخوام کسی بفهمه حق با کی بود.فقط میخوام تمومش کنم.چون بعضی خداحافظی‌ها از دلخوری به وجود نمیان، از خستگی به وجود میان.من از آدم‌ها ناامید نشدم، از امیدی خسته شدم که هر بار بهم میگفت: شاید این بار فرق داشته باشه...@jokmok