روزی روزگاری تبریز....( ۱۷۵)خاطراتی از دوران دانشجویی در دانشگاه تبریز ( گروه مَش ممد ) و سود و زیان آن !...آنروزها ( یعنی حدود سالهای ۵۳ ، ۵۴ )در دانشکده ما پنج شش نفر از برو بچه های ریاضی و فیزیک که باهم راحت تر کنار میآمدند یک اتاق بزرگی در انتهای خیابان شاه سابق ( طالقانی فعلی) اجازه کرده و هم اتاق شده بودند خرج زندگیشان مشترک بود و زندگی در خانه مستقل را بر زندگی در خوابگاه دانشجویی ترجیح میدادند ..تا جایی که به یاد دارم یوسف نامی از بچه های فیزیک و همکلاس ما " محمد" که از بس ادای لات ها را درمیاورد به لات ممد معروف شده بود و چندین نفر دیگر که بازهم اکثریت شان ممد نام داشتند جزو این هم اتاقیها بودند. بارها دنبال دوستانم به اتاق و محل زندگی این برو بچه ها رفته بودم و ناهاری یا شامی مهمانشان شده بودم . طبیعی هم بود که این دوستان که محل زندگی شان مشترک بود باهم از خیابان شاه راهی دانشگاه بشوند و درداخل دانشکده و محوطه دانشگاه هم باهم باشند و برنامه های دیگرشان را با هم تنظیم و مرتب کنند و آخروقت هم سعی کنند با هم به منزل شان برگردند ....رفت و آمد دسته جمعی و با همدیگرِ این چند دوست و همکلاسی و همدانشکده ای و اینکه چند نفر ازین تعداد اسم کوچکشان " محمد" بود باعث شده بود که بین بچه های دانشکده این چند نفر به اسم " گروه مش ممد" معروف شوند و کم کم آوازه شان از دانشکده فراتر رود و اینگونه دیالوگ بین همدانشکده ایها درباره آنها شنیده شود: - بچه ها با " یوسف" کار دارم ندیدینِش؟- چرا ، پیش پای تو با گروه مش ممد رفتند طرف سلف....- این جزوه آنالیز را چطور برسانم دست " لات ممد"؟- کاری نداره که ! بده به یکی از بچه های "گروه مش ممد" شب میرسونه بِهِش....نگران نباش من اواخر سال اول یا سال دوم دانشگاه بودم و فکر میکنم یا شاه قرار بود بیاید تبریز یا نخست وزیر ،شاید هم فرح ، میشد حدس زد که امکان بازدید از دانشگاه هم وجود دارد ،ماموران ورود و خروج دانشجویان را دقیق تر کنترل میکردند و افزایش ماموران گارد محسوس بود ، در آنروزهای خاص بود که یکدفعه دوستان ما در " گروه مش ممد" چند روزی غیبشان زد ! اوّلش فکر کردیم که شاید رفته اند شهرهایشان ، اما اینکه همه شان باهم اینکار را کرده باشند کمی بعید بود. چون هر کدام اهل شهری بودند...نگران شدیم و با یکی دو نفر از همکلاسیها رفتیم منزلشان در خیابان شاه ،درِ منزل قفل بود و دق الباب را هم کسی جواب نداد.....داشتیم با دوستان به این نتیجه میرسیدیم که آدرسی یا تلفنی یافته با خانواده هایشان تماس بگیریم که کار بدانجا نکشید . صبح که به تریای مرکزی دانشگاه رفتیم " گروه مش ممد" سر و مر و گنده ،همه در کنار هم دور میز وسطی تریای مرکزی داشتند صبحانه میخوردند سلام و علیکی کردیم و دلیل غیبتشان را پرسیدیم گفتند: ما؟! ما که همین دور وبر بودیم ! از ما اصرار که حتی آمدیم دم درِ خانه تان ،درِ منزلتان قفل بود و کسی در منزل نبود!! از آنها انکار که شوخی میکنید ، شاید دانشکده بودیم یا شاید رفته بودیم وسیله ای چیزی بخریم...... نتوانستیم چیزی از زیر زبانشان بکشیم و آنها هم چیزی به گردن نگرفتند و سوالات ما را با خنده و شوخی پشت گوش انداختند.چند روزی گذشت . بین این دوستان ساده دل ترین شان و شاید اینطور بگویم بهتر باشد که حلقه سست زنجیرشان "لات ممد" بود . ظهر در سلف سرویس کنارش نشستم و ته و توی قضیه را از زیر زبانش بیرون کشیدم. شبی که فردایش آن مقام مملکتی که حالا حضور ذهن ندارم که چه کسی بود قرار بازدید از تبریز را داشت، حدود ساعت چهار صبح ماموران ساواک میریزند داخل خانه ی دوستان ما که پنج یا شش نفری در خواب سنگینِ اوایل سحر فرو رفته بودند ، ساواکیها لنگه در را راحت از جایش در میاورند و بدون فوت وقت و ایجاد سرو صدا مثل اجل معلق بر سر همه آن چند نفر فرود میایند و همه شان را به سرعت از داخل لحاف تشک شان بیرون میکشند ،کله هایشان را میکنند داخل گونی و میبندند ، طوری که بجز تاریکی چشمشان هیچ چیز نبیند.. و همانطور با زیرپیراهن و زیر شلوار سوار لندووِر کرده و با پس گردنی و لگد ( پئیسرلرینه چالا چالا ) میبرند به مقر خودشان...............موقع دستگیری و انتقال و در داخل بازداشتگاه سوال شان فقط این بود: گروه " مش ممد" چه گروهی است چه مرامی دارد و رییس اش کدامتان است؟ و هدف از تشکیل این گروه چیست؟.........خلاصه کلام اینکه دوستان ما سه روز در بازداشتگاه میمانند و چند تا چَک و سیلی و لگد و پس گردنی میخورند و بعد هم تعهد میدهند که از این مساله به کسی چیزی نگویند و گروه بازی و اینجور بازیها را هم به کلّ فراموش کنند و دیگر دنبالش نروند والا کلاهشان پس معرکه خواهد بود.....البته بعد از اینکه آن مقام تبریز را ترک کرد ماموران، دوستان گروه مش ممد را نصفه شب با زیرپیراهن و زیر شلواری و دمپایی برمیگردانند منزلشان!