روزی روزگاری تبریز.....‌‌‌‌‌‌‌‌....(۱۵۹)یک خاطره از دبیرستان منصور تبریز سالها قبل که آموزشگاه کنکور را بعد از سی سال فعالیت مستمر تعطیل کرده بودم دوستانی مسلط بر یوگا و فلسفه آن از سرِ دلسوزی پیشنهاد دادند که من بعد از سی سال کار مدام مدتی هم یوگا کار کنم و هدف اصلی این ورزش خاص را " تعطیلی ذهن" معرفی کردند و توصیه نمودند که چون " ذهن فعال ،جسم را به دنبال خود میکشد و خسته و نابود میکند" یوگا برای تو بسیار لازم است تا مدتی ذهنت را خاموش کنی تا جسمت نفسی تازه کند.... من توصیه دوستان را سریع پذیرفتم چون واقعا به این تعطیلی ذهن و فکر نیاز داشتم! ذهنم حتی موقعِ استراحت و خواب هم دست از سرِ من بر نمیداشت و برای تطبیق بر شرایط متغیر روزانه، هی تحلیل میکرد و راهکار ارائه میداد و برمبنای آنها ، جسم خسته و فرسوده را دنبال نخود سیاه میفرستاد و پدرش را در میاورد........‌آنهایی که با من به تمرینات یوگا میامدند اکثرا شبیه خودم بودند و دنبال تعطیلی ذهن و بازیابی جسم خود میگشتند یکی از اهالی یوگا ، مدیرعامل یک شرکت بزرگ کامپیوتری بود و برای حفظ و ارتقای شغلی اش به ترفندهای ذهنی و آنچه که " پل زدن بین منافع متضاد" میگویند بسیار نیاز داشت.................بعداز تمرین معمولا نیم ساعتی با این مدیر کل عزیز تکیه میدادیم به دیوار سالن و در حالیکه چای سبز با خرمای خشک میخوردیم ( توصیه استاد بود) درباره خاطرات دوران دبیرستان خودمان و سالهای پر شور و البته پر التهاب دانشجوئی مان گپ میزدیم ،من از دبیرستان فردوسی تبریز میگفتم و از دلی حسینی ، چئری حسینی و ساری حسینی و ماجراهای عجیبی که درآن سالهای جوانی داشتیم ، از دلی حسینی با آن کت و شلوار اطو کشیده شیک و کفشهایی که مثل آینه برق میزد و ماشین ب ام و قرمز جگری رنگش که مثل عروس میماند . همان ماشینی که آقای حسینی بعد از تعطیلی مدرسه سوارش میشد و میرفت پشت باغشمال که به عنوان میعادگاه دعوا و دوئل معروف بود می ایستاد تا اگر محصلِ ریش و سبیل داری که دو برابر او هیکل وقواره داشت وهمانروز در کلاس با سیلی های چپ و راست صورتش را نواخته و با لگد از کلاس بیرون انداخته بود قصد مقابله داشته باشد سرِ قرار بیاید و مثل دو مرد باهم دوئل کنند!.........خاطره من که به اینجا میرسید تا تاملی کنم و یک جرعه از چای را که در استکان کمر باریک در حال سرد شدن بود بخورم دوست مدیر عاملم دنباله صحبت را میگرفت و از خاطرات خودش در دبیرستان منصور میگفت که گویا وضع در آنجا نیز دست کمی از فردوسی ما نداشت:..............کلاس دوازدهم بودم ،همان ششم ریاضی ...یک دبیر ریاضیات داشتیم بسیار خشن وعصبانی وبداخلاق ! صد رحمت به " دلی حسینی" شما ،( دوستم اسمش را گفت من یادم نمانده 🤐) موقع صحبت کردن دندانهایش را رویهم میفشرد و صدای سوتی همراه کلمات از بین دندانهایش به گوش میرسید.من خیلی ازین دبیر میترسیدم ، با وجوداینکه درس اون را خیلی خوب میخواندم و فوت آب میشدم طوریکه اشکال بقیه بچه های کلاس را هم رفع میکردم اما نمیدانم چرا وقتی توی کلاس ، این دبیر با قیافه عبوس رو به من میکرد و با دندانهای بهم فشرده و صدایی سوت مانند میگفت : تو بگو! یکدفعه ضربان قلبم شدت میگرفت و گلویم خشک میشد و زبانم به کام دهانم میچسبید و همه چیز یادم میرفت، زور که میزدم جواب بدهم دو سه قطره ادرار هم وسط شلوارم میریخت (در ترکی به اینکار میگوییم: قاچیردیردیم ) و آنوقت بود که باران کلمات شماتت آمیز بر سر و کله ام صفیر کشان و سوت زنان میبارید و گاهی یک پشت گردنی محکم هم چاشنی اش میشد.....‌روزها به همین ترتیب آمد و گذشت و من دیپلم گرفتم و رفتم دانشگاه و آن دبیر هم بازنشسته شد واز کار فرهنگ کناره گرفت...... دانشگاه را تمام کردم و فوق لیسانسم را هم گرفتم و بعد از خدمت سربازی در همین شرکت کامپیوتری که حالا هم کار میکنم استخدام شدم ، چند سال هم گذشت رفته رفته در کارم پیشرفت کردم تا اینکه پارسال شدم مدیر عامل شرکت ، روزی از روزها که جلسه هئیت مدیره هم داشتیم در دفتر خودم بودم که منشی شرکت چند نامه آورد برای امضا و با پرس و جو از ایشان متوجه شدم که کارخانه ایدم تبریز که چند ماه قبل حدود صد کامپیوتر از شرکت ما خریده بود هنوز چک و قسط مربوط به خریدشان را نپرداخته است. اعصابم خراب بود خرابتر هم شد با صدای بلند سر منشی داد کشیدم که عرضه هیچکاری را ندارد و ازش خواستم همین الان شماره حسابداری کارخانه ایدم را بگیرد تا خودم حسابشان را برسم و هر چی از دهنم در میاید بهشان بگویم ....خانم منشی شماره را گرفت و گوشی را داد دست من ، عصبانی و باصدای بلند بدون هیچ سلام و مقدمه گفتم : شما مسئول حسابداری ایدم هستید؟ یکدفعه صدای سوتی که گویا از لابلای دندانهای بهم فشردهِ شخص پشت تلفن در آمده بود به گوشم رسید و همان لحن آشنای سالهایِ دبیرستان منصور با همان دندانهایی که با غیظ بر هم فشرده