روزی روزگاری تبریز........( ۹۶)فیتَه - قتیفَه ( گرمابه سیّدزاده تبریز )هفت هشت ساله که بودم در خانه ما هم مثل اکثر خانه های دیگر حمام نبود و ما هم مثل بقیه مردم به حمام عمومی یا خصوصی ( نمره) در بیرون منزل میرفتیم و این حمام رفتن هم داستانی دارد با طول و تفضیل که جایش اینجا نیست...اولین بار که من به تنهایی به حمام عمومی رفتم در سن ده سالگی به همراه پسر خاله هم سنّ و سالم بود . مادر بزرگم ما دو نفر را به گرمابه ای در محله غیاث تبریز برد و ما را به صاحب حمام سپرد. اینکه ما دو تاچطوری ناشیانه سر و بدنمان را شستیم ( یا هم نَشُستیم و به قول مادربزرگم " پیشسح قوسلی ائله دیق) و چطوری آب کشیدیم ( آنزمان میگفتند " گیله شیر" بعدا فهمیدم منطور همان " گربه شور" است )بماند ولی در همین فرصت کوتاه شستشو یاد گرفتیم که مرحله آخر کار درحمام عمومی ،رفتن به داخل نمره خصوصی و زیر دوش قرار گرفتن و بعد در خواست لنگ (فیته - بعضی ها هم قتیفه " حوله") است . دلاک لنگ را آورده و از بیرون روی درِ نمره مینداخت و مشتری ها هم همان را برداشته دور کمر بسته و از حمام خارج میشدند.اما برای ما دو کوچولوی کوتاه قدّ این مرحله بسیار طولانی شد اوّل به خاطر اینکه صدای قتیفه ،قتیفه ما را دلاک خیلی دیر شنید ثانیا قدّمان نمیرسید قتیفه را برداریم ، ثالثا هم ما دونفر بودیم و لنگ یکی بود...........بعدها موقعی که در دبیرستان فردوسی محصل بودم و پول توجیبی از پدرم میگرفتم دیگر بجای حمام عمومی غیاث ،به حمام خصوصی و مدرن " سیّدزاده" میرفتم که کلاس بالاتری داشت و بهترین گرمابه تبریز بود. یادم میاید در حمامهای قبلی، داخل یک تکه کاغذ مخروطی شکل مقداری پرمنگنات به حمام میبردیم و آنرا داخل ظرف آبی که " لَیَن" میگفتیم ریخته و با محلول پرمنگنات پتاسیم محل استحمام مان را در حمام ضدعفونی میکردیم اما در گرمابه سیدزاده در کنار دو شیرِ آب گرم و سرد ، شیر سومی هم وجود داشت که از آن شیر محلول پرمنگنات میامد(!) و چه چیزی بهتر از این! .....یک دلاکی ( جان سورتَن) هم یکربع ده دقیقه بعد از ورود مان به نمره ، وقتی بدن کمی خیس خورد میامد داخل نمره ، و خیلی سریع و فرز بدن را کیسه میکشید و دوبار هم سر مان را میشست و بعد چنان محکم فوت میکرد داخل لیف بزرگش که کلی کف آوار میشد روی مان ، طوریکه داخل کف گم میشدیم و بعد نوبت آبکشی بود و تمام ، کاری که میماند این بود که لباس بپوشیم و بزنیم بیرون............ همه اینکارها یادم است دو تومان ( بیست ریال) برای ما آب میخورد ، بعد هم خسته و عرق کرده و سرخ عین لبو ( پُتموش) روی صندلی کنار حوض کوچک وسط سالن انتظار حمام با آن فواره ی همواره بازَش ولو میشدیم و یک شیشه نوشابه کانادا یا پپسی تگری را نوش جان میکردیم که لذتش هیجوقت یادم نمیرود....حمام های امروزی داخل خانه ها هر چقدر هم راحت باشند به خاطر نداشتن دلاک و آن نوشابه خنک هفت ریالی آخر کار ، هرگز به پای حمام های قدیمی نمیرسند.....