آشوت بابایان :موسیقیدان ،نقاش، مجسمه ساز، استاد برجسته منبت کاری و سازنده تندیس فردوسی بر دیوار ضلع شمالی دبیرستان فردوسی و جنب سینما فرهنگیان تبریز .....(۴۹)(تولد ۱۲۹۸ش، تبریز - وفات ۱۳۶۱ش، (تبریز)آشوت بابایان در سال ۱۲۹۸ هجری شمسی در تبریز چشم به جهان گشود. تحصیلات خود را در مدارس ارامنه این شهر سپری نمود و همزمان به فراگیری مقدمات موسیقی پرداخت. مبانی فلوت را نزد برادر بزرگش فراگرفت و سپس در ارکستر سمفونیک تبریز مشغول به نوازندگی شد....از سال ۱۳۲۶ هجری شمسی فعالیت بابایان افزایش یافت و با ارکسترهای رادیو تبریز ، هنرستان ، اداره فرهنگ و هنر همکاری تنگاتنگ پیدا کرد تا اینکه با تأسیس هنرستان موسیقی تبریز جهت تدریس سازهای فلوت، قره نی کلارنیت و ساکسیفون دعوت شد و در سالهای فعالیت خود شاگردان ارزشمندی تربیت نمود که اغلب آنها به عنوان اساتید مطرح موسیقی شناخته می شوند. وی علاوه بر اشرافیت کامل در حوزه موسیقی از برجسته ترین اساتید نقاشی، مجسمه سازی و منبت کاری نیز بود .بابایان نقاشی را زیر نظر استاد گریگور واهرامیان و در آتلیه او که در خیابان شهناز ، مغازه های سنگی ، روبروی بنگاه فرهنگی کاخ دانش ، جنب ساعت سازی سانوس واقع بود و بعدا در هنرستان هنرهای زیبای تبریز با همان استاد آموزش دید.۰گریگور واهرامیان در سال ۱۹۰۰ میلادی ( ۱۲۷۹ ش) در نخجوان در یک خانواده متموّل متولد شد تحصیلات مقدماتی را در نخجوان گذراند و در ۱۲ سالگی برای ادامه تحصیل به تفلیس رفت و در هنرکده آنجا پیش یک استاد آلمانی به نام پروفسور تادوسیان یک دوره چهار ساله را گذراند و در کنکور ورودی آکادمی هنرهای زیبای مسکو با بالاترین امتیاز پذیرفته شد و بورسیه مجانی دوره هفت ساله آکادمی را دریافت کرد و در مسکو تحت تعلیم اساتید بزرگی قرار گرفت طوریکه وزیر فرهنگ روسیه او را نقاشی فوق العاده و نابغه معرفی کرد. واهرامیان سال ۱۹۳۴ م ( ۱۳۱۴ ش) در بینال مسکو ، نمایشگاه آثار نقاشان مشهور روسیه شرکت کرد و بعد از شرکت در چند نمایشگاه دیگر در سال ۱۹۳۷‌م(۱۳۱۶ ش) به ایران و شهر تبریز بازگشت و درسال ۱۹۵۰ م (‌۱۳۲۹ش) نمایشگاهی از آثار خود و شاگردانش در شهر های تهران ، آبادان و تبریز ترتیب داد بعد از اتمام جنگ جهانی دوم و به دنبال خروج تدریجی نیروهای شوروی و انگلیس که شمال و جنوب ایران در اشغال آنها بود مملکت کم کم استقلال خود را باز می یابد و حکومت تا حدودی بر اوضاع مسلط میشود با تثبیت اقتدار شاه اوضاع مملکت کمی سر و سامان می یابد. طبقۀ متوسط فرصت پیدا میکنند فرزندانشان را به کلاسهای هنر بفرستند. قبل از آن چنین چیزی محال بود. تصّور بر این است که بر اثر آرامش نسبی بعد از جنگ اوایل بیشتر ارامنه بودند که در تبریز از این کلاسها استقبال کردند چون وضع مالی آنها نسبت به اکثریت مسلمانان بهتر بود تعدادشان هم کم نبود. آشوت بابایان و خانم مریم آراکلیان هم در رأس شاگردان استاد بودند. خانم آراکلیان دختر خانوادۀ متمولی بود که پدرش کارخانه تولید آرد در تبریز داشت و لذا میتوانست خیلی راحت شهریه دخترش را بپردازد و شاگرد استاد واهرامیان شود .خانم مریم آراکلیان می‌گوید: هفده ساله بودم که خانواده ام مرا به کلاس ایشان فرستادند تا نقاشی یاد بگیرم وقتی او را دیدم شخصیتش به دلم نشست فهمیدم با دیگران فرق دارد و آدم دوست داشتنی است.خانم آراکلیان به گفته خودش تنها دختری بود که در تبریز آن روزها با وسایل نقاشی اش بیرون میرفت و در فضاهای آزاد به سبک امپرسیونیستی کار می‌کرد...استاد گریگور واهرامیان در سال ۱۹۵۲ م ( ۱۳۳۱ش) با هنرجوی خود مریم (ماروسیا) آراکلیان ازدواج می‌کند و از او صاحب سه پسر و یک دختر می‌شود و در سال ۱۹۵۶ (۱۳۳۵ش) از طرف اداره کل هنرهای زیبای کشور برای تدریس هنر جویان تبریزی دعوت به کار میشود..بجز مریم یا ماروسیا آراکلیان همان ( ماروسیاواهرامیان)یکی دیگراز هنرجویان استاد واهرامیان ، آشوت بابایان بود که هنر اصلی اش موسیقی بود و قبل از هنرستان در ارکسترهای موجود در تبریز فعال بود و بعد هم در هنرستان موسیقی به تدریس پرداخت.وقتی هنرستان تاسیس شد مواد درسی اش طراحی و نقاشی و مینیاتور بود بعدها مدیر هنرستان رشته مجسمه سازی را هم اضافه کرد و آشوت بابایان توسط استاد واهرامیان به مدیریت معرفی و مسئول کارگاه مجسمه سازی شد و تا زمان بازنشستگی در همین سمت ماند و آثارش چه سه بعدی چه بارلیف که خودش نیم رخ می گفت و چه نقش های برجسته جزو اموال هنرستان محسوب میشد و البته مشخص نیست که بعد از بازنشستگی او و تعطیلی هنرستان آثار مانده چه شده اند آیا بیرون ریخته شده اند یا چه سرنوشتی یافته اند