دخترانی که انتظار می کشندو هر روز رویاهای بافته شده به تن می کنندو کفش آهنین به پادر خیابان های هراس می رقصندزخم های کاری می خورندو هر تکه شکسته شان رااز کنار خاطره ای جمع می کنند...دخترانی که قول های مردانه میدهندکه قسم های جانانه میخورندکه تم شب هایشان باران و دلتنگی ستزود می بخشندو صبح را امیدوارانه آغاز می کنند...دختران تصمیم های بزرگصبر های بزرگترو روزگار کشدار ولنگار...اما همچنان امیدواربه آمدنبه ماندنبه ظهور عشقی پایدار