ته اتوبوس، آن صندلی آخر، کنار شیشهبهترین جای دنیاستبرای آنکه مچاله شوی در خودتسرت را بچسبانی به شیشه و زل بزنی به یک جای دورو فکر کنی به چیزهایی که دوست داریو فکر کنی به خاطراتی که آزارت میدهدو گاهی چشمهایت خیس شود، ازحضور پُر رنگ یک خیالو یادت برود مقصدت کجاستو دلت بخواهد که دنیا به اندازۀ همین گوشه اتوبوس کوچک شود...و دنج و تنها...و آه بکشی از یادآوری حماقت های عاشقانه ات...شیشه بخار بگیردو تو با انگشت بنویسی " آینده "و دلت بگیرد از تصورش...چشمهایت را ببندیو تا آخرین ایستگاه درخودت گریه کنی