♈️ استقلال همچنین فقط استقلال سرزمینی و نظامی نیست. استقلال در تصمیم‌سازی نیز بخشی از استقلال ملی اس

♈️ استقلال همچنین فقط استقلال سرزمینی و نظامی نیست. استقلال در تصمیم‌سازی نیز بخشی از استقلال ملی است. اگر یک کشور با عملیات روانی، جنگ شناختی، تبلیغات، فشار اقتصادی یا ایجاد دوگانگی اجتماعی، محاسبات تصمیم‌گیران کشور دیگر تحت تأثیر قرار گیرد، بخشی از قدرت خود را از دست داده است. بنابراین حفظ استقلال، مستلزم مصون نگه داشتن فرآیند تصمیم‌سازی از هیجان، دوقطبی‌سازی و خطای شناختی نیز هست.♈️ از همین منظر، مناقشه‌های اخیر در درون جریان‌های سیاسی کشور را نیز باید با دقت بیشتری دید. در برابر دو خطر باید همزمان ایستاد: انسداد و استحاله.♈️ انسداد آنجاست که نشستن بر سر میز مذاکره و گفت‌وگو ذاتاً ضعف تلقی شود و کشور از یکی از ابزارهای مهم تأمین منافع ملی محروم بماند. استحاله نیز آنجاست که تعامل با جهان به معنای عقب‌نشینی از اصول، واگذاری استقلال یا پذیرفتن اراده قدرت‌های خارجی تلقی شود.🔰 هیچ‌یک از این دو راه، راه ایران نیست.راه درست، دیپلماسی مقتدرانه، مستقل و مبتنی بر خواست اکثریت و‌ منافع ملی است. کشوری که قدرت دارد، از مذاکره نمی‌هراسد؛ همان‌گونه که کشوری که مذاکره می‌کند، الزاماً ضعیف نیست. مذاکره یک ابزار است؛ همان‌گونه که مقاومت، قدرت نظامی، بازدارندگی و همکاری اقتصادی نیز ابزارند. هنر سیاست خارجی در این است که هر ابزار را در زمان مناسب و برای تأمین هدف درست به کار گیرد.♈️ از همین زاویه، تلاش‌های دیپلماتیک مبتنی بر توافق اسلام‌آباد را باید با نگاه مثبت و واقع‌بینانه دنبال کرد. معیار داوری درباره هر توافقی، نه شعارهای موافقان و مخالفان، بلکه نتیجه آن برای ایران است. اگر گفت‌وگو بتواند از گسترش جنگ جلوگیری کند، هزینه‌های انسانی و اقتصادی را کاهش دهد، فشار بر مردم را کم کند، راه تجارت و ارتباط با جهان را بازتر سازد و فرصتی برای بازسازی توان ملی فراهم آورد، حمایت از آن نه عقب‌نشینی، بلکه بخشی از دفاع از منافع ملی است.♈️ تجربه چین نیز همین را نشان می‌دهد: همکاری با آمریکا الزاماً وابستگی نیست و رقابت با آمریکا الزاماً استقلال نیست. آنچه اهمیت دارد، قدرت انتخاب است.ایران برای دستیابی به چنین قدرت انتخابی، باید نگاه خود را از رابطه دوجانبه با آمریکا فراتر ببرد. رابطه با چین، هند، اروپا، روسیه، کشورهای خلیج فارس، همسایگان و دیگر قدرت‌های منطقه‌ای و جهانی باید بر پایه منافع متقابل و توازن شکل گیرد. هدف نباید جایگزین کردن وابستگی به آمریکا با وابستگی به شرق باشد.🔰 استقلال واقعی یعنی وابستگی راهبردی نداشتن به هیچ قدرتی.در چنین نگاهی، سیاست خارجی باید از حالت واکنشی خارج شود. ایران نباید هر روز منتظر بماند تا واشنگتن تصمیم بگیرد و سپس تهران واکنش نشان دهد. ما باید بتوانیم خودمان دستور کار روابط خارجی را تعیین کنیم؛ بر اساس نیازهای توسعه، امنیت، رفاه مردم و منافع بلندمدت کشور.♈️ این همان نقطه‌ای است که مفهوم «جمهوری سوم» می‌تواند معنای تازه‌ای پیدا کند.جمهوری سوم، اگر قرار است پاسخی به مسائل ایران امروز باشد، باید از دوگانه فرسوده «آمریکاستیزی ـ آمریکادوستی» عبور کند و ایران‌محوری را در مرکز سیاست خارجی قرار دهد.در این نگاه، آمریکا یا هر کشور دیگر نه دشمن ابدی است و نه دوست ابدی؛ منافع ملی، معیار پایدار است.♈️ مذاکره ابزار است، مقاومت ابزار است، قدرت نظامی ابزار است، رابطه با شرق و غرب ابزار است و حتی مخالفت و ایستادگی نیز در جای خود می‌تواند ابزار باشد؛ اما هدف، سرفرازی ایران و آسایش و امنیت ملت است.استقلال واقعی آن نیست که آمریکا را دائماً در برابر خود قرار دهیم و همه سیاست‌های خود را در واکنش به آن تنظیم کنیم. استقلال واقعی آن است که قدرت آمریکا را بشناسیم، از همکاری با آن در جایی که منافع ایران اقتضا می‌کند نترسیم و در جایی که منافع ملی ایجاب می‌کند در برابر آن بایستیم؛ اما در هیچ‌یک از این حالات، اختیار تصمیم‌گیری خود را به واشنگتن نسپاریم.♈️ ایران مستقل، ایرانِ ضدآمریکا نیست؛ ایرانِ وابسته به آمریکا هم نیست.ایران مستقل، ایرانی است که آمریکا در محاسباتش حضور دارد، اما در مرکز تصمیم‌گیری‌اش نیست.شاید معنای واقعی استقلال برای ایران امروز همین باشد:استقلال، نه در برابر آمریکا؛ استقلال از آمریکا#جمهوریت ⚛ @jomhuriyat