غزلی از روزِ تلاقیِ جنگ و نوروزخاکِ خسته! خاکِ زیرِ یوغِ استبداد و جنگ!کِی رها خواهی شد آخر از دو سو

غزلی از روزِ تلاقیِ جنگ و نوروزخاکِ خسته! خاکِ زیرِ یوغِ استبداد و جنگ!کِی رها خواهی شد آخر از دو سوی نام و ننگ؟کیِ جدا خواهی شد آخر از دورویی و دروغکی تو برمی‌خیزی از این خواب، زین کابوسِ منگ؟کِی به ساحل می‌رسی ای هم‌سرشتِ موج‌ها؟چون نفس خواهی کشید ای جان! در این دالانِ تنگ؟از تو تا ما عشق بود و شعر بود و قصّه بوداینک اما خون و ظلم و خشم و تیر است و تفنگخسته جان! ای شاهراهِ رنجِ انسانِ کنون!شیشهٔ اندوهِ تو کِی می‌خورَد آخر به سنگ؟ای شکوهت سهمِ یک تاریخ و سوگت سهمِ ما!ای شرابت گشته در جامِ معاصرها شرنگ!من شنیدم صبرت از اندوهت افزون بوده استعمرِ ما سر رفت، برپاخیز و بشکن این درنگ#جویا_معروفی@jooyamaroofi1