اگر این قبیله حَقّند، ز حق فرار کردمهمه عمر گر ستودم، همه را قمار کردمبه جز از سیاهکاری، به جز از تب

اگر این قبیله حَقّند، ز حق فرار کردمهمه عمر گر ستودم، همه را قمار کردمبه جز از سیاهکاری، به جز از تباهکاریچه برآید از شبِ تار، که انتظار کردم؟!همه کشتگانِ از قهر - اگر چه بی‌شمارند - *همه را یکان‌یکان در دلِ خود قطار کردم:چه گروهِ نوجوانی ...، چه امیدِ نیمه‌جانیدو هزار بار لعنت به امیدوار کردم!شب و تیشه و تبر را، تب و تُندر و خطر رابه سپیده دادم و روشنی احتکار کردم!دو هزار بار نفرین به ستمگران و آخرهمه را حواله با گُردهٔ روزگار کردم!اگر این قبیله صُبحند، منِ سپیده‌باورشبم‌ و ... خوشا شبی را که من اختیار کردم!*این دو را پرچم به سوی شهر برد کشتگانِ قهر را نتوان شمرد (مولانا جلال‌الدین)#جویا_معروفی@jooyamaroofi1