#بورخس.چرا بورخس را دوست داریم؟ بورخسْ اول خواننده است ــــ‌خوره‌ی ادبیات و فلسفه. و نخستین چیزی که آثارش، از داستان‌ها تا جستارها و شعرهایش، پیش چشم خواننده می‌آورد همین لذت ادبیات و شگفتی فلسفه است. او در میان کتاب‌ها غوطه‌ می‌خورَد، اصلاً در کتابخانه زندگی می‌کند (بی‌خود نیست سال‌ها در کتابخانه‌ کار می‌کرده). البته خواندن برای بورخس عملی خلاقه است. «تصادفی نیست که بهترین داستان‌هایش معمولاً جستارهایی ساختگی‌اند، یا نقد کتاب‌هایی جعلی، یا در مرکز پلات‌شان متنی قرار دارد، یا قهرمان‌شان هومر یا دانته یا ابن‌رشد است.» نتیجه‌گیری اغلب در کارهای او غایب است. یحتمل به خاطر همین عاشق هزارتو و ساختارهای مدور است. دقت بکنید بیشتر داستان‌هایش پایان مشخصی ندارند. معما هرگز حل نمی‌شود. «چراکه دستگاه جهانْ عظیمْ پیچیده‌ست برای سادگی‌ِ انسان.» امیل سیوران می‌گوید بیش‌ و پیش از هرچیز آزادی بورخس را دوست دارد. «شاید بورخس روزی به نمادِ انسان رها از تعصبات و نظام‌ها بدل شود، و اگر آرمانشهری وجود داشته باشد که بخواهم با کمال میل خواستارش باشم، آنی‌ست که درونش همگیِ ما او را سرمشق خود قرار می‌دهیم.»🔘@Jouissance_me