#سینماعشق در سینماAmourHanekeشاید این فیلم به تعبیری گرم و نرم‌ترین کار او و در کارنامه‌اش یک استثنا

#سینماعشق در سینماAmourHanekeشاید این فیلم به تعبیری گرم و نرم‌ترین کار او و در کارنامه‌اش یک استثناء باشد که لااقل در نگاه اول، در قیاس با باقی فیلم‌هایش آزارنده نیست.اما می‌دانیم که هانکه کارگردانی است که بنا به تعبیری دقیق به سادیسم روشنفکرانه مشهور است.هانکه در مسیری که از جاده‌ی سادیسم می‌گذرد، به دنبال یک‌جور رهایی می‌گردد.هانکه در فیلم‌هایش از موسیقی متن استفاده نمی‌کند چرا که سینما، همانطور که سارتر می‌گفت اساساً مدیومی رئالیستی است و وقتی فیلمی مشخصاً رئالیستی باشد و از موسیقی استفاده کند این به اعتقاد هانکه یعنی دروغ‌گفتن و لنگیدن ساختار فیلم.فیلم ادای دینی است به دو کار جاودان تاریخ سینما.هانکه امانویل ریوا را از فیلم هیروشیما عشق من انتخاب کرد که در آن زمان مجسمه‌ی زیبایی بود.و ژان‌لویی ترنتینیان را از فیلم شب من در خانه‌ی مو اثر اریک رومر.فیلم عشق شروعی آرام دارد، زن و شوهری که در هشتادوچندسالگی عاشق همدیگرند، به کنسرت می‌روند و در بازگشت متوجه می‌شوند دزد به خانه‌شان زده.تا پیش از این زن و مرد فیلم فرایند پیرشدن را مهربانانه و با عشق طی می‌کنند.فردا صبح زن دچار کاتاتونیا می‌شود، فرایند پیری با یک گسست حاد روبرو شده است.هانکه می‌گوید فیلم درباره‌ی تماشاکردن رنج کسی است که از همه بیشتر دوستش داریم و این شاید وحشتناک‌ترین تجربه‌ی رنج باشد.در سال ۲۰۱۲ هانکه نخل طلا را برد و اعتراف کرد با همسرش یک پیمان سری داشت که به هیج قیمتی اجازه ندهند کارشان به بیمارستان یا آسایشگاه بکشد.هانکه جایی برای دلسوزی و ترحم نمی‌گذارد و اوتانازیا در فیلم او به خشونت‌بارترین شکل ممکن اتفاق می‌افتد.هانکه خود می‌گوید هر فیلمی manipulative است، یعنی فیلم‌ها واقعیت را دستکاری می‌کنند.آنچه فیلم نشان می‌دهد نه واقعیت بلکه ایماژ دستکاری‌شده‌ی واقعیت است، هانکه فوراً جمله‌ی حادترش را اضافه می‌کند: هر فیلمی به بیننده تجاوز می‌کند.فیلم عشق شخصی‌ترین و تاثیرگزارترین فیلم اوست و حتی کسانی که از هانکه خوششان نمی‌آید نیز در مقابل این فیلم تسلیم می‌شوند.🔘@Jouissance_me