تو را اندازه ی ذرات جانم، دوستت دارمبه پهنا و بزرگی جهانم ، دوستت دارمبه قدری رخنه کردی در هوای شعر های منکه حتی خارج از حدّ توانم، دوستت دارمشدم جلدت به سان کفتری اما نمیدانیتو را من بیشتر از آب و دانم، دوستت دارممیان ابری پس کوچه های تار احوالمتو دائم حاضری آرامِ جانم،دوستت دارمدخیل خواهشم،مجنون عشقت باورش با توفراتر از ضریحِ واژگانم، دوستت دارماگر چه در هجوم وحشی قدّاره ها اکنونشکسته چهره ام، اما همانم ، دوستت دارمدرون حلقه های اشکِ شوقم آه، میبینی؟تو را با بند بند استخوانم دوستت دارمگمانم از ردیف این غزل فهمیده ای دیگرکه من همپای سویِ دیدگانم ،دوستت دارم"#یلدا_کولیوند@joureh