روزنامه‌نگاری ایرانی و ملیدکتر حسین انتظامی و ابوالفضل فاتح در یک یادداشت مشترک به تبیین شاخصه‌های ر

روزنامه‌نگاری ایرانی و ملیدکتر حسین انتظامی و ابوالفضل فاتح در یک یادداشت مشترک به تبیین شاخصه‌های روزنامه‌نگاری ایرانی پرداخته‌اند.در این یادداشت اشاره شده است که «روزنامه‌نگاری ایرانی» صرفاً نسخه‌ای وارداتی از یک حرفه غربی نیست؛ بلکه در نزدیک به دو قرن، در برخورد با تاریخ، زبان، فرهنگ و تجربه سیاسی و اجتماعی ایران، «شمائل و سیرت خود» را پیدا کرده است.این هویت را می‌توان در دو تعلق بنیادیِ «ایران» و «مردم» و در کارکرد تاریخی روزنامه‌نگاری به‌عنوان «رکنی از ارکان تغییر» دید؛ از «کاغذ اخبار» و «وقایع اتفاقیه» تا «صوراسرافیل»، «اطلاعات» و «ایسنا». در این سنت، ایران گاه در قالب استقلال و تمامیت کشور، ترقی و سربلندی مملکت و ارتباط مستقل با جهان و امروز در قالب «ایران به روایت ایران» ظاهر شده و مردم نیز از «تربیت و دانایی و بینایی» و «منفعت عامه» تا آزادی، عدالت و «دانستن حق مردم است» معنا یافته‌اند.در کنار این دو تعلق و این نقش تاریخی، یادداشت دو هنجار دیگر را برجسته می‌کند؛ اول «نزاکت ادبی و بصری» و دوم «احترام معنوی». یعنی روزنامه‌نگاری ایرانی، در عین صراحت و نقد قدرت، میان نقد و تحقیر و میان جدال فکری و رکیک‌نویسی مرز گذاشته و «ادب قلم» را ارزش دانسته است؛ همچنین به دلیل دیرپایی گرایش‌های دینی و معنوی در تاریخ ایران، احترام به مقدسات و معنویات نیز در بخش مهمی از این سنت حضور داشته است.بنابراین «ایران»، «مردم»، «نقش‌آفرینی در تغییر»، «نزاکت قلم» و «احترام معنوی» را می‌توان مؤلفه‌های قابل ردیابی این هویت تاریخی دانست؛ نه اصولی انحصاری یا ثابت، بلکه ذخیره‌ای تاریخی که می‌تواند در عصر دیجیتال بازشناسی و بازآفرینی شود و در نهایت، دغدغه مستمر «ایران به روایت ایران» را به «جهان به روایت ایران» پیوند بزند.متن کامل این یادداشت را در اینجا بخوانید.@JournalistsClub1