در پاسخ به اقتراح باشگاه روزنامه‌نگاران ایران - ٤ریش قرمزها صاحب نقش می‌شوندآیدین نامغروزنامه‌نگاردر همین ابتدا فرض را بر این بگذاریم که تعارض منافع معمولاً از جایی آغاز می‌شود که فرد ناچار است میان دو وظیفه‌ یکی را انتخاب کند که هر دو را نمی‌تواند بی‌طرفانه انجام دهد.در همین رابطه «نظریه درِ گردان» یکی از شناخته‌شده‌ترین صورت‌های این مسئله است، تئوری که بیان می‌کند رفت ‌و آمد افراد میان دولت، نهادهای تنظیم‌گر، بنگاه‌های اقتصادی و سازمان‌هایی که باید بر آنها نظارت یا درباره آنها داوری کنند می‌تواند مهم‌ترین عامل تعارض منافع باشد.مفهوم درِ گردان، با ریشه‌های حقوقی در قوانین تعارض منافع آمریکا از اواخر قرن نوزدهم، به‌تدریج به یکی از چارچوب‌های تحلیل فساد و تسخیر تنظیم‌گر تبدیل شد.در این جا خطر اصلی نه صرفاً فساد بالفعل، بلکه ایجاد ساختاری است که فساد را عقلانی و بی‌طرفی را پرهزینه می‌کند.اکنون بیایید رسانه را وارد این معادله کنیم، اگر مقام دولتی هم‌ زمان مالک یا مدیر یک رسانه اقتصادی و یا حتی یک خبرنگار باشد، او فقط دو شغل ندارد، او رسما دو منبع قدرت را در یک نقطه متمرکز کرده است.در دولت به اطلاعات سریع، غیر عمومی، تصمیم‌سازان و فرآیندهای سیاست‌گذاری دسترسی دارد و در رسانه توان ممیزی خبر، جریان سازی، برجسته ‌سازی، سکوت به جامعه هدف را.حتی اگر هیچ پرداخت غیرقانونی صورت نگیرد، همین ترکیب می‌تواند نوعی «رانت» ایجاد کند، پس باور کنیم که رسانه در چنین حالتی ممکن است از ناظر قدرت به امتداد قدرت تبدیل شود.اما از منظری دیگر موضوع کمی پیچیده‌تر هم می شود، خبرنگار، سردبیر و یا حتی مالکی که بیرون از ساختار تحریریه، در شبکه‌های اجتماعی درباره اشخاص و بنگاه‌ها افشاگری می‌کند، الزاماً مرتکب تخلف حرفه‌ای نشده، استقلال فردی خبرنگار ارزش مهمی است، اما اگر همان فرد به اطلاعات اختصاصی رسانه و روابط حرفه‌ای یا اعتبار سازمانی تکیه کند، مرز میان «اظهارنظر شخصی» و «اعمال قدرت رسانه‌ای» را آشفته کرده است و اگر انگیزه‌های اقتصادی، سیاسی یا شخصی نیز به این ترکیب نقش دهد، این ابهام می‌تواند به تعارض منافع و بلکه فساد تبدیل شود.حالا دریچه دوربین را کمی عقب ببریم، حتی اگر خبرنگار و … در ترکیب سهامداری شرکتی و یا کارگزاری بیمه ای و یا کارگزاری بازار سهامی و یا … نقشی همزمان داشته باشد هم، در میان گرداب تعارض منافع آفتاب می گیرد و نقش «ریش قرمز» این سکانس را ایفا می کند.واقعیت این است که فساد همیشه با پاکت پول آغاز نمی‌شود، گاهی با پاک ‌شدن مرز نقش‌ها، آش شور می شود.در این مسئله راه‌ حل فقط ممنوع ‌کردن رفت ‌و آمد میان دولت و رسانه و کارگزاری و سهامداری و… نیست بلکه افشای منافع، دوره‌های منع اشتغال، قواعد روشن مالکیت رسانه، تفکیک خبر از منفعت و اعلام عمومی قواعد تعارض منافع مهم‌ترین اصل سلامت منشور ارتباطات است.در نهایت باید اول پذیرفت، رسانه‌ای که قدرت نظاره می‌کند، نخست باید بتواند درباره ساختار قدرت درون خودش پاسخگو باشد.@JournalistsClub1