پاسخ به اقتراح باشگاه روزنامه نگاران ـ ۱۷تعارض منافع الزاما به معنای فساد نیست اما به خودسانسوری منج

پاسخ به اقتراح باشگاه روزنامه نگاران ـ ۱۷تعارض منافع الزاما به معنای فساد نیست اما به خودسانسوری منجر می‌شودعلیرضا سعیدی کیاسریروزنامه‌نگار سینماییبرای فهم بهتر مسئله‌ی تعارض منافع در رسانه، مقایسه‌ی آن با فوتبال چندان بی‌راه به نظر نمی‌رسد.در فوتبال، بازیکن وظیفه دارد در مسابقات برای تیم داخل زمین بازی کند، باشگاه منافع خودش را دنبال نماید و مدیرعامل هم مسئول اداره و سیاست‌گذاری باشگاه باشد.اگر به هر دلیلی این ساز و کار، شکل مخدوش به خود بگیرد، به هیچ عنوان دیگر نمی‌توان انتظار داشت رقابتی سالم باقی بماند.در رسانه نیز؛ خبرنگار، مؤسسه رسانه‌ای و مدیرمسئول هر کدام به نوبه‌ی خودشان نقش‌های متفاوتی دارند. به‌عبارتی خبرنگار به‌عنوان بازیکن میدان خبر، وظیفه‌اش دیدن، پرسیدن و روایت کردن است.همچنین مؤسسه‌ی رسانه‌ای در حکم یک باشگاه، منافع حرفه‌ای و اقتصادی خودش را دنبال می‌کند. در این میان، مدیرمسئول نیز در جایگاه مدیریت و تعیین سیاست‌های رسانه قرار دارد.مسئله از جایی وضعیت جدی به خود می‌گیرد که یک مدیر رسانه هم‌زمان در ساختارهای دولتی یا حاکمیتی صاحب مسئولیت و منفعت باشد. در چنین وضعی، همان‌طور که از مدیرعامل یک باشگاه که در وزارت ورزش یا فدراسیون فوتبال دارای پست و مقام است، نمی‌توان انتظار داشت در منافع باشگاه خود و رقیب، بی‌طرف باشد، نمی‌شود استقلال رسانه‌ای را هم بدون سازوکارهای شفاف تضمین‌شده فرض کرد.این وضعیت البته به معنای تخلف یا فساد صد در صد نیست؛ ولیکن تعارض منافع می‌تواند به خودسانسوری، جهت‌دهی به خبر و تضعیف جایگاه خبرنگار منجر شود. راه‌حل این قضیه نیز نه حذف افراد بلکه تفکیک روشن نقش‌ها و شفافیت است.با این اوصاف، رسانه زمانی اعتبار دارد که خبرنگار بتواند بدون ترس از منافع مدیر، کار حرفه‌ای مستقل خودش را انجام دهد.@JournalistsClub1