در پاسخ به اقتراح باشگاه روزنامه‌نگاران ایران - ١٠مرا به خیر تو امید نیست...یاسر نوروزیروزنامه‌نگار فرهنگیوال استریت ژورنال، فایننشال تایمز، رویترز، بلومبرگ، اکونومیست، سی‌ان‌بی‌سی، فوربز... چرا در این رسانه‌ها، مالک یا مدیر اجرایی رسانه، هم‌زمان عضو کابینه، وزیر، رئیس دولت یا صاحب نوعی سمت اجرایی در دولت نیست؟ می‌شود رسانه‌های معروف دیگر را هم بررسی کرد و به نتایج واضح‌تری رسید.در واقع این وضعیت در کشورهای توسعه‌یافته غیرممکن نیست اما باید بپذیریم که پدیده‌ای نادر است. نمونه مشهورش برلوسکونی؛ چهره‌ای که پیش از نخست‌وزیری از سمت‌های رسمی مدیریتی کنار رفت اما مالکیت و کنترل خانوادگی امپراتوری رسانه‌ای‌اش را حفظ کرد.البته باید اشاره کرد موضوع تعارض منافع و ضعف قوانین ایتالیا در این زمینه، همان زمان هم مورد بحث و انتقاد بود که شرحش نه در تخصص بنده است و نه مجال این نوشته. دست‌کم این‌قدری می‌دانم که جامعه رسانه‌ای اروپا چنین چیزی را متعارف نمی‌دانست.در ایران چطور؟ خب اینجا همه چیز متفاوت است. اغلب مدیران هر جا که به نفع‌شان باشد ساز غربی دست می‌گیرند و ما را به الگوی خارجی حواله می‌دهند و آنجا هم که به نفع‌شان نباشد، برمی‌گردند به ادوات سنتی!البته در موضوع مورد بحث، بنده تا جایی که می‌دانم منع صریح قانونی برای مدیران دولتی مالک رسانه در ایران وجود ندارد.پس منِ روزنامه‌نگار چه کنم؟ واقعیت این است کنار آمده‌ام و همواره هم گفته‌ام برای بنده روشن است نمی‌توانم بروم تحت مدیریت مالک فلان رسانه (که هم‌زمان مسئولیت دولتی دارد) کار کنم و هم‌زمان بخواهم از دایره منافع دولتی طرف فراتر بروم یا حتی ناقض آن منافع باشم.البته اعتراض بعضی از عزیزان را (آن زمان که در روزنامه‌های دولتی مشغول بودم)، درک می‌کردم اما این نوع اعتراض‌ها را نسبت به شرایط تأسف‌بار رسانه‌های ایران، واقع‌بینانه نمی‌دانستم. چون اینجا وقتی پذیرفتید در شرایط مذکور کار کنید، دایره وظایف‌تان هم به‌اجبار از پیش تعیین می‌شود. چه می‌شود کرد؟!اینجا همه چیز فقط به اخلاق شخصی مدیر مربوطه برمی‌گردد؛ گاهی با مرام روزنامه‌نگاری همراه‌تر است و اجازه می‌دهد شما امضای شخصی خود را در فضای مجازی حفظ کنید، گاهی هم حتی به آستین کوتاه شما در صفحه اینستاگرام‌تان گیر می‌دهد! (تعجب نکنید: ماجرای گیر دادن به آستین کوتاه آقایان در یکی از رسانه‌هایی که کار می‌کردم، مربوط به همین دو سه سال اخیر است، نه دهه شصت!)‌ برای همین در این موضوع به‌خصوص، عموماً حدیث نفسم با مدیران اینچنین این بوده که «امیدوار بُوَد آدمی به خیر کسان / مرا به خیر تو امید نیست، شر مرسان!» (سعدی)@JournalistsClub1