در پاسخ به اقتراح باشگاه روزنامه‌نگاران ایران - ٩نمی‌تواند بگوید «چون من مسئولم، خبرنگارم حق ندارد ح

در پاسخ به اقتراح باشگاه روزنامه‌نگاران ایران - ٩نمی‌تواند بگوید «چون من مسئولم، خبرنگارم حق ندارد حرف بزند»عاطفه شمسروزنامه‌نگار سیاسیهمین که امکان، شائبه یا ساختار تعارض منافع وجود داشته باشد، برای یک رسانه حرفه‌ای مسئله‌ساز است؛ حتی اگر در عمل، فرد هیچ‌وقت از موقعیتش سوءاستفاده نکند.ممکن است مدیر دولتی صاحب رسانه، از هیچ رانتی (مالی و سیاسی) هم استفاده نکند اما همین که مخاطب نتواند با اطمینان مرز میان این دو را تشخیص دهد، اعتمادش به رسانه قطعا کاهش پیدا می‌کند. تعارض منافع حتی استقلال تحریریه را هم مخدوش یا با تردید روبه‌رو می‌کند.به نظرم، مسئولیت اصلی برای پیشگیری از چنین وضعیتی متوجه کسی است که همزمان در دو موقعیت قرار گرفته، نه خبرنگاری که در تحریریه می‌خواهد مستقل و حرفه‌ای کار کند.البته که سوی دیگر ماجرا هم مهم است. خبرنگار نمی‌تواند نسبتش را با رسانه‌ای که در آن کار می‌کند نادیده بگیرد. بنابراین، نمی‌توان اظهارنظر شخصی، انتشار اطلاعات محرمانه یا طرح اتهام علیه اشخاص، بدون رعایت موازین حرفه‌ای و حقوقی را با عنوان استقلال خبرنگار توجیه کرد. استقلال روزنامه‌نگار با بی‌قاعدگی یکی نیست.با این حال، بین انتقاد حرفه‌ای و افشاگری بی‌ضابطه باید تفکیک قائل شد. اگر خبرنگاری نسبت به دخالت در کار تحریریه، اعمال فشار یا ممانعت از انتشار مطالب مستقل اعتراض دارد، صرف اینکه این اعتراض را در صفحه شخصی‌ خودش مطرح کرده، نمی‌توان آن را تخلف حرفه‌ای تلقی کرد.به همین دلیل، من این دو مسئله را هم‌وزن نمی‌بینم. مدیرمسئولی که همزمان در دولت مسئولیت دارد، باید برای پیشگیری از تعارض منافع، یک دیوار مشخص بین جایگاه دولتی و مسئولیت رسانه‌ای‌اش ایجاد کند. نمی‌تواند بگوید «چون مدیرمسئول هستم، خبرنگار حق ندارد علیه من حرف بزند».راه‌حل، شفافیت، قواعد روشن و استقلال واقعی تحریریه است. مدیر رسانه‌ای که قرار است درباره رانت، فساد، ناکارآمدی و تعارض منافع دیگران گزارش بدهد، ابتدا باید تکلیف خودش را با تعارض منافع روشن کرده باشد و روزنامه‌نگاری که قرار است قدرت را نقد کند، باید بتواند از همان آزادی‌ای که برای نقد قدرت مطالبه می‌کند، در برابر صاحبان قدرت داخل رسانه خودش هم برخوردار باشد.@JournalistsClub1