اودیسه؛ وقتی جنگ تمام می‌شود، اما پیامدهایش نهاگر فکر می‌کنید داستان بعد از پایان جنگ تمام می‌شود، «

اودیسه؛ وقتی جنگ تمام می‌شود، اما پیامدهایش نهاگر فکر می‌کنید داستان بعد از پایان جنگ تمام می‌شود، «اودیسه» دقیقاً همان جایی است که این تصور را به چالش می‌کشد: جایی که پیروزی به دست آمده، اما تازه همه‌چیز شروع می‌شود.شاید یکی از جذاب‌ترین جنبه‌های انتخاب «اودیسه» توسط کریستوفر نولان، تفاوت بنیادین این اثر با «ایلیاد» باشد. اگر «ایلیاد» روایت جنگ، قهرمانی و پیروزی است، «اودیسه» داستان پس از جنگ است؛ زمانی که میدان نبرد ظاهراً ترک شده، اما جنگ هنوز در زندگی انسان‌ها ادامه دارد. اودیسئوس پس از ده ‌سال جنگ تروا، ده سال دیگر در راه بازگشت به خانه سرگردان است. بنابراین سفر او فقط بازگشت از یک سرزمین به سرزمینی دیگر نیست؛ تلاشی است برای بازگشت به خانواده، هویت و زندگی‌ای که جنگ آن را از او گرفته است.این نگاه با جهان فکری نولان همخوانی جالبی دارد. نولان در آثارش معمولاً تنها مجذوب لحظه پیروزی یا دستاورد بزرگ نیست، بلکه به بهایی که انسان برای آن می‌پردازد نیز نگاه می‌کند. در «اوپنهایمر»، ساخت بمب اتم نقطه پایان داستان نیست؛ پرسش اصلی تازه پس از موفقیت آغاز می‌شود: این پیروزی چه پیامد اخلاقی و انسانی‌ای به همراه دارد و انسان چگونه با نتیجه کاری که انجام داده زندگی می‌کند؟ از این منظر، «اودیسه» نیز می‌تواند ادامه همین دغدغه باشد؛ روایتی درباره اینکه پایان یک جنگ الزاماً به معنای پایان رنج آن نیست.شاید به همین دلیل «اودیسه» برای جهان امروز نیز داستانی بسیار معاصر باشد. ما معمولاً تاریخ جنگ‌ها را با آغاز و پایان، فاتح و مغلوب و نتیجه نبردها تعریف می‌کنیم، اما کمتر درباره آنچه پس از خاموش شدن سلاح‌ها باقی می‌ماند سخن می‌گوییم: آوارگی، از دست رفتن خانه و خانواده، خاطرات جنگ و تلاش برای بازسازی یک زندگی عادی. «ایلیاد» جنگ را روایت می‌کند؛ اما «اودیسه» از چیزی دشوارتر می‌پرسد: وقتی جنگ تمام شد، با آنچه از ما باقی مانده چه می‌کنیم؟ و شاید همین پرسش است که «اودیسه» سه‌هزارساله را برای نولان و برای انسان امروز همچنان زنده نگه می‌دارد.#ژینوس_صارمیانhttps://t.me/Jsaremianmd