یه زمانی بود…سال‌هایی که پاییز فقط فصل نبود، صدا داشت.اسمش "هوای پاییز" بود و توی هدفون‌هامون نفس می‌کشید.سال‌هایی که منتظر می‌موندیم مهدی احمدوند دوباره بیادبا یه آهنگ که حال دلمون رو بلد باشه،با یه "نـــرو" که التماسِ موندنِ خودمون باشه، با "جاده‌های اشکی" که هر کدوممون،یه بار تنـــهایی توش قدم زده بودیم.نزدیکِ عید که می‌شد،دل‌هامون یه جور دیگه انتظار می‌کشید…این‌بار نه برای بغض، برای یه آهنگ شاد.برای جاده،برای شیشه‌ی پایین‌کشیده‌ی ماشین،برای خنده‌های نصفه‌نیمه و خاطره‌بازی تو مسیرِ سفر ، منتظر بودیمیه آهنگ بیاد که تعطیلات عید رو باهاش حفظ کنیم، که هر بار بعداً شنیدیمشیاد جاده، یاد مسافرت، یاد اون روزایی بیفتیم که حال‌مون، حداقل چند دقیقه،خوب بود… ما بزرگ تر شدیم، ولی بعضی صداها همیشه همون‌جا موندن؛لای خاطره‌ها، لای پیام‌های پاک‌شده،لای بغض‌هایی که هیچ‌وقت گفته نشدن.اون روزا انتظار شیرین بود ، به خاطر این‌که می‌دونستیم قراره یه تیکه از دلمون توی صداش جا بمونه.می‌دونستیم قراره شب، طولانی‌تر بشهو خاطره‌ها، پررنگ‌تر.ما بزرگ‌تر شدیم، اما دل‌هامونپیرتر از سن‌مون. دیگه نه آهنگ‌هاحال‌مون رو عوض می‌کنن،نه فصل‌هاوعده‌ی تازه‌ای میدن... به امـــــید روزهای روشن ❤️١۵ بهمن ماه ١۴٠۴