بوی ماه نامهربانبه کودک هشت ساله ی یکی از اقوام می گویم خوشحالی که مدرسه ها باز شده؟ می گوید من حالم از مدرسه بهم می خوره. ای کاش مدرسه مان خراب می‌شد.سه سال پیش این کودک آنقدر سوال می پرسید که همه را کلافه می کرد، اشتیاقی سوزان به دانستن و کشف کردن او را به پرسش هایی دقیق و زیرکانه وا می داشت که حتی بزرگان را نیز از پاسخ دادن به آنها عاجز می نمود.امروز اما پس از دو سال تحصیل تنها تمنایش از جهان آن است که با موبایل پدرش بازی کند یا جلوی تلویزیون بنشیند و کارتون ببیند،نه شوری در او دیده می شود و نه اشتیاقی و اگر بخواهی چیزی برای او توضیح بدهی با چشم همایش می گوید عمو حوصله ندارم نمی خواهم چیزی بدانم.نظام آموزشی به این کودک چه خوراک تلخ و هضم ناشدنی خورانده است که اشتهای او را به هرچه از جنس دانستن و کشف کردن است کور نموده و هرچیز شبیه به فهمیدن حال او را بهم میزند.پاسخ روشن است طی دوران تحصیل با همکاری مشترک خانواده و مدرسه جرعه جرعه احساس حقارت،احساس بی کفایتی، احساس ناکارآمدی،اضطراب، رقابت طلبی،حسادت در کودک آدمی خورانده می شود ‌و نه تنها شوق دانستن که حتی شوق زندگی را در بسیاری از بین می برد.جمله ی یکی از مراجعان از ذهنم عبور می کند که می گفت هنوز جای ضربه ی دست پدرم روی سرم سنگینی می کند،آن هنگام که بعد از گرفتن کارنامه ام برای چند نمره ی پایین جلوی کادر مدرسه برسرم کوبید و گفت “خاک بر سرت کنند بی عرضه”،می گوید احساس می کنم آن زمان این خاک بر سری در روح و جان من خانه کرد و صدایی آن زمان در من نهادینه گشت که تو بدبخت و بی عرضه ایی و هنوز این صدا مرا رها نمی کند و هر سال با شروع مهر ماه تمام وجودم پر از شرم و احساس نفرت از خود و دیگران می شود. دردناک (و البته خنده دار) است که چه انسان های گرانبهایی به دلیل آنکه چند حرف و لغت را ندانستند یا چند جمع و تفریق را اشتباه حساب کردند تا آخر عمر از احساس بی کفایتی و حقارت رنج برده اند و استعداد های بی نظیرشان زیر این احساس ها دفن گردیده است، هرگاه پدر و مادری از درس نخواندن کودک خود نزد من گله و شکایت می کند می گویم یادتان باشد که این روز ها و این نمره ها تمام می شود و می رود اما احساس ناتوانی و بی کفایتی و سرزنش هایی که به این بچه می خورانید تا زنده است در روان او باقی می ماند و رهایش نمی کند.به نظر من سیستم آموزشی تنها یک رسالت دارد و آن هم زنده نگاه داشتن و جهت دادن به اشتیاق کودکان برای دانستن است(مسئله ای که در نظام آموزشی بسیاری از کشورهای جهان در حال شکل گیری است)، همین و بس، در این صورت کشورمان پر بود از انسان هایی خلاق که دانستن را لذت بخش ترین اتفاق جهان می دانستند و علم را چون شراب سر می کشیدند نه برای دکتر شدن و شان اجتماعی یافتن که برای عشق به ذات علم. آنگاه حتی نیازی به این همه دانشگاه و مدرک سطحی و مقالات و پایان نامه های بی پایه و اساس و بی حاصل نبود(نگاهی به وضعیت مقالات و پایان نامه های دانشگاه های ایران بیندازید ) که فهمیدن و دانستن و علم یافتن در بطن زندگی و تجربه ی آدمیان بدست می آمد.#ناصر_سبزیان_پور#رواندرمانگر#نظام_آموزشیhttps://t.me/psychoanalysisandsociolgy