کاش بازگشت را بهانه‌ای بودیا سوگ شاعر را گشایشیکاش تشنه‌ی شوریده در سرابی نو می‌نگریستیا توفان در سا

کاش بازگشت را بهانه‌ای بودیا سوگ شاعر را گشایشیکاش تشنه‌ی شوریده در سرابی نو می‌نگریستیا توفان در ساعتی سزاوار درمی‌رسیدبه تو رشک می‌برم، به توبه تو که در سپیده‌دمِ شعفْ جوان بوده‌ایو هرگز مجال نیافته‌ایکه به افسون‌های نادمیده دل خوش داریو از نقاب‌های دریده به شگفت آییچه کنم که باور کنی؟نه مرا از نواختن پرده‌ای نو پروایی بودو نه نغمه‌گران را بر لب دریغاییلیک ماه رخ ننمودو هر اختری که پی افگندیمنیک نیامدشاید نجات در اشک بود و نمی‌دانستیمشاید بیگانگی‌مان نشانِ بُرنایی بودو دیوانگی‌مان گُواهِ داناییاما ای گسیخته از منّتِ تن،ای گریخته در تمنای تداعی،سوگند می‌خورم که خون تابناک توهم طلسم تیره‌چشمان را خواهد شکستو هم رونق دروغزنان را.علیرضا اسماعیل‌پور- ۱۴۰۴/۱۲/۱