سندرم شاهزاده؛ پسری که هیچ‌وقت دیده نشد، مردی می‌شود که باید همه او را ببینند؛ تخت‌پادشاهی‌اش، جبران

سندرم شاهزاده؛ پسری که هیچ‌وقت دیده نشد، مردی می‌شود که باید همه او را ببینند؛ تخت‌پادشاهی‌اش، جبرانِ همان اتاقِ خالی از کودکی‌ست.کوهات معتقد است هر کودکی برای شکل‌گرفتنِ یک «خودِ» سالم، نیاز دارد کسی واقعاً او را ببیند؛ حس‌هایش، تلاش‌هایش، وجودش را بازتاب بدهد و تأییدش کند، چیزی که او آن را «آینه‌داری»Mirroring می‌نامد. وقتی این دیده‌شدن به‌اندازه‌ی کافی اتفاق نمی‌افتد، بخشی از روانِ آدم همان‌جا، در کودکی، متوقف می‌ماند؛ در همان «خودِ بزرگ‌منشانه»ایGrandios-selfکه هنوز منتظرِ تأیید است. این بخشِ متوقف‌مانده، بعدها در بزرگسالی خودش را در قالبِ توقعِ توجهِ دائم، حساسیتِ شدید به کوچک‌ترین انتقاد، و نیاز به تحسینِ بی‌وقفه نشان می‌دهد؛ همان الگویی که آن را «سندرم شاهزاده»مینامند.🕊@kadiha ✅