پر کن پیاله راکاین آب آتشیندیری‌ست ره به حال خرابم نمی‌برداین جام‌ها که درپیِ هم می‌شود تهیدریای آتش است که ریزم به کام خویشگرداب می‌رباید و آبم نمی‌بردمن با سمند سرکش و جادویی شرابتا بی‌کران عالم پندار رفته‌امتا دشت پُرستارهٔ اندیشه‌های گرمتا مرز ناشناختهٔ مرگ و زندگیتا کوچه‌باغ خاطره‌های گریزپاتا شهر یادهادیگر شراب همجز تا کنار بستر خوابم نمی‌بردهان! ای عقاب عشق،از اوج قله‌های مه‌آلود دوردستپرواز کن به دشت غم‌انگیز عمر منآن‌جا ببر مرا که شرابم نمی‌بردآن بی‌ستاره‌ام که عقابم نمی‌برددر راه زندگیبااین‌همه تلاش و تمنا و تشنگیبااین‌که ناله می‌کشم از دل که: آب، آبدیگر فریب هم به سرابم نمی‌بردپر کن پیاله را #فریدون_مشیری(シ)<) )☞🌈@kafeh_sher_//