و در پایان این باب متلالأ از معارف الهی، در حجیث و وصایت و امامت اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام، در تکمیل واستدراک، جان کلام و خلاصه مرام آن، و ناشیگری دوستان، و شارلاتانی دوست نمایان، به عرض می رسد:قدر بی قدر الهی خلافت و ولایت الهیه ، و زنادقه جدید و ابن جوزی های تازه به دوران رسیده:خلق اول که فعل خدای متعال است ، تنها فعلی است که از او بالمباشره شرف صدور یافته، و بقیه افعال الهی ، تا هر جا که خلقت او - سبحانه و تعالی - گسترده شده ، به ولایت الهیه وجود مبارک ولی الله و امام علیه السلام جاری شده و می شود که «ید الله» است ؛ ( بصائر: ۶۱)، و بولایت الهیه او که بر ملک و ملکوت الهی سلطنت و تسلط دارد ، تعین و تحقق یافته و می یابد: «و ما تسقط من ورقة الا یعلمها و لا حبه فی ظلمات الارض و لارطب و لا یابس الا فی کتاب مبین»؛ (انعام: ۵۹)، « و سبحان الذی بیده ملکوت کل شیئ و الیه ترجعون»؛ (یس: ۸۳).به فرموده ی خود امیرالمومنین صلوات الله علیه:... و أنا الذی احصیت کل شی عددا، و أنا فعال لما أرید، و أحکم ما أشاء بحول الله تعالی و قوته، و لا حول ولا قوه الا بالله العلی العظیم، و أنا مع هذا کله عبد من عباد الله عز و جل؛ ( مناقب علوی، ق ۵ ، ص ۱۱۵) و نیز هم ایشان می فرمایند : ...أنا عبد الله و فی قبضته، یحولنی کیف شاء و أراد ؛ ( همان : ۱۱۷)که معنی داشتن ولایت الهیه وحقیقت اسلام و عبودیت این است: به اختیار خود در اختیار او بودن ؛ لذا : تحول به مشیت و اراده ی الهیه . و این همان فراز توقیع ناحیه مبارکه در دعای شریفه ی ماه رجب است که می فرماید : "أَسْأَلُكَ بِمَا نَطَقَ فِيهِمْ مِنْ مَشِيَّتِكَ فَجَعَلْتَهُمْ مَعَادِنَ لِكَلِمَاتِكَ وَ أَرْكَاناً لِتَوْحِيدِكَ وَ آيَاتِكَ وَ مَقَامَاتِكَ الَّتِي لَا تَعْطِيلَ لَهَا فِي كُلِّ مَكَانٍ يَعْرِفُكَ بِهَا مَنْ عَرَفَكَ لَا فَرْقَ بَيْنَكَ وَ بَيْنَهَا إِلَّا أَنَّهُمْ عِبَادُكَ وَ خَلْقُكَ فَتْقُهَا وَ رَتْقُهَا بِيَدِكَ بَدْؤُهَا مِنْكَ وَ عودهاإِلَيْك‏."( مصباح المتهجد ۲ : ۸۰۳ )خلق اول ، مقام نورانی بلاتعین حبیب حق تعالی است ؛ «خواست و خواسته» اوست؛ «مشیئة الله»؛ است؛ ( توحید : ۱۴۸) لذا: اولا، بایسته و شایسته بوده و هست که در خلق آن خود را به أحسن الخالقین بودن تعریف فرموده و به خود تبریک بگوید؛ (مومنون: ۱۴، غافر: ۶۴)،یعنی :با توجه به این که هر فعلی جلوه فاعل و تعریف اوست؛ حقیقت خلق اول تعریف حق تعالی است به احسن وجه و اتم وجه، و اعز وجه ؛ «کلمه تامه» است؛ کلمة الله هی العلیا: توبه: ۹۰ ؛ فجعله کلمة تامة ؛ کافی۲۷۴:۱ ؛که همه اسما و صفات و آیات الهیه ، به دلالت معصومین علیهم السلام؛ اسم و فعل آن هستند (اسما فعلا) (همان)، که خلق احسن از آن محال است و مقدور نیست؛ چرا که : قدرت بر محال تعلق نمی گیرد؛یعنی: آنچه شرف صدور یافته ، همه ی کمال و جمال و جلال الهی است، که اسم و صفت و آیه و نشانه اوست، که غیر او، و متباین با او می باشد؛ خدا نیست، که متباین با اوست؛ خدایی است. دیگر اینکه، رابطه او با او رابطه ولایی است؛ همه خدائی او در او جلوه فرموده و تعریف شده؛ لذا: خدا نیست، خدایی است،و حضور او در او بیش از حضور خود او در او ؛ لذا : گردانیدن و چرخانیدن او به اوست؛ که ولایت و حضور ولایی بنا به تصریح الهی در کلامش ، این است؛ و او نشان از بی نشانی اوست.یعنی: او مولی و او مولی است.او مولای عزیز ، و او عبد ذلیل است؛ او مالک املک ، و او خادم مملوک است. و قبل از این همه و با این همه و بعد از این همه ، او حبیب اوست، و او هم حبیب اوست؛ محبت هر دو به یکدیگر ذاتی همدیگر است؛ حقیقت خلق اول محبت فعلی حق تعالی است، و چنین است که او «مشیئة الله» است؛ خواسته حق تعالی است؛ آن مقام هنوز تعین در ظل خود نیافته؛ لذا: تعین علمی هر چیزی در آن (تدبیر و تقدیر) عین خواسته خدای متعال است؛ چه در تکوین ، چه در تشریع. و بیان بی پروا از این حقیقت ، آیه کریمه «إنما»؛ (مائده: ۵۵)، است و آیه شریفه «و ما تشاؤون الا أن یشاء الله»؛ (انسان: ۳۰، تکویر: ۲۹)، که اولا مقام بلاتعین رسول الله صلی الله علیه و آله است که خلق است ، و خلق اول است ؛ «مشیئة الله» ، که ثانیا همان، وراثتا و خلافتا، مقام نورانی اهل بیت عصمت و طهارت، و خلفاء طاهرین او می باشد، که قلوب مطهره آنان علیهم السلام منزل و مسکن و مکان و وعاء آن است؛ (الغیبه للطوسی: ۲۴۷). و چنین است که آنچه خواسته آنان است، اقتضای این مقام است که مشیئة الله می باشد؛ که آیه شریفه «و ما تشاؤون الا ان یشاء الله» بیان از آن است، و نیز آیه شریفه« تبارک اسم ربک ذی الجلال و الاکرام؛ رحمن : آخرین آیه»