۱۱. پنهان کردن فضایل عالیه‌ی امام علیه‌السّلام به بهانه‌ی ترس از دشمنان و یا نفهمیدن مردمان.۱۲. انحر

۱۱. پنهان کردن فضایل عالیه‌ی امام علیه‌السّلام به بهانه‌ی ترس از دشمنان و یا نفهمیدن مردمان.۱۲. انحراف و تقصیر در طرح مقامات و کمالات امام علیه‌السّلام به دلیل بدفهمی در معنای شرک و غلوّ.۱۳. حذف کردن اصالت و ولایت حضرت زهرای مرضیّه صلوات‌الله علیها در بحث نبوّت و امامت و قیامت.۱۴. مطرح نکردن ولایت ولیّ‌الله به عنوان حقیقت دین و ایمان ؛ و تعریف دین مستقل از دیّان دین.۱۵. تعریف زندگی و تـدیّن مستقلّ از تعهّد و التــزام بــه امــام علیه‌السّلام.۱۶. تعریف زندگی و تدیّن بدون عقد و اتّصال و الحاق به امام علیه‌السّلام.۱۷. تعریف زندگی و تدیّن مستقــلّ از بیعت و معاملــه با امام علیه‌السّلام.۱۸. انحصار خلافت و ولایت در حکومت عرفی اجتماعی.۱۹. تهی بودن مباحث امامت از قواعد و احکام کاربـردی امام‌شناسی.۲۰. بسنده کردن به اثبات امامت و حقّانیّت امام و شرح احوال ایشان از معرفت امام علیه‌السّلام.۲۱. تعمیم امامت و شبیه‌تراشی و بدل‌سازی برای امام علیه‌السّلام.۲۲. تعریف کردن امام و امامت در خدمت دین و دنیای مردم.۲۳. دانستن استکمال برای امام علیه‌السّلام به اعمال و عباداتش.۲۴. تفضیل قرآن بر عترت.۲۵. تنزّل دادن رابطه‌ی مأموم و امام فقط در حدّ اعتقاد به وجود و حقّانیّت ایشان.۲۶. تعریف نارسا و معیوب از غیبت و تعریف ناقص و خشن از ظهور و لاجرم غیر شوق‌انگیزبودن آن برای انتظار.۲۷. حذف مقوله‌ی توجّه به حضور از متن مباحث امامت و مهدویّت و لزوم آن.۲۸. تبدیل «انتظار» از حالت به عمل.۲۹. سرپوش گذاشتن بر تقصیر خود در وقوع غیبت.۳۰. تقصیر در تعریف نکبت غیبت.۳۱. سعی در پُرکردن ضایعه‌ی خلأ و فقدان امام علیه‌السّلام برای مردم.۳۲. تعریف امام حیّ و حاضر به موعود و منجی (یعنی کسی که خواهد آمد) در حالی که او در مقام خلیفة اللهی «عین الحیات» و «ماء مَعین» هستی و زندگی و « مالک و مَلِک مُلک و ملکوت » است.۳۳. بدفهمی بلکه نفهمی وجه انتفاع از ساحت مقدّسه‌ی ایشان در غیبت، خصوصاً در مقوله‌ی تربیت و تعلیم.و بدین‌گونه بود که ظلم ما بر امام و امامت ظلمتی شد برای زوال نورانیّت حضور ایشان در متن و سمت و سو و مقصد و منتهای دین و زندگی و نیز پرده‌ای برای غلیظ‌تر کردن تیرگی و نکبت غیبت؛ و الی الله المشتکیتوضیح اینکه:برای آنکه به ولایت صاحب ولایت گردید و چرخید، بایستی مقید به محبت شدید؛ یعنی: ملتزم به مودت او بود، آنچنان که به او تقربی جست که به او ملحق و ملصق شده، و در او محو گردید، تا به گردیدن او گردید و به چرخیدن او چرخید؛ وجود مبارک ولی الله علیه السلام چنین نسبتی با حق تعالی دارد ؛ لذا: او مولای ان مولاست؛ او به ولایت او می گردد و می چرخد و ماسوی الله، به ولایت او؛ لذا : فعل او فعل الله است؛ و او به این مرتبه به عبودیت محضه نایل شده ؛ با تملیک مایملک خود ، از جمله میل و اختیار خود به او ؛ لذا : تهی از خود و پر از حق تعالی شده ، و صاحب ولایت تامه الهیه گردیده؛ و خدای متعال «لایسئل عما یفعل»، و چنین است دلیل وجوب قبول ولایت الهیه ولی الله برای نیل به مقبول واقع شدن بنده و بندگی او در درگاه الهی و سوال نشدن از او و اعمال او ؛ چرا که او به ولایت و اولویت کسی عملکرده که او به ولایت و اولویت حق تعالی عمل کرده که او « لایسئل عما یفعل»؛او محو کسی است که او محو حق تعالی است :« کل من علیها فان ، و یبقی وجه ربک ذوالجلال و الاکرام ؛ رحمن :۲۶،۲۷»تبارک اسم ربک ذی الجلال و الاکرام ؛ رحمن : ۷۸» ؛و چنین است که شیعه آل علی علیهم السلام روز قیامت حساب ندارد؛ الحمدلله کما هو اهله و مستحقه.