🔸آسیب شناسی مبحث امامت و ولایت در کتب کلامی شیعهبنابر مجموعه مدارک در کتاب و سنت، در خلقت و شریعت، مقام نورانی رسول الله صلّى‌الله‌عليه‌وآله همه‌ خواست و خواسته خدای متعال است؛ مشیئة الله؛ کلمة الله التامة؛ و وجود مبارک امیرالمؤمنین علیه‌السّلام، نفس نفیس ایشان، و همه‌ی اوست؛ الا اصالت در اولیت؛ لذا : اولویت و نبوت؛ لذا: مقام نورانی ایشان، حقیقت همه منتسبین به خدای متعال و ناحیه مقدسه ایشان است: ولایت الله؛ خلافت الله؛ آل الله؛ کتاب الله؛ دین الله؛ بیت الله؛ اسماء الله و صفاته و آیاته. امّا با این‌همه، مسلمانان چه کردند؟! و ما با او چه کردیم؟!پرده‌ای از این شدّت مظلومیّت و همیشگی آن، علاوه بر ظلم فراوان دشمنان آن حضرت؛ ظلمی است که دوستان حضرتش بر ایشان روا داشته و می‌دارند؛ از آسیب‌شناسی بحث امامت در کتب کلامی شیعه موارد ذیل را می‌توان نام برد:۱. تجزیه کردن اصول دین بر اصول دین و اصول مذهب، و قراردادن امامت جزء اصول مذهب در حالی که «امامت» اساس دین و عمود آن بوده است.۲. اثبات حقّانیّت امیرالمؤمنین علیه‌السّلام و افضلیّت ایشان نسبت به مدّعیان و غاصبان که این امر نه برای ایشان که برای ارذل ناس هم به جز آن ظالمان نه فضیلت که عین رذیلت است.۳. گم کردن معرفت ایشان در واقعه‌‌ی غصب حقوق ایشان و مشغول شدن به اثبات حقّانیّت ایشان.۴. قبول فضایلی برای ایشان که عین فضایح است.۵. کنار گذاشتن مناقبی که در فهم ما نمی‌گنجید به اتّهام غلوّ، حتّی متّهم کردن راویان آنان به غلوّ و مردود و مذموم دانستن آنان در رجال.۶. جدا کردن امامت از متن و مسیر و مقصد نبوّت و تعریف منحاذ و مستقل برای هر دو.۷. تعـــریف توحید و نبـوّت و معـاد و عـدل مستقـلّ از امـام و بی‌ارتباط با ایشان.۸. تقصیر در تعریف اصالت و اولویّت امام در مجموعه‌ی هرم هستی و دین و زندگی.۹. تعریف فروع دین بدون ولایت ولیّ‌الله.۱۰. معنی کردن ولایت به حکومت و محبّت و نصرت و قرابت؛ در حالیکه این الفاظ وجوه و نظایر کلمه ولایت هستند، نه معنی اصلی و اولی آن که گردانیدن و چرخانیدن است.