بنابراین دیگر منتظر شنیدن صدای جنگنده و انفجار بمب در تهران نباشید ازین پس باید با صدای همتی و انفجا

بنابراین دیگر منتظر شنیدن صدای جنگنده و انفجار بمب در تهران نباشید ازین پس باید با صدای همتی و انفجار تورم سر کنید. چیزی که انتظارتان را می‌کشد استرس و وحشت لحظه‌ای بمباران نیست بلکه باید فرسایش روح و روان‌‌تان با نرخ دلار و تورم و اینترنت و دعواهای بی‌حاصل سیاسی را تحمل کنید تا اینبار دیگر بعد از شنیدن خبر حمله زمینی آمریکا و گروه‌های تجزیه‌طلب رگ غیرت وطن‌پرستی‌تان گل نکند و حرف از مقاومت و این حرفها نزنید.مجازات سختی برای‌تان تدارک دیده‌اند. یک شکنجه خاموش طوری که احساس خفگی کنید اما هیچ کس صدای‌تان را نشنود عین بختک، عین دولت پوزیده...برخی از مخاطبان در مورد اینکه آمریکا می‌خواهد ایران را ببلعد می‌گویند برای مردم چه فرقی می‌کند که الان الیگارشی فاسد ببلعد یا بعدا آمریکا ببلعد؟خب اینکه اکنون الیگارشی فاسد می‌بلعد کاملا درست است و من اینجا در مطالب اقتصادی فراوان بصورت مصداقی و با تحلیل فنی توضیح داده‌ام که چطور سالانه میلیارد‌ها و حتی ده‌ها میلیارد دلار از ثروت‌های کشور و صدها هزار میلیارد تومان از جیب مردم توسط  الیگارش‌های نفتی و بانکی بصورت سیستماتیک غارت می‌شود، منتها مساله اینجاست که تا وقتی این فساد در داخل و توسط سیستم داخلی انجام می‌شود مردم هنوز شانس دارند که با تغییر آن، اوضاع را تغییر دهند کما اینکه دیدیم در دولت‌های نهم و دهم و با حمایت رهبر شهید تلاش شد ریل تغییر کند و طرح‌های خوبی روی میز آمد که اگر در دولت بعدی متوقف نمی‌شد اقتصاد کشور از زمین تا آسمان با آنچه اکنون جریان دارد متفاوت بود؛ اما اگر کشور بطور مستقیم یا غیرمستقیم دست آمریکا افتاد آنگاه دیگر همین شانس اندک هم از بین می‌رود و دیگر نمی‌توان به راحتی بازی را تغییر داد و از آن خلاصی یافت.شیوه‌ای که آمریکا اخیرا در پیش گرفته یعنی شیوه ونزوئلا و عراق اینطور است که تسلطش را نه از طریق زور عریان بلکه بصورت خفقان نامرئی با یک زنجیره سیاسی و رسانه‌ای داخلی برقرار می‌کند که خلاصی از آن فقط با معجزه امکان‌پذیر خواهد بود. خفقان نامرئی که روز بعد از ربایش مادورو با عنوان "بختک" توصیفش کردم و نوشتم همین بختک در انتظار ایران است.الان ونزوئلا را ببینید. آیا بعد برقراری تسلط غیرمستقیم آمریکا دیگر چشم‌اندازی برای رهایی مردم این کشور از زیر یوغ آمریکا و غارت سیستماتیک منابع‌شان متصور هستید؟ مثلا بعد زلزله اخیر و کشته شدن هزاران نفر و ویرانی عظیم در ونزوئلا، آیا خبری از رسیدگی و بازسازی می‌شنوید؟  آیا اصلا مسئول مشخصی وجود دارد که رسانه‌ها به کوتاهی و اهمال‌کاری احتمالی‌اش بپردازند؟ آیا این همان بختک نیست که روی ونزویلا افتاده و صدای فریادشان به هیچ جا نمی‌رسد؟اگر در ایران پروژه ونزوئلا پیاده شود (یا شده باشد) آنگاه درد فساد و بی‌عدالتی و ناکارامدی که به مغز استخوان رسید چطور فریاد بزنیم وقتی دولت و رسانه در اختیار یک جریان سیاسی مزدور آمریکا قرار دارد که با دوقطبی‌های سرکاری و جنگ روانی از خود سلب مسئولیت می‌کنند و حتی فیگور اپوزوسیون و طلبکار می‌گیرند و مسائل را یا سانسور می‌کنند یا آنطور می‌نمایانند که دلخواه خودشان است؟همین الان را تصور کنید که در مسائل مختلف چطور با دوقطبی‌های فیک مساله فساد و غارت و ناکارامدی را به حاشیه می‌برند؛ فقط در مساله تخصیص ارز ترجیحی ده‌ها میلیارد دلار را بطور سیستماتیک غارت می‌کنند اما بانیان این غارت، با کمک جریان بظاهر منتقد دو قطبی فیک ساخته‌اند و خوشان فیگور حذف ارز ترجیحی گرفته‌اند یا در بحث بانک‌ها صدها همت وام رانتی از جیب مردم به الیگارشی تخصیص می‌دهند و بعد از آن طرف منتقدان فیک فریاد می‌زنند چرا دولت وام بیشتری برای تولید نمی‌دهد؟! یا در بحث انرژی که دولت ده‌ها میلیارد دلار رانت به گروه‌های خاص می‌دهد و در عین حال همین دولت با کمک منتقدان داخل سیستمی، فیگور مخالفت با آن را می‌گیرد و هیچ چشم‌اندازی هم برای تغییر ارائه نمی‌دهد. حال همه اینها بعدا در اختیار آمریکا قرار خواهد گرفت و الیگارشی داخلی در اتحاد با آمریکا یک سپر آهنین برای این سازوکارها خواهند ساخت و دیگر هیچ راه خلاصی از آن نخواهد بود.بنابراین سوال اصلی در شرایط فعلی این نیست که آیا آمریکا به اهداف نظامی‌اش رسیده یا نه، بلکه سوال اصلی این است که آیا آمریکا توانسته پروژه ونزویلا را در ایران بشکل مخفی‌تر پیاده کند یا هنوز نتوانسته؟