۲. منادیان باراندر روزگار یلنگ توشخان جلایر، والی کلات، یهودیان کلات تقریباً قربانی یک توطئه شرورانه شدند. به مدت سه سال، خشکسالی شدیدی در کلات حاکم بود که اثرات مخربی بر کشاورزی شهر که کاملاً به بارندگی وابسته بود، داشت. تنها منطقه کوچکی از مزارع کلات وسیله‌ای برای آبیاری مزارع برنج داشت. مسلمانان تصمیم گرفتند از این فاجعه استفاده کنند و جامعه یهودی را قربانی کنند. هر روز، جمعیتی در برابر یلنگ توشخان ظاهر می‌شدند و شکایت می‌کردند که یهودیان با مصرف شراب و نوشیدنی‌های الکلی خشم خداوند را برانگیخته‌اند و در نتیجه سه سال متوالی باعث خشکسالی شده‌اند. جمعیت خواستار آن بودند که یهودیان مجبور به گرویدن به اسلام و خلاص شدن از شر الکل شوند یا اینکه به کلی نابود شوند. این تنها راه برای بازگرداندن رحمت الهی و پایان دادن به خشکسالی بوداین گروه در حضورها و درخواست‌های روزانه خود نزد والی، انواع و اقسام داستان‌ها را برای توجیه اتهامات خود جعل می‌کردند. آنها در حمایت از ادعاهای خود به روایات مختلفی استناد می‌کردند. والی احساس می‌کرد که باید کاری انجام دهد تا مردم را در این مخمصه وحشتناک، به آرامش برساند. این پیشنهادی بود که او به آنها داد: بگذارید مسلمانان طبق رسم مسلمانان، چهل روز به طور فشرده برای باران دعا کنند. اگر به دعاهای آنها گوش فرا داده نشد، به یهودیان دستور می‌دهد که برای باران دعا کنند. اگر دعاهای آنها نیز بی‌نتیجه ماند، طبق قانون شرع با آنها برخورد خواهد شد.مسلمانان، همانطور که والی به آنها دستور داده بود، چهل روز دعا کردند. وقتی دعاهایشان مستجاب نشد، در روز چهلم، حتی نوزادان شیرخوار را از مادرانشان جدا کردند تا گریه آنها رحمت الهی را برانگیزد. اما همه اینها بی‌فایده بود. اکنون نوبت یهودیان بود که دعا کنند. اگر دعاهای آنها باعث بارش باران می‌شد، این نشانه‌ای از بی‌گناهی و تقوای آنها بود. با این حال، اگر دعاهای آنها مستجاب نمی‌شد، نشانه‌ای از این بود که آنها عامل خشکسالی بوده‌اند.فرماندار، رهبران جامعه یهودی را احضار کرد و تصمیم خود را به آنها اطلاع داد. او به آنها هشدار داد که اگر در دعاهایشان برای باران ناموفق باشند، او قادر به مهار جمعیت نخواهد بود. آنها باید فوراً نماز خود را شروع می‌کردند و سه روز فرصت داشتند تا دعا کنند و در این مدت از حمایت فرماندار در برابر حملات جمعیت برخوردار بودند. رهبران یهودیان برای کل جامعه سه روز روزه اعلام کردند. دو روز اول را همه یهودیان در کنیسه گذراندند و غرق در دعا و التماس رحمت الهی بودند. روز سوم اتفاقاً روز تعطیلی یهودیان بود، اما چهره‌ها حاکی از ناامیدی بود. همه آنها می‌دانستند که اگر دعاهایشان مستجاب نشود، جمعیت مسلمان به شورش دست خواهند زد، هر یهودی را که ببینند خواهند کشت و تمام دارایی‌های آنها را غارت خواهند کرد. در ناامیدی خود، تصمیم گرفتند فرزندان پسر بالای هفت یا هشت سال را به تپه‌های اطراف ببرند تا شاهد قتل عام مورد انتظار عزیزانشان نباشند و زنان نیز شاهد کشته شدن پسرانشان نباشند. پس از وداع نهایی با همسرانشان، مردان و پسران بزرگترشان پابرهنه به سمت کوه‌ها حرکت کردند. همه آنها از روزه سه روزه خود احساس ضعف می‌کردند، اما با رسیدن به قله کوه، شروع به خواندن دعاهای مخصوص دین خود کردند و از ناامیدی گریه و هق هق می‌کردند.ناگهان، ابری کوچک در افق پدیدار شد. به سرعت بزرگ و بزرگتر و فضا تیره و تار شد و در عرض چند دقیقه تمام سرزمین کلات را پوشاند. سپس باران شروع به باریدن کرد؛ به رگبارهای سیل‌آسا تبدیل شد و سیل به راه افتاد. دعاهای ناامیدانه یهودیان مستجاب شد. خداوند به رحمت خود به خشکسالی پایان داد و قوم خود را نجات داد. مردان و پسران سعی کردند از کوه پایین بیایند، اما گل لغزنده‌ای که به سرعت تمام دامنه‌ها را پوشانده بود، مانع آنها شد.در همین حال، به محض شروع باران، یلنگ توشخان همه رهبران مذهبی مسلمان و بزرگان جامعه مسلمانان را احضار کرد و آنها را به خاطر اتهامات دروغینشان علیه یهودیان به شدت سرزنش کرد. او با عصبانیت آنها را سرزنش کرد: «شما همیشه ادعا می‌کردید که ما مسلمانان پرهیزگار هستیم و یهودیان کافر هستند. شما آنها را با اعمال گناه‌آلودشان به ایجاد خشکسالی متهم کردید.»پس چگونه توضیح می‌دهید که همه شما چهل روز با تب و تاب برای باران دعا کردید و حتی نوزادان شیرخوار را از سینه مادرانشان جدا کردید، اما حتی یک ابر کوچک هم ظاهر نشد، در حالی که درست در روزی که یهودیان برای دعا از کوه بالا رفتند، طوفانی از باران شروع شد؟ آیا این نشان نمی‌دهد که یهودیان بندگان واقعی خدا هستند؟ 👇