موریاما بیشتر از اینکه دنبال سوژه باشد، دنبال پرسه زدن است. راه می‌رود، نگاه می‌کند و از خیابان، آدم‌های ناشناس و لحظه‌های اتفاقی عکس می‌گیرد.عکس‌هایش معمولاً تار، دانه‌دار و پر از کنتراست‌اند؛ انگار عمداً نمی‌خواهد همه‌چیز تمیز و بی‌نقص باشد. برای او حسِ لحظه از کیفیت فنی مهم‌تر است.موریاما جایی گفته بود که خودش را شبیه سگی می‌بیند که در خیابان پرسه می‌زند و بو می‌کشد. شاید برای همین عکس‌هایش بیشتر از اینکه درباره‌ی یک موضوع باشند، درباره‌ی تنهایی، شهر، گذر زمان و خودِ زندگی‌اند.Daido Moriyama@kamranheidariموریاما بیشتر از اینکه دنبال سوژه باشد، دنبال پرسه زدن است. راه می‌رود، نگاه می‌کند و از خیابان، آدم‌های ناشناس و لحظه‌های اتفاقی عکس می‌گیرد.عکس‌هایش معمولاً تار، دانه‌دار و پر از کنتراست‌اند؛ انگار عمداً نمی‌خواهد همه‌چیز تمیز و بی‌نقص باشد. برای او حسِ لحظه از کیفیت فنی مهم‌تر است.موریاما جایی گفته بود که خودش را شبیه سگی می‌بیند که در خیابان پرسه می‌زند و بو می‌کشد. شاید برای همین عکس‌هایش بیشتر از اینکه درباره‌ی یک موضوع باشند، درباره‌ی تنهایی، شهر، گذر زمان و خودِ زندگی‌اند.Daido Moriyama@kamranheidari