امروز سالروز تولد ارنست همینگوی است.برای بسیاری، او فقط یک نویسنده نیست؛ نماد شیوه‌ای از زندگی است. زندگی‌ای که در آن نوشتن از دل تجربه بیرون می‌آید؛ از سفر، جنگ، دریا، شکست، عشق، تنهایی و مواجهه بی‌واسطه با مرگ.شاید به همین دلیل، بسیاری از کسانی که او را تحسین می‌کنند، در واقع نه آرزوی زندگی دقیقاً شبیه او، بلکه آرزوی شدت تجربه کردن، شجاعت در مواجهه با جهان و وقف کامل زندگی برای خلق اثر را دارند.اما پشت آن چهره افسانه‌ای، رنج بزرگی هم پنهان بود؛ زخم‌های جنگ، چندین سانحه، سال‌ها درگیری با الکل، افسردگی، احساس فرسودگی و سرانجام خودکشی. زندگی همینگوی یادآوری می‌کند که حتی بزرگ‌ترین نویسندگان نیز از رنج و آسیب در امان نیستند.آنچه از همینگوی ماند، نه تفنگ‌هایش بود، نه شکارهایش، نه شهرتش. آنچه ماند، نثری بود که از حذف تغذیه می‌کرد؛ جمله‌هایی که کمتر می‌گفتند تا بیشتر آشکار کنند، و شخصیت‌هایی که حتی در آستانه نابودی، کرامت خود را حفظ می‌کردند.شاید به همین دلیل است که جمله‌اش هنوز زنده مانده است: «انسان را می‌توان نابود کرد، اما شکست ، نه.»@KamranHeidari