کریستوفر مک‌کندلس دوربین را جایی گذاشته، تایمرش را روشن کرده و جلوی همان اتوبوس متروکه‌ای ایستاده که چند ماه در آن زندگی کرده بود. دستش را بالا برده و در دست دیگرش کاغذی گرفته:«من زندگی شادی داشته‌ام و از خدا سپاسگزارم. خداحافظ و خدا همه را برکت بده.»این عکس یکی از محبوب‌ترین عکس‌هایی است که در زندگی‌ام دیده‌ام.شاید کتاب «در دل طبیعت وحشی» (Into the Wild) نوشتهٔ جان کراکائر را خوانده باشید. کریس فقط ۲۴ سال داشت که زندگی معمولی‌اش را کنار گذاشت، بیشتر پولش را بخشید و راهی سفر شد. از شهرهای مختلف آمریکا گذشت و در نهایت به آلاسکا رفت؛ جایی که مدت‌ها آرزوی دیدنش را داشت.در آلاسکا در یک اتوبوس متروکه ماند. وقتی تصمیم گرفت برگردد، رودخانه‌ای که از آن گذشته بود به‌خاطر بالا آمدن آب دیگر قابل عبور نبود و مجبور شد به اتوبوس برگردد. کم‌کم غذاش تمام شد و ضعیف‌تر شد.وسط همین روزها، این عکس را گرفت.هیچ‌کس پشت دوربین نبود. خودش آن را تنظیم کرده بود.اما این عکس قرار بود چه کسی ببیند؟نمی‌دانیم. شاید فقط یک یادگاری بود، شاید هنوز فکر می‌کرد برمی‌گردد.شاید همین چیزی است که عکس را برای من عجیب می‌کند؛ امروز ما با دانستن پایان داستانش به این تصویر نگاه می‌کنیم، در حالی که او هنگام گرفتنش هنوز داخل همان داستان زندگی می‌کرد.چند هفته بعد، کریس در همان اتوبوس از دنیا رفت.بعدها دوربین و فیلم‌هایش پیدا شد و این عکس باقی ماند.@kamranheidari