"He has become less a creator and more a perpetual narrator of himself."احسان عبدی‌پور، پس از فتح قل

"He has become less a creator and more a perpetual narrator of himself."احسان عبدی‌پور، پس از فتح قلمروهایی چون ادبیات داستانی، موسیقی جنوب، آیین زار، پادکست‌های بی‌پایان، سفرنامه‌نویسی و کشف بنادر لافت، کنگ و لنگه برای ایرانی‌ها، و پس از آنکه تصویری خاص و گاه سطحی از جنوب را به مخاطبان عرضه کرد، اکنون به نظر می‌رسد در پی خلق «چسبی اجتماعی» برای جامعه‌ی تکه‌تکه‌ی ایران است.اما شاید مسئله اینجاست که این پروژه بیش از آنکه در سکوت، تجربه و عمل شکل بگیرد، در گفت‌وگوهای بی‌پایان و گاه دیوانه‌وار روایت می‌شود. گویی عبدی‌پور بیش از آنکه خالق اثر باشد، به یک self-narrator؛ راویِ دائمیِ خود، بدل شده است؛ نمونه‌ای از self-narration افراطی (خودروایت‌گری افراطی) که در آن، بیش از خلق جهان‌های تازه، مشغول روایت مداوم جهان خویش است.این نوشته یک نقد دوستانه است؛ نه از سر نفی، بلکه از سر علاقه و احترام به مسیری که عبدی‌پور طی کرده است. شاید گاهی فاصله گرفتن از حجم زیاد گفت‌وگو و روایتِ خود، و بازگشت بیشتر به سکوت، تجربه و خلق، بتواند امکان‌های تازه‌ای پیش روی یک هنرمند باز کند. شاید این چند خط، اگر به دست احسان عبدی‌پور برسد، نه به‌عنوان حمله، بلکه به‌عنوان دعوتی برای تأمل و بازنگری در شیوه‌ی ادامه‌ی مسیر خوانده شود.@kamranheidari