.مایکل راکفلر عکاس بود، به انسان‌شناسی علاقه داشت؛ پسری از یکی از ثروتمندترین خانواده‌های آمریکا که می‌توانست یک زندگی راحت داشته باشد. می‌توانست در نیویورک بماند، در دنیای هنر مدرن و زندگی شهری غرق شود، اما دلش جای دیگری بود.بارها سفر کرد و از زندگی‌ای که برایش آماده شده بود فاصله گرفت. رفت گینه نو، میان آسمات‌ها؛ دوربینش را با خودش برد و از آدم‌ها، آیین‌ها، روستاها و هنرشان عکاسی کرد. می‌خواست فرهنگشان را نه از پشت کتاب، بلکه از نزدیک بشناسد.در ۲۳سالگی، در جریان یکی از همین سفرها، ناپدید شد و دیگر برنگشت. هیچ‌وقت به‌طور قطعی مشخص نشد چه اتفاقی برایش افتاد؛ غرق شد یا به ساحل رسید و کشته شد. حتی روایت‌هایی درباره خورده‌شدنش وجود دارد، اما هیچ‌وقت ثابت نشد.از او اما هزاران عکس باقی ماند؛ عکس‌هایی از آدم‌ها و دنیاهایی که برای دیدنشان، از نیویورک، از ثروت خانوادگی و از زندگی آشنای خودش فاصله گرفته بود.شاید اگر زنده می‌ماند، باز هم سفر می‌کرد. شاید باز هم دوربینش را برمی‌داشت و می‌رفت جایی که برایش ناشناخته بود.ما نمی‌دانیم.فقط می‌دانیم که در ۲۳سالگی، در یکی از همان رفتن‌ها، دیگر برنگشت.@kamranheidari.مایکل راکفلر عکاس بود، به انسان‌شناسی علاقه داشت؛ پسری از یکی از ثروتمندترین خانواده‌های آمریکا که می‌توانست یک زندگی راحت داشته باشد. می‌توانست در نیویورک بماند، در دنیای هنر مدرن و زندگی شهری غرق شود، اما دلش جای دیگری بود.بارها سفر کرد و از زندگی‌ای که برایش آماده شده بود فاصله گرفت. رفت گینه نو، میان آسمات‌ها؛ دوربینش را با خودش برد و از آدم‌ها، آیین‌ها، روستاها و هنرشان عکاسی کرد. می‌خواست فرهنگشان را نه از پشت کتاب، بلکه از نزدیک بشناسد.در ۲۳سالگی، در جریان یکی از همین سفرها، ناپدید شد و دیگر برنگشت. هیچ‌وقت به‌طور قطعی مشخص نشد چه اتفاقی برایش افتاد؛ غرق شد یا به ساحل رسید و کشته شد. حتی روایت‌هایی درباره خورده‌شدنش وجود دارد، اما هیچ‌وقت ثابت نشد.از او اما هزاران عکس باقی ماند؛ عکس‌هایی از آدم‌ها و دنیاهایی که برای دیدنشان، از نیویورک، از ثروت خانوادگی و از زندگی آشنای خودش فاصله گرفته بود.شاید اگر زنده می‌ماند، باز هم سفر می‌کرد. شاید باز هم دوربینش را برمی‌داشت و می‌رفت جایی که برایش ناشناخته بود.ما نمی‌دانیم.فقط می‌دانیم که در ۲۳سالگی، در یکی از همان رفتن‌ها، دیگر برنگشت.@kamranheidari