ژاپن برای من همیشه یکی از خاستگاه‌های عجیب‌ترین و جسورترین تجربه‌ها در عکاسی بوده است. شاید به این د

ژاپن برای من همیشه یکی از خاستگاه‌های عجیب‌ترین و جسورترین تجربه‌ها در عکاسی بوده است. شاید به این دلیل که در آنجا سنت و مدرنیته، نظم و آشوب، فرهنگ قدیمی و تکنولوژی کنار هم به شکل عجیبی زندگی کرده‌اند. از طرفی فرهنگ تصویری قدرتمندی داشته و از طرف دیگر، تنوع دوربین‌ها و فیلم‌ها و نگاتیوهایی که در ژاپن تولید می‌شد، امکان تجربه‌های متفاوتی را برای عکاس‌ها فراهم می‌کرد.همیشه عکاس‌های ژاپنی برای من کشش عجیبی داشته‌اند؛ عکاس‌هایی که خیلی وقت‌ها به جای زیباتر کردن جهان، ترجیح داده‌اند قسمت‌های عجیب، تاریک، شهوانی، خشن و فراموش‌شده‌ی آن را ببینند.یکی از آنها سِیجی کوراتا است؛ عکاسی که شاید در مقایسه با موریاما و آراکی کمتر شناخته شده باشد، اما به نظرم از آن اسم‌هایی است که باید دوباره کشفشان کرد.کوراتا متولد ۱۹۴۵ در توکیو بود. ابتدا نقاشی خواند و بعد در مدرسه‌ی عکاسی Workshop، در کنار عکاسانی مثل شومئی توماتسو و دایدو موریاما، عکاسی را دنبال کرد.از سال ۱۹۷۵ شب‌ها در محله‌هایی مثل ایکه‌بوکورو و شینجوکو پرسه می‌زد؛ با یک دوربین مدیوم‌فرمت Pentax 6×7 و فلشی بسیار قوی. سراغ یاکوزاها، باندهای موتورسوار، کاباره‌ها، روسپی‌ها، آدم‌های ترنس، مست‌ها و آدم‌های حاشیه‌ای می‌رفت.کوراتا تقریباً هیچ تلاشی برای زیبا کردن جهانش نمی‌کند. نه آدم‌هایش را قهرمان می‌کند و نه آنها را تبدیل به قربانی‌های زیبا. فقط نزدیک می‌شود و فلش می‌زند؛ انگار تاریکی را کنار می‌زند تا برای لحظه‌ای چیزی را که معمولاً پنهان می‌ماند، ببینیم.نتیجه، عکس‌هایی خشن، عجیب و گاهی ناخوشایند است؛ اما در عین حال زنده و انسانی. کتاب Flash Up که حاصل عکاسی او از توکیوی ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ است، در سال ۱۹۸۰ منتشر شد و همان سال جایزه‌ی معتبر کیمورا ایهی را گرفت.برای من جذابیت کوراتا فقط در سوژه‌های عجیبش نیست؛ در این است که دوربین را بهانه‌ای برای نزدیک شدن به جهانی کرده که معمولاً کسی نمی‌خواهد زیاد به آن نزدیک شود.شاید به همین دلیل است که هر بار دوباره سراغ عکاسی ژاپن می‌روم، احساس می‌کنم هنوز عکاس‌های عجیب زیادی آنجا منتظرند که کشف شوند.@kamranheidari