"جەعفەرقولی، وەلی دینێ خۆراسانێ"ئه‌ڤ گۆتارا ب قه‌له‌ما مامۆستە ئه‌بدوڵاهـ سەمه‌دی ژ مه‌هابادێ یه، ب سه‌رناڤێ "جه‌فه‌رقولی زه‌نگه‌لی "دینێ خۆراسانێ"، هه‌فت مه‌هـ به‌رێ؛ ۱٤ دی ۱٤۰٤ د هه‌ژمارا ۳۳۹ کۆڤارا "رامان" ده ل هه‌ولێرێ هاتیه‌ وه‌شاندن. ئه‌م نها وێ ب شانازی پێشکەشی وە رندان دکن."Ceferqulî Zengelî, welî Dînê Xorasanê"Ev gotara bi qelemaEbdullah Samedî yê ji Mehabadê, bi sernavê "Cefer-Qulî Zengelî "Dîne Xorasanê", heft meh berê ; 14 Dey  1404 di hejmara 339 kovara "Raman" de, li Hewlêrê hate weşandin. Em niha wê bi şanazî pêşkêşî we rindan dikin.جعفرقلی زنگلی، ولی دیوانە‌ی خراسانیاین مقالۀ بە قلم استاد عبدالله صمدی از مهاباد،  تحت عنوان* "جعفرقلی زنگلی، ولی دیوانۀ خراسانی" هفت ماه قبل در شماره (339) مجلۀ «رامان» اربیل، به تاریخ 14 دیماه 1404 منتشر شده است و ما اکنون آن را با افتخار تقدیم نگاهتان می‌کنیم.ــــــــــــــــــ* (وه‌لی دێوانه‌) شاعر مشهور کورد از ایل «جاف» و از طایفه‌ی «کماله‌ای» است. وی در سال 1745 میلادی متولد شد و سال 1801 در سن 56 سالگی زندگی را بدرود گفت. نامش «میرزا ولید» بود. او از معدود باسوادان عصر خود و جوانی برازنده و پر احساس بود که گرفتار کمند عشق دخترکی از ایل خود، به نام «شَم» شد. سرنوشت چنین بود که هیچگاه به همدیگر نرسند. این جدایی باعث شد که میرزا ولید تا آخرین روز حیات، سرگشته و شیدا در دشت و کوهپایه، آواره شود و اشعار سوزناکی در وصف معشوق بسراید. در یکی از شعرهایش وصیت می‌کند که بر سر راه کوچ ایل دفن شود و سنگ مزارش نیز به اندازه‌ی قامت «شَم» باشد، با طاقی به زیبایی تاق ابروان وی. اکنون مزار وی بر سرِ راه کوچ ایل با سنگی به اندازۀ قامت و تاقی به شیوۀ کمان ابروی معشوق، تک و تنها خودنمایی می‌کند.نامِ مقالۀ بنده (جعفرقلی زنگلی، ولی دیوانۀ خراسان) اشاره به مقایسه و هم سرنوشتی این دو شاعر دارد.✍ به قلم زیبای استاد عبدالله صمدی مهاباد@kaniyadilلینک مقاله:👇 https://raman-media.net/wp-content/uploads/2026/01/r15.pdf