«من معلّم هستم»زندگی، پشت نگاهم جاریستسرزمین کلمات، تحت فرمان منستقاصدک‌های لبانم هر روز سبزه‌ی نام خدا را به جهان می‌بخشد «من معلّم هستم»گرچه بر گونه‌ی من سرخی سیلی صد درد، درخشش داردآخرین دغدغه‌هایم اینست :نکند حرف مرا هیچ کس امروز نفهمید اصلاً؟نکند حرفی ماندنکند مجهولی روی رخساره‌ی تن سوخته‌ی تخته سیاه جا مانده‌ست «من معلّم هستم»هر شب از آينه‌ها می‌پرسم :به کدامين شيوهوسعت ِيادِ خدا رابکشانم به کلاس؟بچه ها را ببرم تا لب ِدرياچه‌یِ عشق؟غرق ِدریایِ تفکّر بکنم؟با تبسّم يا اخم؟با یکی بود و نبود، زیر یک طاق کبود؟یا کلاغی که به خانه نرسید؟قصّه گویی بکنمتک به تک یا با جمع؟بدوم یا آرام ؟«من معلّم هستم» نيمکت ها نفس گرم ِقدم‌هایِ مرا می‌فهمندبال‌هایِ قلم و تخته سياه رمز ِپرواز ِمرا می‌دانندسيب‌ها دست ِمرا می‌خوانند....«من معلّم هستم» درد ِفهميدن و فهماندن و مفهوم شدنهمگی مال من است.... «فریدون مشیری»🌹روز معلم مبارکمرکز آزمون بین المللی مهر تهران📌 @mehricdlو اینجا در اینستاگرام📌https://instagram.com/icdl.mehr