زادروزِ بهرام بیضایی، زادروزِ اندیشیدن به ریشه‌هاست.زادروزِ کسی که اسطوره، تاریخ و نمایش را نه برای تکرار گذشته،بلکه برای پرسش از امروز زنده نگه داشت.بهرام بیضایی از معدود هنرمندانی‌ست که «فرم» را فدای معنا نکردو «معنا» را هم به شعار فرو نیاورد.او روایتگرِ صداهای خاموش بود؛زنانی که در تاریخ حذف شده بودند،قهرمانانی که شکست خوردند اما تحقیر نشدند،و مردمانی که در حاشیه ایستاده بودند اما مرکزِ روایت شدند.در جهانِ او، تاریخ یک اتفاق تمام‌شده نیست؛زخمی‌ست که هنوز حرف می‌زند.از «مرگ یزدگرد» که پرسش از حقیقت را به صحنه آوردتا «باشو، غریبه‌ی کوچک» که انسانیت را فراتر از زبان و مرز تعریف کرد،بیضایی همواره ما را وادار به دیدن کرد؛دیدنی عمیق، بی‌تعارف و گاه دردناک.زادروزش مبارک؛برای نویسنده، پژوهشگر و کارگردانیکه ایستادگی را به هنر آموختو به ما یاد داد اسطوره‌ها را نه بپرستیم،بلکه بفهمیم.