آنکه می گرید با گردش شبگفتگو دارد با من به نهاناز برای من خندان ستآنکه می آید خندان، خندانمردم چشمم، در حلقه ي چشم من اسیرمی شتابد از پیشرفته ست از من، از آنگونه که هوش من از قالب سَرنگه دوراندیش.تا بیابم خندان چه کسیو آن که می گرید با او چه کسی سترفته هر محرم از خانه ي منبا من غمزده یک محرم نیست.آب می غرّد در مخزن کوهکوه ها غمناکند.ابر می پیچد دامانش تروز فراز درّه« اوجا »ی جوانبیم آورده برافراشته سَر.من برآن خنده که او دارد، می گریموبرآن گریه که او راست به لب، می خندمو طراز شب را سرد و خموشبرخرابِ تِن شب می بندم.چه به خامی به ره آمد کودکچه نیابیده همه یافته دیدگفت: راهم بنماگفتم: او را که بر اندازه بگوپیش تر بایدت از راه شنید.همچنان لیکن می غرّد آبزخم دارم به نهان می خنددخنده ناکی می گرید.خنده با گریه بیامیخته شکلگل دوانده ست برآبهر چه می گردد از خانه بدرهر چه می غلتد، مدهوش درآبکوه ها غمناکندابر می پیچدوز فرازدرّه« اوجا »ی جوانبیم آورده برافراشته قد#نیما_یوشیج