این روزها، ایران زخمی‌ است؛زخمی از درد جان‌های عزیز و از اندوه سنگینی که بر دل‌ها نشسته است.در سکوت و در چشمان اشک‌بار، روایتی از رنج و امید نهفته است؛ روایتی که هر وجدان بیداری را به همدلی وادار می‌سازد.این واژه‌ها دیر بر صفحه می‌نشینند، چرا که در روزهای نبود اینترنت، دل‌هایمان سرشار از گفتنی‌هایی بود که به ناگزیر در سکوت ماند؛ اما اکنون، پس از بازگشایی راه‌های ارتباطی، وظیفه دانستیم صدای همدلی‌مان را بیان کنیم.اعضای کانون‌های فرهنگی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی ضمن تسلیت به تمامی مردم عزیز این خاک پاک، با قلب‌هایی اندوهگین و دل‌هایی لبریز از همدلی، در کنار مردم سرزمین کهن و نجیبمان ایستاده‌اند.باور داریم که هیچ ارزش و آرمانی، والاتر از حرمت جان انسان نیست و امروز، بیش از هر زمان دیگری به روشنایی فرهنگ، به التیام هنر و به مهربانی انسان‌ها نیاز داریم.همین انسان بودن، همین همراهی و همدلی است که امید را زنده نگه می‌دارد، امید به فردایی که در آن، هیچ گوشه‌ای از شهر و دیارمان داغدار نباشد، آرامش و رفاه حق همه باشد و کرامت، زبان مشترک زندگی تلقی گردد.درد خانواده‌هایی که عزیزی را از دست داده‌اند، درد همه‌ی ماست و ما با احترام و عشق، در غمشان شریکیم.باشد که خاک این سرزمین، دیگر داغ عزیزانش را نبیند و آسمان وطن، دوباره آبی‌ترین باشد.🖤 پاینده ایران 🖤با نهایت احترام و همدلی،#کانون‌های_فرهنگی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی