درختِ پربار آرام در جهان قد می‌کشد؛ نه برای آنکه معنا بسازد، بلکه برای آنکه معنا بی‌هیچ تلاشی از او برآید. میوه‌اش نتیجهٔ اراده نیست؛ ادامهٔ طبیعیِ بودن است، چنان‌که نور ادامهٔ خورشید است.در حضور او، انسان درمی‌یابد که هستی پیش از آنکه پرسیده شود، پاسخِ خود را داده است.. درخت با ریشه‌هایی که در تاریکی فرو می‌روند و شاخه‌هایی که در روشنایی گم می‌شوند، میان دو گستره ایستاده است: [ میان آنچه دیده می‌شود و آنچه هرگز دیده نخواهد شد].او می‌آموزد که بودن نه در صداست، نه در حرکت، نه در تلاش بی‌پایان برایِ اثبات. بودن، گاهی همین سکوت رسیده است که از شاخه می‌چکد و جهان را بی‌هیچ ادعایی کامل می‌کند. درخت یادآور می‌شود که معنا ساخته نمی‌شود؛می‌روید. از ژرفایِ خاموشی، از تاریکیِ خاک، از استمرارِ بی‌نامِ زندگی. و انسان، اگر لحظه‌ای کنار او بایستد، درمی‌یابد که راهِ رسیدن شاید چیزی جز بازگشت به همین سادگیِ بی‌تظاهر نباشد.#آرسینT.me/KanoonTaiChi