‌📍چرا نادان‌ها معمولاً اعتماد‌به‌نفس بیشتری دارند؟سقراط می‌گفت:«من داناترین فرد آتنم؛ زیرا تنها کسی هستم که می‌دانم نمی‌دانم.»این جمله، یکی از عمیق‌ترین بینش‌های تاریخ اندیشه است. سقراط معتقد بود بسیاری از انسان‌ها نه‌تنها دانا نیستند، بلکه از نادانی خود نیز آگاه نیستند. بعدها فیلسوفی به نام نیکلاس کوزایی این مفهوم را «جهل فرهیخته» نامید؛ یعنی آگاهی از محدودیت‌های دانایی خویش.در واقع، نخستین گام برای دانا شدن، رهایی از توهم دانایی است.سعدی شیرین‌سخن می‌گوید:«نادان را به از خاموشی نیست،و گر این مصلحت بدانستی، نادان نبودی.»یعنی نادان اگر می‌دانست چه چیز را نمی‌داند، دیگر نادان نبود.افرادی که در یک حوزه دانش یا مهارت کمی دارند، معمولاً توانایی ارزیابی درست عملکرد خود را نیز ندارند. به همین دلیل، اغلب توانایی‌های خود را بیش از حد واقعی برآورد می‌کنند.این پدیده بعدها به نام «اثر دانینگ–کروگر» شناخته شد.🔹 نکته جالب اینجاست که هرچه فرد بیشتر یاد می‌گیرد، بیشتر متوجه گستردگی مجهولات خود می‌شود. به همین دلیل، اعتماد‌به‌نفس اولیه و کاذب او کاهش می‌یابد. فرد در‌می‌یابد که مسئله بسیار پیچیده‌تر از آن چیزی است که در ابتدا تصور می‌کرده است.در مقابل، کسانی که در آغاز مسیر یادگیری قرار دارند، گاهی با مطالعه چند مقاله، دیدن چند ویدئو یا شنیدن چند سخنرانی، احساس می‌کنند به درکی عمیق از موضوع رسیده‌اند و با قاطعیت درباره آن اظهار نظر می‌کنند.🔹 شاید به همین دلیل است که در فضای مجازی افراد کم‌اطلاع را گاه مطمئن‌تر و قاطع‌تر از متخصصان می‌بینیم. متخصص واقعی معمولاً می‌داند که هر مسئله‌ای ابعاد و پیچیدگی‌های فراوانی دارد؛ بنابراین با احتیاط بیشتری سخن می‌گوید.البته نباید فراموش کرد که اثر دانینگ–کروگر فقط درباره «دیگران» نیست. تقریباً همه ما در حوزه‌هایی که شناخت کمی از آن‌ها داریم، ممکن است گرفتار این خطا شویم.شاید یکی از نشانه‌های بلوغ فکری این باشد که بتوانیم با آرامش بگوییم:«ممکن است اشتباه کنم؛ بیشتر توضیح بده.»این جمله، آغاز راه دانایی است T.me/KanoonTaiChi