《نکته‌ای در مورد آموختن تای‌چی‌چوان》بسیاری از هنرجویان گمان می‌کنند پیشرفت در تای‌چی یعنی آموختن فرم‌های بیشتر، طولانی‌تر و پیچیده‌تر. در آغاز، یادگیری را با «جمع‌آوری حرکات» اشتباه می‌گیرند؛ در حالی که در هنرهای درونی، فرم فقط ظرف است، نه محتوا.این تصور طبیعی است؛ زیرا آن‌چه در نگاه نخست دیده می‌شود، شکل حرکات است. اما حقیقت این است که فرم، مقصد نیست؛ وسیله است.اگر کسی ده فرم مختلف را بداند اما هنوز نتواند تعادل خود را حفظ کند، بدنش را رها سازد، نیرو را از زمین دریافت کند، تنفسش را آرام کند و ذهنش را در لحظه حاضر نگه دارد، هنوز در آغاز راه است.در تای‌چی، ارزش یک حرکت به تعداد دفعاتی نیست که آن را دیده‌ایم، بلکه به عمقی است که آن را فهمیده‌ایم.استادان قدیم می‌گفتند:«من از کسی که هزار حرکت را یک‌بار تمرین کرده نمی‌ترسم؛ از کسی می‌ترسم که یک حرکت را هزار بار تمرین کرده است.»هر فرم جدید تنها دری دیگری به همان اصول بنیادین می‌گشاید:تعادل، آرامش، ریشه، پیوستگی،آگاهی و ...روزی می‌رسد که هنرجو درمی‌یابد میان یک فرم کوتاه و یک فرم بلند، تفاوت چندانی وجود ندارد؛ زیرا آنچه اهمیت دارد، کیفیت حضور او در حرکت است، نه تعداد حرکاتی که به خاطر سپرده است.در تای‌چی، پیشرفت واقعی زمانی آغاز می‌شود که جستجوی فرم‌های جدید جای خود را به کشف لایه‌های تازه در همان فرم‌های آشنا بدهد.«فرم‌های بیشتر، لزوماً تای‌چیِ بیشتر نیستند. گاهی یک حرکت که با درک درست تمرین شود، از صدها حرکت حفظ‌شده ارزشمندتر است.»@WhiteCloudsHouse Channel