فعل ماضی ⬅️ فعلی است که نشان دهنده‌ کاری در زمان گذشته است. فعل در فارسی ۶ حالت دارد ولی در عربی ۱۴ حالت دارد که به هریک از این حالت های فعل صیغه گفته می شود.هر یک از صیغه های فعل ماضی در عربی یک شناسه دارد که در آخر فعل می آید که با آن می توان صیغه فعل ماضی را مشخص نمودمن رفتم⬅️متکلم وحده⬅️أنا ذهبتُ ⬅️شناسه⬅️تُما رفتیم ⬅️ متکلم مع الغیر ⬅️ نحن ذهبنا ⬅️ شناسه⬅️ ناتو رفتی⬅️ مفردمذکر مخاطب ⬅️ أنتَ ذهبتَ⬅️شناسه⬅️ تَتو رفتی⬅️مفرد مونث مخاطب ⬅️ أنتِ ذهبتِ⬅️شناسه ⬅️تِاو رفت ⬅️ مفرد مذکر غایب ⬅️ هو ذهبَ⬅️شناسه⬅️ندارد(این صیغه ریشه فعل می باشد. سایر صیغه ها با افزودن شناسه به این صیغه ساخته می شوند.)شما رفتید⬅️مثنی مذکر مخاطب ⬅️ أنتما ذهبتما⬅️شناسه⬅️تماشما رفتید⬅️جمع مذکر مخاطب ⬅️ أنتم ذهبتم⬅️ شناسه ⬅️تُمشما رفتید⬅️مثنی مؤنث مخاطب ⬅️ أنتما ذهبتُما⬅️شناسه ⬅️تماشما رفتید⬅️جمع مؤنث مخاطب ⬅️ أنتنَّ ذهبتُنَّ ⬅️جمع مؤنث مخاطب ⬅️ شناسه⬅️تُنَّآنها رفتند ⬅️مثنی مذکر غایب ⬅️ هما ذَهَبا⬅️شناسه ⬅️ اآنها رفتند ⬅️ جمع مذکر غایب ⬅️ هُم ذَهَبوا⬅️شناسه⬅️ وآنها رفتند ⬅️مثنی مذکر غایب ⬅️ هما ذَهَبَتا⬅️شناسه⬅️ تاآنها رفتند ⬅️جمع مؤنث غایب ⬅️ هُنَّ ذَهَبنَ⬅️ نَ( صرف ۱۴ صیغه فعل ماضی با مشخص کردن شناسه👆👆👆