آهوی را کرد صیادی شکاراندر آخر کردش آن بی‌زینهارآخری را پر ز گاوان و خرانحبس آهو کرد چون استمگرانآهو از وحشت به هر سو می‌گریختاو به پیش آن خران شب کاه ریختاز مجاعت و اشتها هر گاو و خرکاه را می‌خورد خوشتر از شکرگاه آهو می‌رمید از سو به سوگه ز دود و گرد که می‌تافت روهرکرا با ضد خود بگذاشتندآن عقوبت را چو مرگ انگاشتندتا سلیمان گفت که آن هدهد اگرهجر را عذری نگوید معتبربکشمش یا خود دهم او را عذابیک عذاب سخت بیرون از حسابهان کدامست آن عذاب این معتمددر قفس بودن به غیر جنس خودزین بدن اندر عذابی ای بشرمرغ روحت بسته با جنسی دگرروح بازست و طبایع زاغهادارد از زاغان و چغدان داغهااو بمانده در میانشان زارزارهم‌چو بوبکری به شهر سبزوار✍️ مولانا📚 مثنوی معنوی، دفتر پنجمJoin ➣ @KareKhory