وقتی دریا قفل شودفرض شود ۳-۴ ماه دیگر بایکوت دریایی ادامه یابد. با چنین فرضی، تا جایی که به اقتصاد ج

وقتی دریا قفل شودفرض شود ۳-۴ ماه دیگر بایکوت دریایی ادامه یابد. با چنین فرضی، تا جایی که به اقتصاد جغرافیایی بر می گردد‌، چشم انداز خوشایندی در پیش نیست.بخش عمده تجارت خارجی ایران از جنوب می‌گذرد؛ غیر از بنادر صادراتی نفت، بنادر دیگر به ویژه شهید رجایی، امام خمینی، چابهار‌ و دهها بندر کوچکتر، ستون فقرات ورود کالای اساسی و صادرات نفتی‌اند. قفل‌شدن بنادر وارداتی، یک مشکل بندری کوچک نیست؛ زلزله‌ای در زنجیره تامین کل کشور است.شمال نمی تواندجایگزین باشد. بنادر خزر ظرفیتی به مراتب کوچک‌تر دارند؛ آبخور کم، تراز پایین دریا و ناوگان محدود. راه زمینی هم توهمی بیش نیست: یک کشتی فله‌بر ۶۰هزارتنی بار هزاران کامیون را حمل می‌کند؛ سرریز ناگهانی آن به بازرگان، آستارا و سرخس، یعنی صف کامیون، فرسودگی ناوگان، جهش کرایه، و در نهایت جیب خالی‌تر مصرف‌کننده.زنجیره ی فاجعه از همین‌جا شروع می‌شود: کمبود ذرت، کنجاله، غلات و روغن؛ گرانی مرغ، گوشت و لبنیات؛ تورمی که نه از چاپ پول، که از جغرافیای مسیر و واسطه می‌آید؛ افت درآمد ارزی از صادرات نفت و پتروشیمی؛ و در نهایت، واردات گران‌تر برای همه.این تنها «کمبود کالا» نیست؛ سه حلقه هم‌زمان گره می‌خورند: دریا، ارز و زنجیره تامین. دولت پزشکیان شاید بتواند با ذخایر و مسیرهای فرعی فقط مدتی دوام بیاورد، ولی تاب‌آوری‌اش در برابر فشار اجتماعی- اقتصادی در ماه‌های طولانی، محدود است.جغرافیا اینجا فقط نقشه نیست؛ اقتصاد است؛ و بحران جغرافیایی، پیش از آنکه به بحران سیاسی برسد، نخست در سفره مردم خودش را نشان می‌دهد.کوتاه آن که با سیاست می توان بازی کرد، ولی اقتصاد بازیگران ناپخته را درهم می کوبد.#یدالله_کریمی_پور #karimipour_k