وارونه‌شهراین نام را بیگانگان به این شهر داده بودند؛  الکی‌الکی به آن می‌گفتند وارونه‌شهر. چرا آخه؟ مگر چه عیبی داشت این شهر؟اگر تو باسن کسی آمپول می‌زدند، به‌جای آخ‌واوخ، باید کرکر می‌زد زیر خنده. بزرگ‌ترها از کودکی به بچه‌ها یاد می‌دادند: موقع واکسن، بخند. چون در وارونه‌شهر درد، نشانه‌ی سلامتی بود.اگر مردها می‌رفتند خیابان و جیبشان خالی بود، باید جیب را از کاغذ باطله پر می‌کردند تا پف کند. همیشه هم شش‌هفت عابربانک خالی همراهشان بود، برای احتیاط.اگر چیزی گران می‌شد، می‌گفتند ارزان شده. اگر کمیاب می‌شد، می‌گفتند فراوان است. اگر صف طولانی می‌شد، می‌گفتند مردم برای دریافت فراوانی صف کشیده‌اند.اگر فیلمی توقیف می‌شد، می‌گفتند کارگردان خودش، از فرط تواضع، نمایشش را به تعویق انداخته. اگر روزنامه‌ای تعطیل می‌شد، می‌گفتند خبرنگاران به مرخصی استحقاقی رفته‌اند تا با انرژی بیشتری بازگردند. اگر برقی می‌رفت، می‌گفتند شهر دارد استراحت می‌کند.مهم‌تر از همه: اگر با شهر دیگری جنگ می‌کردند، صددرصد باید پیروز کرده می‌شدند. حتی اگر دشمن وسط میدان اصلی چای می‌خورد، می‌گفتند این عقب‌نشینی تاکتیکی ماست و خودش نوعی فتح است.همه‌ی وارونه‌شهری‌ها موظف بودند از هرچیزی که به «انسجام اجتماعی» لطمه می‌زد بپرهیزند. اگر کسی می‌گفت نان گران شده، باید می‌گفت «نه عزیزم، فقط اندازه‌ی نان بزرگ‌تر شده.» اگر می‌گفت بیکاری زیاد شده، باید می‌گفت «نه، مردم فرصت بیشتری برای استراحت پیدا کرده‌اند.»این‌ها قانون بود. طبق آخرین حکم رئیس مجلس شهر، اخلال در انسجام اجتماعی و برخلاف عرف رسمی واژگان‌ وارونه شهر حرف زدن‌، حرام ملی و شرعی بود.ولی یک نفر بود که همین دیروز پریروز این فرهنگنامه را یادش رفت. مقام کمی نبود.‌ معاون‌ وارونه شهره. مردی محترم و..یهو پشت تریبون، انگار برق‌گرفته باشد، به زبان غیر وارونه شهری حرف زد:«کالا وارد شهر نمی‌شود. مثل بنزین. ارز کم داریم و قیمتش بالاست. گرانی دارد بالا می‌رود و دولت با کمبود منابع مالی روبه‌روست. امسال سال سختی داریم؛ واردات و صادرات هم بیست‌وپنج تا سی‌وپنج درصد کم شده.»سکوت. سکوت سنگین. یکی از ردیف جلو سرفه کرد. یکی دیگر گوشی‌اش را انداخت. معاون‌ شهر فردایش باید می رفت برای طی یک دوره‌ی "بازآموزی واژگان".البته در وارونه شهر، فقط گاهی، خیلی دیر وقت، از پشت پنجره‌های بسته، صدای خنده‌ای شنیده می‌شود که آدم نمی‌داند از سر شادی‌ست یا از سر چیز دیگری.آنجا، در وارونه‌شهر، فرقش را هم دیگر کسی نمی‌داند.#یدالله_کریمی‌پور #Karimipour_K