تجزیه ایران و...(دوم)ایران در قلب «بیضی انرژی جهان» نشسته است؛ بیضی‌ای که از شمال به حوضه ی پیرامونی خزر (روسیه، قزاقستان، ترکمنستان و آذربایجان) و از جنوب تا خلیج فارس (ایران، عراق، عربستان، کویت، قطر، امارات و عمان) امتداد دارد و نزدیک به ۵۰ درصد ذخایر نفت و حدود ۴۳ درصد ذخایر گاز طبیعی جهان را در خود جای داده است.ایران تنها کشوری است که همزمان به هر دو حوزهٔ خزر و خلیج فارس اشراف کامل دارد، خود نیز دارای ذخایر عظیم در هر دو منبع است و حلقه پیوند آسیای مرکزی، قفقاز، خلیج فارس، دریای عمان و اقیانوس هند به‌شمار می‌رود. اشراف مستقیم آن بر تنگه هرمز این موقعیت را از نظر استراتژیک بی‌رقیب کرده است.از منظر ژئوپلیتیک انرژی، یکپارچگی ایران برای حفظ نظم موجود انرژی جهان حیاتی است. اگر ایران تجزیه شود، خلا قدرت در مرکز این بیضی به‌سرعت پر می‌شود؛ نه لزوما به‌نفع آمریکا، بلکه به‌نفع رقبای اصلی‌اش، چین و روسیه. دولت‌های نوپا و ضعیف در این منطقه به‌طور طبیعی به سمت قدرت‌هایی گرایش پیدا می‌کنند که حاضرند بدون شرط‌های سخت‌گیرانه غربی، سرمایه‌گذاری، تضمین امنیتی و بازار فراهم کنند (نمونه‌اش را در روابط چین با افغانستان و کشورهای آسیای مرکزی می‌توان دید). نتیجه مستقیم این روند، کاهش نفوذ غرب بر تنگه هرمز و کریدورهای انرژی خواهد بود.افزون بر این، تقسیم کرانه‌های دریایی و ایجاد چند دولت ناپایدار در خلیج فارس و دریای مکران، کنترل امنیتی جریان انرژی را به‌شدت آسیب‌پذیر می‌کند. هرگونه اختلال جدی در عبور نفت و گاز از این منطقه، بازار جهانی انرژی را دچار شوک می‌کند. از آنجا که نظام پترودلار و نظم مالی مبتنی بر آن هنوز تحت نظارت و کنترل واشنگتن است، هزینه ی این بی‌ثباتی مستقیماً بر دوش ایالات متحده می‌افتد و قدرت هژمونیک آن را فرسوده می‌سازد.کوتاه و روشن‌ آن که : آمریکا نه از سر «نیک‌خواهی»، بلکه از سر محاسبه ی سرد ژئوپلیتیک ی نمی‌تواند تجزیه ی ایران را بخواهد. یکپارچگی ایران، هرچند برای واشنگتن چالش‌های متعددی دارد، همچنان گزینه‌ای کم‌هزینه‌تر از فروپاشی کنترل انرژی در قلب بیضی انرژی جهان است. تجزیه ی ایران، نه تقویت، بلکه آغاز فرسایش جایگاه ابرقدرتی آمریکاست.#یدالله_کریمی_پور #karimipour_k👇ادامه