💠⭕️آهای دزد! آهای دزد! ✍دکتر ویلیام دریزویتس؛ منتقد ادبی، جستارنویس و برندۀ جایزۀ ادبی نشنال مگزیند

💠⭕️آهای دزد! آهای دزد! ✍دکتر ویلیام دریزویتس؛ منتقد ادبی، جستارنویس و برندۀ جایزۀ ادبی نشنال مگزیندوربین موبایل‌ها، فرهنگ سلبریتی را آفرید؛ رایانه فرهنگ اتصال را. این دو فناوری همگرا شدند چون اینترنت پرسرعت توانسته است فضای اینترنت را از متن به تصویر [عکس و فیلم] سوق دهد و شبکه‌های اجتماعی هم تور اتصال‌های متقابل را بیش از پیش گسترده می‌کنند. [ترکیب این چهار مورد یعنی دوربین موبایل، رایانه، اینترنت پرسرعت و شبکه‌های اجتماعی جهان ما را عوض کرده‌اند]فرهنگ سلبریتی و فرهنگ اتصال، هر دو، شیوه‌هایی برای «شناخته‌شدن» هستند. خویشتن امروز همین را می‌خواهد. می‌خواهد به رسمیت شناخته شود. می‌خواهد او را ببینند. حتی اگر نه میلیون‌ها نفر (مثلاً در یک مجموعۀ تلویزیونی)، حداقل صدها نفر در توییتر یا فیس‌بوک هم کافی است. همین ویژگی است که به ما اعتبار می‌بخشد. به این شیوه است که برای خودمان واقعیت پیدا می کنیم: با دیده‌شدن توسط دیگران! بزرگ‌ترین وحشت امروز، گمنامی است. ◻️به یغما رفته اولپس زندگی ما منحصراً در ارتباط با دیگران تعریف می‌شود، و آنچه از زندگی‌مان زدوده و کنار گذاشته می‌شود «خلوت» است. فناوری، حریم‌ خصوصی‌ ما و تمرکزمان را تاراج می‌کند؛ توان تنها بودنمان را هم می‌ دزدد. البته خودمان این بلا را به سر خودمان می‌آوریم. خودمان این گنج را با حداکثر سرعت ممکن دور می‌ریزیم. نوجوانی را می‌شناسم که یکی از بستگان مسن‌ترش به من گفت طی یکی از همین ماه‌های گذشته ۳۰۰۰ پیام متنی فرستاده است. یعنی روزی ۱۰۰ پیام، یا در هر ۱۰ دقیقه از ساعت‌های بیداری یک پیام! صبح و ظهر و شب، در طول هفته و روزهای تعطیل، سر کلاس، سر غذا و سر انجام تکالیف مدرسه! پس این پسر، به‌طور متوسط هیچ‌گاه بیش از ۱۰ دقیقه تنها نمانده است. یعنی هرگز تنها نبوده است!◻️به یغما رفته دوم:یک تغییر مهم دیگر نیز روی داده است: تغییر از ارتباطات عمیق به ارتباطات وسیع. الان با تلفن همراه‌مان پیغام می‌دهیم، در صفحات فیس‌بوک پست می‌گذاریم، و کسانی را که از بیخ و بُن غریبه‌اند در توییتر دنبال می‌کنیم. اما تماس دوطرفه، روزبه‌روز بیشتر به حاشیه می‌رود. گویا اکنون هدف صرفاً آن است که شناخته شویم، یعنی از خودمان یک‌جور سلبریتی مینیاتوری بسازیم. در فیس‌بوک چند تا دوست دارم؟ چند نفر وبلاگم را می‌خوانند؟ اسمم را که گوگل کنند، چند نتیجه می‌آورد؟ وقتی ۵۳۲ «دوست» داری، دوستی یعنی چه؟ وقتی فیس‌بوکم به من می‌گوید که مثلا سالی اسمیت (که بعد از دبیرستان همدیگر را ندیده‌ایم و حتی در دبیرستان هم چندان دوست نبودیم) «قهوه درست می‌کند و به افق خیره می‌شود»، چطور قرار است حس نزدیکی‌ام با او بیشتر شود؟ دانشجویانم به من گفته‌اند وقت چندانی برای صمیمیت ندارند. و البته برای خلوت که اصلاً وقت ندارند!💠⭕️ تحلیل و پیشنهاد عملی:خلوت و صمیمت از ما دزدیده شده است. دیوید ثورو جایی گفته است خدا تنهاست، اما شیطان همیشه لشکری به همراه خود دارد. او که همۀ عمر ستایندۀ پرشور خلوت بود، اعتقاد داشت در شلوغی و همهمه جوهرۀ انسان از دست می‌رود. از گذشته‌های دور چهره‌های بسیاری تعالی روح، همنشینی با خداوند (اتصال با امر متعالی) یا غرق‌شدن در طبیعت (اتصال به هستی) و آشتی با درون (اتصال به خویشتن) را در خلوت جست‌و‌جو کرده‌اند.چیزی که این روزها زیر هجوم شبکه‌های اجتماعی دسترسی‌ناپذیرتر از همیشه شده است. وقتی‌که مردم درِ گوش تو همهمه می‌کنند، نمی‌توانی صدای خدا را بشنوی. مردم توانایی در سکون ماندن و توانایی تنهابودن و ظرفیت خلوت را از دست داده‌اند. (رفرنس: تلخیص و بازنویسی از مقاله کناره بگیر و از تنهایی نترس نشریه ترجمان؛ مترجم: محمد معماریان)دو پیشنهاد برای بازیابی ظرفیت خلوت و صمیمت:◾️ هر هفته زمانی را به تنهایی، دوری از شبکه‌های اجتماعی و کارهایی که ما را غرقه می‌کند اختصاص دهیم. کاری که به ما رهایی زمانی و مکانی می‌دهد و می‌گذارد با خودمان تنها باشیم. مصداق آن برای فردی گلکاری است، برای دیگری کتاب‌خوانی و برای شخص دیگر پیاده‌روی. فقط یک شرط دارد: باید در آن حالت فقط و فقط با خودمان باشیم و گفتگو کنیم. آن هم نه در مورد چیزهای سطحی بلکه در مورد عمیق‌ترین نیازهای معنوی و روانی‌مان. ◾️پنج نفر را در زندگی‌مان داشته باشیم که با آنان روابط عمیق، شخصی، طولانی و چهره به چهره داشته باشم. اگر اکنون این 5 نفر را ندارید، از یک نفر شروع کنید. ارتباط سطحی و وسیع را همه ما داریم؛ آنچه کم کم آن را از دست می دهیم ارتباطات عمیق است. آکادمی جام؛ جستجوی آگاهی و معنا@kash_kool