صفای مردمان آبادی نابرخیلی خوبه آدم تنها بی‌هدف از خونه بزنه بیرون. از مسیر علی آباد میام و از خزاق می‌ندازم اتوبان و جاده #برزک. از کمرکش نابر پایین میام، می‌پیچم #روستای_نابر که هنوز ندیده‌ام.از دشت‌های برزک بوده اما حالا روستا شده با ۱۵ خانوار با اصلیت برزکی. دم ظهر آخر مرداد، اما خیلی گرم نیست، خانه‌ها عموما قدیمی و برخی مخروب. حمام مخروبه قدیمی توجهم را جلب می‌کند.درِ خانه‌ باغی قدیمی را میزنم، چندبار صاحب‌خانه را صدا میزنم. از توی باغ کسی می‌گه: بیا تو. #عباس_اصلاح‌چی گله‌دار قدیمی سایه درخت توت، تختی گذاشته و نشسته. سلام و تعارف می‌کنیم و گپ میزنیم. می‌گوید همه ارزش اینجا به سایه همین درخت توت است.گله دست چوپان است و شام‌گاه وقت دوشیدن شیر است. تیون (دیگ) دوشیدن شیر کناری افتاده، چون الان بوته در صحرا نادر و شیر کم است.از کل گله چندصدتایی حدود ده‌کیلو شیر، این رقم اما بهار صدکیلوست، چون وقت زایش گوسفندان اسفند است و زمین بهار سبز. آغل‌‌هایش تا #دشت_ویشنگ گسترش دارد، دشتی ابدی لمیده بر کوه گرگش که رصدخانه ملی آنجاست.باری ما را به درخت انجیر ته باغ راهنمایی می‌کند، شکمی سیر می‌خورم و خداحافظی می‌کنم. خانه زیبای دیگری در آبادی جلب نظر می‌کند می‌روم طرف آن، صدا میزنم، صاحب‌خانه می‌آید. جناب حسین شاه میری من را به داخل هدایت می‌کند. چقدر حس خوبی دارد این خانه‌ پهلوی ساز با ایوان‌ دوجبهه و باغ و گوجه‌کاری مقابل آن!ایشان هم حیوان دار است و کمی کشاورزی دارد و گل‌خانه.گپی میزنیم، چای میخوریم و از روزگار می‌گوییم. پاکتی گوجه و خیار از جالیز برای من می‌چیند و بدرقه می‌کند.صفای مردمان آبادی!#محمد_مشهدی_نوش‌آبادی۱۴۰۵٫۵٫۲۷ https://www.instagram.com/p/DcLovl1FhXe/?igsh=MWNmbXFicnY2b2hrMw==