امشب عدسی درست کردم.هنوز هم برایم عجیب است که آدم می‌تواند یک روز تمام درباره‌ی آینده‌‌اش فکر کند، ا

امشب عدسی درست کردم.هنوز هم برایم عجیب است که آدم می‌تواند یک روز تمام درباره‌ی آینده‌‌اش فکر کند، از پزشکی بترسد، از پول بترسد، از قیمت‌ها، از این‌که زندگی هر روز چیزی را از آدم کم می‌کند و چیزی تازه روی دوشش می‌گذارد و شب، آخر همه‌ی این فکرها، مسئله‌اش این باشد که پیاز را چطور باید نگینی خرد کرد.من حتی این را هم بلد نبودم.بچه‌ها کمکم کردند.آدم‌های آن طرف صفحه، که نمی‌دانم هرکدام کجا نشسته‌اند و چه زندگی‌ای دارند، امشب به من یاد دادند چطور پیاز خرد کنم و عدس بپزم. و من وسط این همه آشفتگی، برای یک لحظه احساس کردم شاید هنوز آدم‌ها بتوانند دست آدم را بگیرند، حتی اگر دستشان از پشت یک صفحه بیرون نیاید.امروز هم از آن روزهای زنانه بود از آن روزهایی که بدن، بی‌آنکه از تو اجازه بگیرد، سنگین می‌شود و دل آدم را بی‌دلیل می‌گیرد و آدم نمی‌داند کدام قسمت این بی‌حوصلگی مال خودش است و کدام قسمت مال تنش.کارهایم همه نیمه‌تمام مانده‌اند.درس‌ها.پیام‌ها.فکرها.بسته‌ها. اتاقم.یک عالمه “بعداً انجامش می‌دهم”که روی هم جمع شده‌اند و حالا شبیه زندگی‌ام شده‌اند.گاهی فکر می‌کنم من حتی از پس ساده‌ترین چیزها هم برنمی‌آیم.بعد یادم می‌افتد که شاید هیچ‌کس از اول بلد نبوده.هیچ‌کس از اول نمی‌دانسته پیاز را چطور نگینی کند.هیچ‌کس از اول نمی‌دانسته با این همه ترس و گرانی و آینده‌ی نامعلوم و جوان بودن در این مملکت چه باید بکند.من فقط زیادی از خودم انتظار دارم.اما امشب تمام چیزی که می‌دانم این است که عدسی‌ام روی گاز است.و بوی پیاز در خانه پیچیده.و من برای نخستین بار فهمیده‌ام یک پیاز را می‌شود به مربع‌های کوچک تقسیم کرد.شاید زندگی هم همین باشد.این‌که هر روز یک چیز کوچک را یاد بگیری،در حالی که هنوز هیچ جوابی برای چیزهای بزرگ نداری.من هنوز نمی‌دانم پزشک خوبی خواهم شد یا نه.نمی‌دانم این زندگی با من چه خواهد کرد.نمی‌دانم این همه گرانی و این همه ترس آخرش ما را به کجا می‌برد.اما امشب عدسی درست کردم.با کمک چند آدم نادیده.و شاید برای امشب،برای این دختر بیست‌ویک‌ساله‌ای که هم دلش می‌خواهد یک روز همه‌چیز را بلد باشد و هم هنوز نمی‌داند پیاز را چطور خرد کند، کافی باشد.زندگی هنوز سخت است.من هنوز خیلی چیزها را بلد نیستم.اما عدسی را دیگر بلدم…-سیزده شهریور هزار و چهارصد و پنج