پسرکم! خواهرت که به دنیا آمد دست‌کم ماهی یک دلنوشته‌ی پدرانه برایش می‌نوشتم. تو که آمدی اما، توفانی از حوادث آمدند و هنوز نرفتند. مادربزرگت بیمار شد و رفت، یک هفته بعد از رفتن او کرونا آمد و البته هنوز هم نرفته و هرروز هم صدها جان عزیز را با خود می‌برد.از زمانی که آمدی دنیا را بشناسی نه میهمانی و جشنی دیدی، نه مانند خواهرت مسافرت به کوه و دریا و جنگل و صحرا را تجربه کردی، نه یک دل سیر تاب و سرسره دیدی، نه حتی برفی از آسمان بارید که ذوق‌زده‌ات کند. در این دو سال روزی نبود که با خبری بد روبرو نباشیم و آنقدر حادثه از سر مردم ایران و منطقه و جهان گذشت که روزی که بزرگتر شوی و بدانی و بخوانی شاید حیرت کنی که چطور دنیای داخل خانه را برای تو و خواهرت، جایی شاد و گرم نگه داشته بودیم.پسرکم! تو با صفا و مهربانیت، با عشق و لبخندهای بی‌پیرایه‌ات، تمام این روزهای سخت را برای ما آسان کردی. هرگز فکر نمی‌کردم فرزند پسر اینچنین شیرین و زیبا باشد، اما چنین بود و هست.پسرکم! به شما کودکان عصر کرونا سخت امیدوارم. شما که در این روزهای دشوار رشد می‌کنید، شما که ققنوس‌وار از خاکستر سربرخواهید آورد و جهانی زیبا و متفاوت خواهید ساخت که در آن قدر زندگی بیشتر دانسته خواهد شد. پسرکم! شما آینده‌اید. شما امیدید. شما ایرانید. آزاده و صالح و سالم رشد کن و ببال. تولدت مبارک!بابا@kaviani_online