باز هم تغییر شهر📗این روزها خیلی کار داریم. هر روز جعبه‌ای می‌بندیم، وسیله بلااستفاده‌ای را کشف و از فهرست وسایل زندگی خارج می‌کنیم، برای وسایل ضروری و غیرضروری تصمیم می‌گیریم ...می‌خواهیم بعد از چند سال که در شهر همسرم و بیشتر به منظور حضور در خدمت مادر همسرم در اینجا زندگی می‌کردیم، چند سالی هم به زادگاه من برویم و در خدمت پدرم باشیم. واقعیت این است که آدمی هرچه کند باز متوجه می‌شود برای پدر و مادرش هیچکار باارزشی نکرده و نمی‌تواند بکند. هردوی ما از دوران دانشجویی دور از زادگاهمان بوده‌ایم. این روزها که مادرم هم دیگر نیست، حس می‌کنم حضور ما در کنار پدرم شاید بتواند سر سوزنی مفید باشد. برای همین اصلا نمی‌توانم این فرصت را از دست بدهم و باقیمانده‌ی عمرم را افسوس بخورم.من و همسرم دست کمی از مارکوپولو نداریم. به جز زادگاه‌هایمان در تهران و دبی و شیراز هم زندگی کرده‌ایم. هیچ باکی از عوض‌کردن شهر نداریم و آنقدر به زندگی آزاد به سبک خودمان عادت داریم که نگران این جابجایی جدید هم نباشیم. از زمان بازگشت به ایران طوری زندگی خود را تنظیم کرده‌ایم که شغل‌هایمان وابسته به مکان جغرافیایی نباشد. هرکجا که اینترنت خط بدهد، هم من می‌توانم کار کنم هم همسرم. تنها چیزی که این آزادی را قدری محدودتر کرده، این است که دخترمان مدرسه‌ای شده و به هرحال باید در مکانی مشخص ثبت‌نام و تحصیل کند.باور دارم تا کنون بسیاری از گره‌های زندگی ما به برکت دعاهای پدر و مادرهایمان باز شده و این بار هم مطمئنم خوشحالی و دعای پدرم افق‌های جدیدی در زندگی ما خواهد گشود و اتفاقات خوب بسیاری پیش روی ما خواهد بود. آمین !@kaviani_online