برای اکثر مردم، بیداری معنوی یک روند تدریجی است. آن بندرت یک‌مرتبه و آنی اتفاق می‌افتد. هنگامی که آن روی می‌دهد، معمولاً باعث رنج شدیدی می‌گردد. در مورد من قطعاً چنین بود. زندگی من سال‌ها بین افسردگی و اضطرابِ شدید در نوسان بود. یک شب من در یک حالت وحشت و ترس شدید از خواب برخاستم، شدیدتر از آنچه که هرگز قبلاً تجربه کرده بودم. زندگی به نظر بی‌معنی، عقیم و خصمانه بود. آن، چنان غیرقابل تحمل بود که ناگهان این فکر به ذهن من آمد: من دیگر نمی‌توانم با خودم زندگی کنم. این فکر چندین بار خودش را تکرار کرد. ناگهان من از فکر عقب کشیدم و به آن نگاه کردم و از عجیب بودن آن فکر آگاه شدم: من نمی‌توانم با خودم زندگی کنم! پس باید دو تا من وجود داشته باشد: من و خودی که من نمی‌توانم با آن زندگی کنم و این سؤال شکل گرفت: «من» کیست و این «خود» کیست که من نمی‌توانم با آن زندگی کنم؟ هیچ جوابی برای این سؤال وجود نداشت و همۀ فکر کردن متوقف شد. برای یک لحظه، یک سکوت کامل درونی وجود داشت. ناگهان خود را در حال غرق شدن در یک گردآب یا گردبادِ انرژی احساس کردم. من در چنگ ترسی شدید قرار گرفتم و بدنم شروع به لرزیدن کرد. این کلمات را شنیدم: «هیچ مقاومت نکن»، چنانکه گویی در درون سینۀ من گفته می‌شد. توانستم احساس کنم که به درون یک خلاء مکیده می‌شوم. ناگهان همۀ ترس‌ها ناپدید شد و من اجازه دادم که به درون آن خلاء بیفتم. دیگر هیچ خاطره‌ای از آنچه پس از آن اتفاق افتاد، به یاد ندارم.📖 اينك و اينجا✍️نويسنده: اكهارت تٌله@kavosh0.