#Part262چندبار پلک زدم نه اشتباه نمیدیدم عکس آراد بودبه کل اون زن رو فراموش کرده و به سمت قاب عکس رف

#Part262چندبار پلک زدم نه اشتباه نمیدیدم عکس آراد بودبه کل اون زن رو فراموش کرده و به سمت قاب عکس رفته و همین که میخواستم لمسش کنم یکهویی اون زن جلو اومد و مانعم شد و توی سکوت بهم فهموند جلو نرم نمیخواستم بترسونمش پس دستامو به نشونه تسلیم بالای سرم بردم_باشه باشه ببخشید !!ترسیده رو به روم ایستاده بود و هیچی نمیگفت انگار تازه حواسم به اطراف جمع شده باشه نگاهم روی وسایل کهنه اش که چیزی جز یه پتو و بالشت و قالیچه کوچیک کهنه ای که وسط اتاق پهن شده بود و یه مقدار خورده ریزه وسایل دیگه ....چیزی نبودنبی اختیاری چیزی که تموم این مدت ملکه ذهنم شده بود رو به زبون آوردم_میشه بگی کی هستی و چطور توی این عمارت دور از چشم همه زندگی میکنی ؟؟دهن باز کرد چیزی بگه ولی پشیمون شده لبهاش رو بست و قدمی به عقب برداشت حس میکردم از کسی ترس داره پس با چیزی که به ذهنم رسید زبونی روی لبهای خشکیدم کشیدم و گفتم :_از ناهید میترسی آره !؟ اون اینجا زندانیت کرده و این بلاها رو س....ادامه جمله ام با دیونه شدن یهویی اون زن و‌ به سر و صورتش ضربه زدن نصف و نیمه رها شد بادیدن حال عجیبش به معنای واقعی خشکم زد و پاهام به زمین چسبیدانتظار هرچیزی رو داشتم جز این !!میدونستم یه نموره مشکل داره و عجیب غریب میزنه ولی این حالش‌ برام غیرقابل باور بود خواستم مانع از خودزنیش بشم ولی یکدفعه با دیدن اینکه توی حال خودش نیست و میخواد به منم آسیب برسونه و محیط خاص اونجا و حرکات عجیب اون زن ، همه و همه باعث شدن که نمیدونم چطوری وحشت زده بیرون زدم و با دو خودم رو به عمارت رسوندم