#Part255نمیدونم بی تفاوت چقدر خیره صورتش بودم که بالاخره بغضش رو قورت داد و درحالیکه لبهای لرزونش رو تکونی میداد گفت :_باشه حالا که منو نمیخوای میرم چون نمیخوام بیشتر از این اذیتت کنم دستی زیر چشمای نَم دارش کشید و به سمت در رفت ولی وسط راه انگار چیزی رو به خاطر آورده باشه ایستاد و به سمتمون برگشت ولی این بار مخاطبش من نبودمچون خیره صورت گیج آراد شد و گفت :_پدرت قبل از مرگش تموم اموالش رو به نام تو زده از جمله اون خونه ، پس حالا میتونی...نگاهش رو توی خونه درب و داغونمون چرخوند و درحالیکه نگاه خیره اش رو به من میدوخت با غم اضافه کرد :_با خانوادت راحت اونجا زندگی کنیاین رو گفت و بدون هیچ حرف دیگه ای رفترفت و ندید چطور بعد رفتنش سد مقاومتم شکست و پاهای لرزونم دیگه نتونستن وزنم رو تحمل کنن و نقش زمین شدمنگاه نگران آراد روی خودم حس میکردم ولی اینقدر توی خودم غرق بودم که قدرت هیچ عکس العملی رو نداشتم _خوبی ؟؟ با شنیدن صدای لرزون و نگرانش برای اینکه بیشتر از این نگرانش نکنم با لبخند تلخی گفتم :_بهتر از این نمیشمباورم نمیشد یعنی واقعا برای همیشه رفته بود ؟؟ اونم ناهیدی که توی این مدت فهمیده بودم خیلی سرسخت تر از این چیزاست و بیخیال هیچی نمیشه یعنی واقعا باید باور کنم دیگه جایی توی زندگیم نداره و برای همیشه رفته