فرزند عزیز،دل انسان گاهی زیر فشارهای زندگی خم می‌شود. بیماری، تنهایی، سوءتفاهم‌ها و رفتارهای نادرست دیگران می‌تواند جان را خسته کند. در شهادتی که دریافت کردیم، این حقیقت به‌زیبایی دیده می‌شود. آن خواهر نوشته بود که در بیماری گوارشی تنها مانده بود، خانواده‌اش خودشان گرفتار بودند، و در شبی سخت، حتی گفت‌وگویی آزاردهنده با یکی از همسایگان او را بیشتر رنجانده بود. از شدت ناراحتی به خدا گفت: «خداوندا، آیا فرزند تو هم نباید یک زن تنها را درک کند؟»این سخن، صدای یک دلِ شکسته است؛ اما این خواهر در همان دل‌شکستگی، به‌سوی خدا برگشت. با پدر حرف زد و شکرگزاری کرد. این بازگشت، همان اعتماد است؛ اعتمادی که راه را برای کار خدا باز می‌کند.صبح روز بعد، برخلاف شب تاریک گذشته، با پیام‌هایی رو‌به‌رو شد که جان او را تازه کرد. او نوشت که خدا از طریق کلام زنده‌اش به او گفت: «من با تو هستم. نترس! فقط ایمان داشته باش. به من اعتماد کن. برای تو برنامه دارم.» این تجربه نشان می‌دهد که خدا نه‌تنها صدای شکسته‌دلان را می‌شنود، بلکه در زمان درست، پاسخ می‌دهد و دلِ افتاده را برمی‌خیزاند.در مزمور ۳۴ آیهٔ ۱۸ آمده است: «خداوند نزدیک شکسته‌دلان است و کوفته شدگانِ در روح را نجات می‌بخشد.» https://bible.com/bible/118/psa.34.18.NMVفرزند، عزیز، دل‌شکستگی پایان راه نیست؛ گاهی آغاز اعتماد عمیق‌تر است.سپاس برای وجود ثابت و تسلیم‌ات، تو گواه آرامش خدا در میان طوفان‌ها هستی!