تظاهر می‌کنم که ترسيده‌امتظاهر می‌کنم به بُن‌بَست رسيده‌امتظاهر می‌کنم که پير، که خسته، که بی‌حواس!پ

تظاهر می‌کنم که ترسيده‌امتظاهر می‌کنم به بُن‌بَست رسيده‌امتظاهر می‌کنم که پير، که خسته، که بی‌حواس!پَرت می‌روم که عده‌ای خيال کننداميد ماندنم در سر نيستيا لااقل ... علاقه به رفتنم را حرفی، چيزی، چراغی ...!دستم به قلم نمی‌رودکلماتم کناره گرفته‌اندو سکوت ... سايه‌اش سنگين است،و خلوتی که گاه يادم می‌رود خانه‌ی خودِ من است.از اعتمادِ کاملِ پَرده به باد بيزارماز خيانتِ همهمه به خاموشیاز ديو و از شنيدن، از ديوار.برای مندوست داشتنآخرين دليلِ دانايی‌ستاما هوا هميشه آفتابی نيستعشق هميشه علامتِ رستگاری نيستو من گاهی اوقات مجبورمبه آرامشِ عميقِ سنگ حسادت کنمچقدر خيالش آسوده استچقدر تحملِ سکوتش طولانی‌ستچقدر ...نبايد کسی بفهمددل و دستِ اين خسته‌ی خراباز خوابِ زندگی می‌لرزد.بايد تظاهر کنم حالم خوب استراحت‌ام، راضی‌ام، رها ...راهی نيست.مجبورم!بايد به اعتمادِ آسوده‌ی سايه به آفتاب برگردم.#سیدعلی_صالحی•➣ @kellck