پیتر، یکی از شاگردان دن آریلی، یه‌بار از سر کنجکاوی درب خونه‌ش رو روی خودش قفل می‌کنه و با کلیدساز ت

پیتر، یکی از شاگردان دن آریلی، یه‌بار از سر کنجکاوی درب خونه‌ش رو روی خودش قفل می‌کنه و با کلیدساز تماس می‌گیره.پیتر به کلیدساز میگه که کلیدش رو گم کرده و نیاز به کمک داره.کلیدساز خودش رو می‌رسونه و در کمتر از یک دقیقه، قفل درب رو باز می‌کنه.حتماً می‌تونی احساس پیتر را تصور کنی. اون آدم دیگه حتی با درب قفل‌شده هم، احساس امنیت نمی‌کرد. قفلی که در عرض یک دقیقه باز میشه، دیگه چه ارزشی می‌تونه داشته باشه؟بااین‌حال کلیدساز همون‌جا یکی‌از تجربیات حکیمانه‌ی خودش رو با پیتر به‌اشتراک می‌ذاره. کلیدسازه میگه:«قفل رو برای این روی درب قرار میدن که آدم‌های درستکار، به کار نادرست وسوسه نشن. یک‌درصد از مردم همیشه درستکار هستن و هیچ‌وقت سرقت نمی‌کنن. یک‌درصد از مردم هم، آدم‌های درستی نیستن و در هر شرایطی تلاش می‌کنن تا قفل در خونه‌ت رو باز کنن و وسایلت رو بدزدن.اما ۹۸درصدِ باقی‌مونده، تا وقتی درستکار هستن که شرایط اطرافشون مناسب باشه و اون‌ها رو به سمت درستکاری سوق بده. این آدما اگه به اندازه‌ی کافی وسوسه بشن، ممکنه دست به کارهای نادرست بزنن.قفل از تو در برابر این ۹۸درصد که ممکنه تسلیمِ وسوسه بشن، حفاظت می‌کنه.»