📓 بیچارگان (۲۵)✍🏻 فئودور داستایوفسکی🔁 برگردان: آرزو آشتی‌جو📚 نشر چشمه، چاپ شانزدهم، ۱۴۰۱👥 کتاب‌

📓 بیچارگان (۲۵)✍🏻 فئودور داستایوفسکی🔁 برگردان: آرزو آشتی‌جو📚 نشر چشمه، چاپ شانزدهم، ۱۴۰۱👥 کتاب‌خوان: گوشه‌کتاب ترنجان📝 فراز شماره ۱۲۸۷یادم‌می‌آید در فاصله کمی از خانه ما در پایین‌دست کوهستان، دریاچه‌ای بود. این دریاچه که انگار همین‌حالا هم در برابرم‌ می‌بینمش، این دریاچه بی‌اندازه پهناور، سرزنده و رخشان همچون الماس بودا گاهی هنگام عصر، دریاچه بسیار آرام و ساکن بود و درخت‌های روییده در ساحلش تکان‌نمی‌خوردند. آب بی‌حرکت بود مانند آینه. زنده، سرد، شبنمی بر علفی می‌نشست. در کلبه‌های ساحلی، چراغ‌ها روشن می‌شدند. گله‌ها را هِی‌می‌کردند. این وقت‌ها من آرام از خانه خارج‌می‌شدم تا به دریاچه‌ام سَری‌بزنم و به آن خیره‌شوم. کنار آب، پیش‌پای ماهی‌گیرها آتشی از خرده‌هیزم‌ها و ساقه‌های خشک گیاهان می‌سوخت و نورش تا دوردست روی آب کشیده‌می‌شد. آسمان سرد بود و آبی، و در کرانه‌هایش با نوارهای سرخ آتشین، از دریاچه جدامی‌شد و این نوارهای افق‌، پیوسته کم‌رنگ و کم‌رنگ‌تر می‌شدند، ماه بیرون می‌آمد، هوا چنان سبک بود که اگر پرنده‌ای وحشت‌زده بال‌می‌زد یا نی‌ها از نسیم ملایم سوت‌می‌کشیدند یا ماهی‌ای در آب جست‌وخیزمی‌کرد، صدایش به خوبی شنیده‌می‌شد. از سطح آبِ نیلگون، بخار سپید بر‌می‌خاست، بخار نازک و شفاف. دورترها تاریک می‌شد، انگار همه‌چیز در لایه‌ای از مه فرومی‌رفت. در نزدیکی، همه‌چیز چنان تیز و شدید به‌نظر‌می‌رسید، انگار همه‌چیز را با تیزی شمشیر نقش‌کرده‌بودند؛ قایق، ساحل، جزیره، بشکه‌ای دورانداخته و فراموش‌شده در ساحل، آرام آرام در آب تکان‌می‌خورد. شاخه درخت جارو با برگ‌های مایل به زردش در نیزار به نی‌ها می‌پیچید. مرغ دریاییِ جامانده بال‌زنان پروازمی‌کرد. گاهی بال‌هایش را در آب سرد فرومی‌برد، گاهی دوباره بال‌می‌زد و در مه گم می‌شد. من خیره می‌ماندم، سراپا گوش می‌شدم. همه‌چیز برایم مانند معجزه بود!📖 ص ۱۱۰ و ۱۱۱@Ketabkhun | کتابخون📚〰〰〰〰️〰️〰📚