📕 راه بی‌کناره (۱۰)✍🏻 ناصر ایرانی📚 کانون پرورش، چاپ سوم، ۱۳۶۸👥 کتاب‌خوان: ناصر رضایی‌پور📝 فراز شماره ۱۳۰۷ هردو ماشين راه‌افتادند. وقتى از چند خيابان گذشتند و به پل نو رسيدند، خورشيد به افق مغرب نزدیک شده‌بود و بخشى از دزِ پاكيزه و زلال را قرمز كرده‌بود. ملک‌خانم شيشه پنجره عقبى پیکان را كمى پایین‌كشيد تا هوهوى دز را بهتر بشنود. هوهوى دز همواره به او آرامش مى‌داد. دز در خيال او زنى بود رنج‌کشيده كه با صلابتی عظيم، با روحيه‌اى شکست‌ناپذير، و به آهنگی پرشكوه، رنج‌هاى خود را فریادمى‌كشد. در كنار چنین زنى بودن و هوهوى بى‌انقطاع او را شنيدن، همواره ملک‌خانم را متقاعد مى‌كرد كه رنج‌ها و‌‌ غم‌هاى او، در مقايسه با رنج‌ها وغم‌هاى اين زن بزرگ طبيعى، کوچک است، تحمل‌پذیر است، به‌حساب‌نيامدنى است.📖 ص ۶۲@Ketabkhun | کتابخون📚〰〰〰〰️〰️〰📚