گفت باید قربانی کنی تا عبور کنی گفتم قربانی می کنم گفت باید وابستگی هایت را قربانی کنی گفتم قربانی م

گفت باید قربانی کنی تا عبور کنی گفتم قربانی می کنم گفت باید وابستگی هایت را قربانی کنی گفتم قربانی می کنم گفت کافی نیست باید قربانی کنی گفتم "مَن" هایم را قربانی می کنم گفت باز هم کم است باید قربانی کنیگفتم قربانی می کنم خودم را، جسمم را، وجودم را گفت نه نشد باید قربانی کنی گفتم دیگر مگر چیزی مانده؟گفت باید دل دادگی ات را قربانی کنی ساکت شدماشک هایم سرازیر شدند فهمیدم چه میخواهد از من میخواهد شَمسَم را قربانی کنم گفتم آخر مگر میشود؟این شمس بود که چشم مرا به نور تو روشن کرد نه نمیتوانم!گفت باید قربانی کنی وگرنه عبور نمی کنی؟گفتم آخر چگونه عشق را قربانی کنم او ریسمان بین منو توست؟گفت باید ریسمانت را پاره کنی بند بند وجودم به التماس افتاده است آخر چگونه می توانم؟از من چیز دیگری بخواه اما او همچنان اصرار داشت که باید قربانی کنی نگاهم را به شمس دوختم موهایش سپید شده بود از بس که برایم از عشق گفته بود وچشمانش مثل همیشه عاشقانه به من لبخند میزد فریاد زدم و اشک ریختم：من نمیتوانم شمس گفت من به تو درس پرواز را آموختم باید قربانی کنی حیرت کردم او چه می گوید؟ از من چه میخواهد؟ او خود، به قربانگاه آمده است!ای وای من ای شمس من من تاب این درس را ندارم لبخند زد باید قربانی کنی من آماده ام تیغ را از نیام کشید و به دستم داد فریاد زدم： الهی او ریسمان بین منو توست چشمانم را بستم او گفت درس اول: تسلیم باش اشکهایم را قورت میدادم گفتم قربانی می کنم و ریسمان را پاره کردم چشمانم را گشودم خود را در آغوش او یافتم لبخند میزد گفت من تو را بی واسطه میخواهمگفتم شمس!شمس چه شد؟گفت شمس در آغوش من بود این تو بودی که او را رها نمی کردی سکوت کردم سرود عاشقانه ی او و شمس ملکوت را پر کرده بود....🕊@BookPal