در صحرا میوه کم بود. خداوند یکی از پیامبرانش را فراخواند و گفت: "هر کس در روز تنها می‌تواند یک میوه بخورد." این قانون نسل‌ها برقرار بود و محیط زیست آن منطقه حفظ شد. دانه‌های میوه‌ها بر زمین افتاد و درختان جدید رویید. مدتی بعد، آنجا منطقه‌ی حاصلخیزی شد و حسادت شهرهای اطراف را برانگیخت. اما مردم هنوز هر روز فقط یک میوه می‌خوردند و به دستوری که آن پیامبر باستانی به اجدادشان داده بود، وفادار بودند. اما علاوه بر آنکه نمی‌گذاشتند اهالی شهرها و روستاهای همسایه هم از میوه‌ها استفاده کنند. این فقط باعث می‌شد که میوه‌ها روی زمین بریزند و بپوسند. خداوند پیامبر دیگری را فراخواند و گفت: "بگذارید هر چه می‌خواهند بخورند. و میوه‌ها را با همسایگان خود قسمت کنند." پیامبر با پیام تازه به شهر آمد، اما سنگسارش کردند، چرا که آن رسم قدیمی در جسم و روح مردم ریشه دوانده بود و نمی‌شد راحت تغییرش داد. کم کم جوانان آن منطقه از خود می‌پرسیدند این رسم بَدوی از کجا آمده! اما نمی‌شد رسوم بسیار کهن را زیر سؤال برد و بنابراین تصمیم گرفتند مذهب‌شان را رها کنند.بدین ترتیب می‌توانستند هرچه میوه می‌خواهند بخورند و بقیه را به نیازمندان بدهند. تنها کسانی که خود را قدیس می‌دانستند، به آیین قدیمی وفادار ماندند. اما در حقیقت، آنها نمی‌فهمیدند که دنیا عوض شده و باید همراه با دنیا تغییر کنند...#پائولو_کوئیلوكتاب قصه‌هایی برای پدران، فرزندان، نوه‌ها (#باورهاى_غلط)@BookPal🎯