چرا لحن کودکانه‌ی دونالد ترامپ تا این حد موفق است؟.ترامپ در مصاحبه‌ی اخیرش با سایت پولتیکو ۴۵ دقیقه‌

چرا لحن کودکانه‌ی دونالد ترامپ تا این حد موفق است؟.ترامپ در مصاحبه‌ی اخیرش با سایت پولتیکو ۴۵ دقیقه‌ی تمام در حالت آماده‌باش بود؛ رفتاری که در دیگر مصاحبه‌هایش هم تکرار شده است. همین موضوع به‌تنهایی گسستی آشکار با آن چیزی است که در فضای سیاسی از نظر بلاغی جا افتاده است.مصاحبه‌ در حالی آغاز می‌شود که ترامپ روی لبه‌ی صندلی چرمی‌اش نشسته است. او تا پایان مصاحبه این وضعیت را تغییر نمی‌دهد؛ حتا یک‌بار هم به پشتی صندلی تکیه نمی‌دهد، حتا یک‌ بار هم دست‌هایش را روی دسته‌های صندلی نمی‌گذارد.برای مقایسه، اوباما، مرکل، مکرون، و تقریباً هر سیاستمداری در موقعیت‌های مصاحبه‌ی یک‌به‌یک، آدم‌هایی هستند که به عقب تکیه می‌دهند، تمرکز و آرامش را منتقل می‌کنند و با فراغ بال می‌خواهند سیاست‌هایشان را توضیح دهند؛ خوشحال از این‌که بالأخره از فشار زمانِ نطق‌های ۲۰ ثانیه‌ای خلاص شده‌اند؛ این‌که دیگر با ازدحام میکروفن‌ها روبه‌رو نیستند، بلکه با یک انسان واقعی صحبت می‌کنند؛ جایی که گاهی یک شوخی توأم با چشمک، یک طعنه‌ی دوستانه یا نیم‌جمله‌ای سرخوشانه هم ممکن است.اما ترامپ آشکارا برای توضیح آرام سیاست‌هایش نیامده است؛ نه برای دعوت به دیدگاهش و نه برای جمع کردن امتیازهای همدلی. این سخنران دل نمی‌بَرد. این سخنران می‌خواهد اتفاقی بیفتد. او این را به نمایش می‌گذارد؛ این ژست بنیادین بلاغی ترامپ است. و این گسست که با حالت نشستن آغاز می‌شود، در شیوه‌ی سخن گفتن هم ادامه می‌یابد.@KhabGardکاملِ فارسیِ این مقاله به‌قلم اشتفانی هنینگ را در خوابگرد بخوانید.👇