الله متعال می‌فرماید:﴿ادْعُ إِلَىٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِ

الله متعال می‌فرماید:﴿ادْعُ إِلَىٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ﴾ [نحل: ۱۲۵]«مردم را با حکمت و اندرز نیکو به راه پروردگارت دعوت کن، و اگر با آنان گفت‌وگو می‌کنی، به بهترین شیوه گفت‌وگو کن.»خداوند در دعوت به دین، سه اصل را واجب کرده است: حکمت، موعظهٔ نیکو و مجادله به بهترین شیوه.حکمت یعنی هر سخن را در جای درست، با روش و زمانی مناسب حال مخاطب گفتن.موعظهٔ نیکو یعنی دل را با خیرخواهی، نرمی و سخنی اثرگذار به حق نزدیک کردن.مجادلهٔ احسن یعنی گفت‌وگو با مخالف با دلیل، انصاف، ادب و بهترین شیوه، با هدف روشن‌شدن حق نه شکست‌دادن طرف مقابل.داعی حق ندارد هر طور که میل و خُلق خودش اقتضا می‌کند دعوت کند؛ زیرا دین، دینِ خداست، نه ملک شخصیِ داعی. او حق ندارد با تندی، بی‌حکمتی و رفتار نادرست، چهرهٔ دین را مخدوش و مردم را از آن گریزان کند.وظیفهٔ داعی این است که مردم را به دین نزدیک، علاقه‌مند و مشتاق کند، نه اینکه بر اثر بددعوتی و ترک حکمت و موعظهٔ نیکو، آنان را از دین براند.داعی باید پلِ رسیدن مردم به خدا باشد، نه دیواری میان مردم و دین خدا.