یک‌جایی مطلبی را گوش می‌دادم که گوینده حرف قشنگی زد. می‌گفت: "پیامبران آمدند تا لازم نباشد ما خودمان همه راه‌ها را یکی‌یکی تجربه کنیم و بعد، تازه بفهمیم کدام راه درست و صواب بوده و کدام خطا؛ سپس به فکر اصلاح، تغییر یا جایگزین کردن مسیرمان بیفتیم."آن‌ها آمدند تا در این فرصت کوتاهی که از زندگی در اختیار داریم ــ و برای ایمان، معنویت و عمل صالح نیز فرصت چندان زیادی نیست ــ مجبور نباشیم دست به آزمون و خطاهای پرهزینه بزنیم؛ بلکه بتوانیم راه درست را بشناسیم و سریع‌تر، دقیق‌تر و مطمئن‌تر به مقصد اصلی، یعنی کسب رضایت الهی، برسیم.دین آمده است تا چارچوب زندگی را برای ما روشن کند؛ بایدها و نبایدها را نشان دهد، خطوط قرمز را مشخص کند و به ما بگوید چه چیزهایی برایمان سودمند و چه چیزهایی زیان‌آور است. خدایی که ما را آفریده و سرشت، روحیات و نیازهای ما را بهتر از هر کسی می‌شناسد، طبیعتاً بهتر می‌داند چه چیزی به صلاح ماست و چه چیزی به زیان ما.عدول و سرپیچی از احکام و دستورات الهی، در هر جنبه‌ای از زندگی انسان، پیامدها و مفاسدی به دنبال دارد؛ پیامدهایی که شاید همان لحظه آشکار نشوند، اما دیر یا زود خودشان را نشان می‌دهند.با این حال، انسان گاهی آن‌قدر اهل جدل می‌شود، آن‌قدر بر رأی خودش پافشاری می‌کند و گرفتار غرور، غفلت و اعتمادبه‌نفس کاذب می‌شود که اصرار دارد راه‌هایی را که پیش از او بارها تجربه شده، خودش نیز دوباره امتحان کند. گویی حتماً باید خودش سرش به سنگ بخورد، تلخی یک حقیقت را با تمام وجود تجربه کند و بعد به همان نتیجه‌ای برسد که پیش‌تر به او گفته بودند.آن‌وقت است که می‌گوید: «فلانی به من گفته بود این مسیر را نروم، این کار را نکنم؛ کاش به حرفش گوش داده بودم.»البته بعضی‌ها حتی در خلوت خودشان هم حاضر نیستند به اشتباهشان اعتراف کنند؛ آن‌قدر غرور و اعتمادبه‌نفسِ بی‌جا در وجودشان ریشه دوانده که پذیرش خطا برایشان دشوار است.عرب‌ها تعبیر زیبایی دارند:«السَّعِيدُ مَنِ اتَّعَظَ بِغَيْرِهِ.»خوشبخت و سعادتمند کسی است که از سرنوشت و تجربه دیگران پند بگیرد؛ نه اینکه برای فهمیدن هر حقیقتی، خودش ناچار باشد همه خطاها را دوباره تجربه کند.