دوستی دارم که سالهاست با مدرک دکترا دنبال کار می گرده. خودش میگه به کلیه ی ادارات و سازمان های دولتی نامه نوشته و تقاضای کار کرده اما دریغ از یک شغل پاره وقت و قراردادی.گفتم : شنیدم برادرای کارآفرین یک مجموعه درست کردن که باید برای اداره ی اونجا عده ای رو استخدام کنن.گفت: دیگه خسته شدم، باید ببینم به رزومه ی من میخوره یا نه.رزومه شو هم داشته باشم پارتیشو ندارم.گفتم: بعید می دونم کسی در این زمینه بتونه رزومه ارائه بده، پرسید چطور؟گفتم این کار در هیچ جای دنیا سابقه نداشته، کاملا ابداعیهدوستم پرسید، برای استخدام به کجا باید مراجع کنم؟گفتم: به جهنم!از آنجایی که سابقه ی شوخی و مزاح این شکلی بین مان نبود آقای دکتر حیرت زده و در سکوت، چشم در چشم من دوخته بود.احتمالا تصور می‌کرد که می خوام سر به سرش بذارم. با لحنی جدی گفتم: شوخی نمی کنم.طفلی از افتتاح جهنم در فومن بی اطلاع بود.کلیپی را در گوشی تلفن نشانش دادم جای مخوفی که آتش ها افروخته بودند و مردی که به شمر تعزیه ها شبیه بود مرد دیگری را شلاق می زد. دوستم همراه با خنده ای بهت آمیز گفت: اون مامور خدا در جهنم چرا شبیه شمره؟در ادامه گفت: خب حالا چرا جهنم!؟شمال ایران قابلیت بهشت شدن داره، بهتر نبود به جای جهنم بهشت را باز سازی می کردن؟گفتم: آقای دکتر یه چی میگی هاااساختن بهشت مورد منکراتی داره!گفت چطور؟گفتم: خب مگه در بهشت جوی شراب جاری نیست؟مگه بهشت پر از حوری نیست؟گف: خب!گفتم: اوّلاً که چیزای‌خوب مال بعد از مرگه، ثانیاً، ساختن بهشت در ایران فعلا امکان پذیر نیست؛مگه ندیدی یارو می گفت مراجع قم راه اندازی جهنم را تایید کردن.دوستم گفت خب یعنی مراجع قم بهشت را تایید نمی کنن؟گفتم آقای دکتر انگار تو باغ نیستی هاااا!!!معلومه که تایید نمی کنن.مگه نمی بینی؟ نیم قرنه که هرجا رفتار بهشتی از کسی سر می زنه طرفو می گیرن می برن شلاق می‌زنن اون وقت تو میخوای بهشت رو باز سازی کنن و اونجا عرق خوری و حوری بازی راه بندازن؟اصلا به فرض محال اگه بخوان بهشت بسازن حوری شو از کجا بیارن؟! مؤمن از کجا پیدا کنن؟گفت: خب در این جهنم برای من چه شغلی وجود داره؟اونجا چکار میتونم انجام بدم؟گفتم: میتونی شلاق دست بگیری جهنمی هارو شلاق بزنی! یا میتونی جای اون گناهکاری که داره کتک می خوره باشی، فکر کنم اون که داره کتک می خوره مزایای بیشتری داشته باشه، سختی کار بهش تعلق می گیره، احتمالا بیمه هم داره.دوستم در سکوت کامل به چشم های من خیره شده بود، می شد دریغ و افسوس و حیرتِ تاریخ چند هزار ساله را در نگاهش خواند.#خلیل_جوادی