گذری بر کاغذکنان قبل از سال ۱۳۵۸ وکاغذکنان حال حاضر تصورات

گذری بر کاغذکنان قبل از سال ۱۳۵۸           وکاغذکنان حال حاضر                                 تصوراتی از آینده آن.قسمت ۴در صفحه قبلی اشاره شد که دو نمونه از معضلات نبود جاده  را خواهم گفت. در این بخش یک نمونه از ان دو نمونه را باز گو میکنم.دوستانی که در سنین بالای ۵۵به بالا هستند حتماً از برگذاری حوزه امتحان نهایی پنجم ابتدایی در سالهای تحصیلی ۵۷ و ۵۶ به قبل را به خاطر دارند.که چگونه  و در کجا برگذار میشد .کاغذکنان با آن جغرافیایی وسیع را عملا به سه یا چهار قسمت تقسیم کرده بودند در شرق اقکند درمرکز قره بلاغ و در غرب روستای ممان  به عنوان حوزه امتحان نهایی سال پنجم ابتدائی انتخاب شده بودند و همه روستاهای اطراف از شمال و غرب و جنوب باید دانش آموزان شان به این روستا ها برای امتحان نهایی مراجعه می‌کردند در این خصوص بنده اطلاع ندارم آیا روستایی قوشه بلاغ هم حوزه امتحانی بود یانه اگر از دوستان قوشه بلاغی اطلاع دارند راهنمایی کنند ممنون خواهیم شد حالا بر فرض مثال قوشه بلاغ هم جزوه این روستاها باشد عملا دانش آموزان حدود یکصد و ده روستا باید در چهار روستا امتحان بدهند حالا شما تصور بفرمایید که با نبود جاده مواصلاتی و وسیله نقلیه حمل مسافر چگونه این همه دانش آموز با این حجم روستاها وبا شرایط سنی حداکثر دوازده سال با پای پیدا اول صبح در حوزه امتحانی حاضر شوند.بنده خودم درد و رنج این حوزه امتحانی را لمس کرده ام و فاصله حدود ده کیلومتری گلتپه حسن‌آباد تا قره بلاغ با بیداری از ساعت پنج یا شش صبح برای رسیدن به حوزه امتحانی طی کرده ام حال شما به این مسافت  طولانی استرس امتحان و استرس ییاده روی با کفشهای  گالش که عمدتا تیزی لبه هاش پای آدم را زخمی میکرد را نیز اضافه کنید ما وقتی به قره‌بلاغ رسیدیم متوجه شدیم تعداد از همراهان دانش آموزان که از سایر روستاها آمده بودند فانوس دستشان بود و این به معنای اینکه در تاریکی شب حرکت کرده بودند تا سر وقت و بموقع فرزندانشان را به حوزه امتحانی برسانند..قضاوت و داوری را به شما می سپارم فاصله چندین کیلومتری مثلاً روستای حاج سیران به آقکند و روستاهای حماملو به آقکند یا استانجین به آقکند یا روستایی باغجقاز به ممان در را  نظر بگیرید و به همین نسبت دیگر روستاها را آیا واقعاً ظلم نبود آیا واقعاً ستم نبود آیا واقعا بی مدیریتی نبود آیا واقعاً تحقیر نبود.چه گناهی این دانش آموز و اولیای آنان داشتند که اینگونه بی مدیریتی آقایان را باید تحمل میکردند.امروزه همه روان‌شناسان اعلام میکنند دانش آموز شب امتحان باید کاملاً استراحت کند با آرامش کامل بخوابد تا فردا بدون استرس در جلسه امتحان حاضر شود .مگر ما آن شب ها خواب داشتیم همش استرس همش نگرانی استرس و نگرانی از امتحان که خود برگزاری امتحان نهایی با آن واژه بلند بالایش در کنار سخت گیری های حوزه امتحانی در یک محیط ناآشنا و غریب بالاترین دلهره برایمان بود  و از مهمتر حالا مسافت طولانی با پای پیاده از محل سکونت تا حوزه امتحانی را هم به آن اضافه کنید.اگر در یک جمله بگویم این حرکت و اقدام باصطلاح آموزشی مدیران آموزش و پرورش وقت خلخال یک تحقیر آشکار جمعیت دانش آموزی کاغذکنان در کنار آن اولیای دانش‌آموزان بود .به جای اینکه چندنفر نیرو به روستاهای که کلاس پنجم ابتدایی داشت بفرستند در دبستانی که تحصیل میکند و در کنار خانواده خودش با آرامش و عزت و احترام امتحان بگیرند این همه دانش آموز را به سه یا نهایتا چهار حوزه امتحانی با اون همه سختی راه روانه میکردند.تازه این جمعیت دانش آموز بعد از امتحان باید به روستاهای خودشان باز می‌گشتند و دوباره فردا روز از نوع و روزی از نو.                                            ادامه دارد@apt_kaqazkonan