گذری بر کاغذکنان قبل از سال ۱۳۵۸ وکاغذکنان حال حاضر وت

گذری بر کاغذکنان قبل از سال ۱۳۵۸                 وکاغذکنان حال حاضر                               وتصوراتی از آینده آن.قسمت ۳برهیچ کسی پوشیده نیست مردم شهرستان خلخال از یک غنای فرهنگی بسیار بالایی برخودار بوده و هست و به طبع آن مردم کاغذکنان سالیان متمادی همزیستی با این جمعیت فرهیخته  این فرهنگ را باپوست و گوشت و استخوان خود لمس کرده است حال  چگونه و چطور از آن  پیوند تاریخی و از آن تناسبات فرهنگی و اجتماعی خوددل بکند و وارد یک فرهنگ نو با ساز و کار جدید شودواقعا سخت بودولی چاره ای هم  نداشتند.. مسولین وقت خلخال  با عدم توجه و رسیدگی به کاغذکنان و به جای رفع مشکلات عملادر محرومیت غیر قابل تصور منطقه مرتکب  خیانت بزرگی در حق مردم شریف و مظلوم کاغذکنان شدند و بالاتر از آن با  تحقیر  مردم شریف و مظلوم کاغذکنان  عملا راه را برای یک تصمیم سخت هموار کردند و یادم هست در یکی از شعارهای که داده میشد به جهت شدت عصبانیت مردم حتی به پدیده  طبیعی مثل بادی که از شمال کاغذکنان می وزد و خیلی هم پر فایده و مفید است اعتراض داشتند و از بادی که از ناحیه جنوب کاغذکنان می‌وزد و اتفاقا در فصل برداشت محصول  آسیب هم میزند با طعنه استقبال میکردند.اسسین میانانین گرمیجی  کسسین خالخالین یئلی.همانطور که قبلاً اشاره شده علاوه بر مشکلات نبود جاده مواصلاتی خارج از بخش در داخل منطقه وسیع کاغذکنان نیر متاسفانه هیچگونه راه ارتباطی به مرکز بخش نداشتیم و این خود بالاترین محرومیت برای بخش و مردم آن محسوب میشد.دریک نگاه اجمالی به نقشه قدیم کاغذکنان متوجه خواهیم شد که مردم چقد در رنج و فشار بودند.سه روستای دیزگوین ، شهیدلو ،بیرون . درست روبروی روستای آچاچی با شهرستان میانه ده کیلومتر فاصله داشتند اما به جهت حائل بودن رودخانه قزل اوزن عملاً دسترسی به میانه را نداشتند و از طرفی به مرکز بخش نیز کوچکترین راه مواصلاتی نداشتند.و یا روستای بزرگ و پر جمعیت ممان و با مردمانی با سواد و تحصیل کرده و با کشاورزی بسیار پر رونق کشت برنج به همراه چند روستای اطرافش در غرب کاغذکنان کمتر از بیست کیلومتری با شهرستان میانه فاصله داشتند اما باز رودخانه قزل اوزن این اجازه دسترسی را نمی‌داد و مثل بقیه روستاها از رسیدن به مرکز بخش نیز محروم بودند.لازم به دکر است متاسفانه تلفات انسانی که مردم این روستاها به جهت عبور از رودخانه با شتر برای رسیدن به میانه داشتند خودش  به تنهایی یک درد  اجتماعی بزرگی بود که نشأت گرفته از نبوده جاده تلقی میگردد.یا در نکته مقابل نقشه شرق و شمال شرق کاغذ کنان روستاهای پر جمعیت حمالو علیا و سفلی وچمالو . حاج سیران پرجمعیت و فرهیخته ،حبش و رشید آباد و.....باز نه تنها به شهرستان خلخال دسترسی نداشتند بلکه به مرکز بخش آقکند نیز راه نداشتند ..اتفاقا مشکلات این بخش از کاغذکنان بسیار چشمگیر هم بود هم بعد مسافت با مرکز  بخش و نبود جاده مواصلاتی و هم بعد مسافت با زنجان بویژه روستاهای شمال شرقی مانند حاج سیران و رشید آباد و ورمزیار علیا و سفلی و حبش و....و یا در شمال کاغذ کنان و شمال غربی روستاهای همچون استانجین و گوو ، مندجین ،طوین ، سنجده  و با روستاهای با آن همه زیبایی گردشگری کوچکترین راه مواصلاتی برای رسیدن به مرکز بخش را نداشتند.و یا روستاهای زیبای با جمعیت زیاد برادران اهل سنت همچون کجل،شمس اباد،کوسجین وکاوان نزدیک به خلخال اما نبود جاده به خلخال و به مرکز از همه چیز محروم بودند .لازم است یه اشاره کوتاهی به گویش اصیل و ریشه دار زبان ترکی  این چهار روستاداشته باشیم که بر اساس تحقیقات میدانی کرسی زبان ترکی  دانشگاه تبریز گویش  ساکنین این بخش از کاغذکنان جزوه اصیل ترین و دست نخورده ترین گویش زبان ترکی بود ولی از وضعیت کنونی بی اطلاع هستم امیدوارم همچنان دست نخورده باشد.و یا روستاهای قاراب علیا و سفلی و باغبان و قلعه و .... اسکوا ،با داشتن طبعت بکر با مردمانی خون گرم هیچگونه امکان دسترسی به خلخال و مرکز بخش را نداشتند.و یا در شمال شرقی روستاهای بزرگی همچون قوشه بلاغ با جمعیت زیاد و افراد تحصیل کرده یا روستا های خرده بلاغ و گورجق  مردمانی فعیم ومهد عالمان فرهیخته و یادیگر روستا ها همگی از داشتن جاده مناسب به مرکز بخش محروم بودند.شاید بعضی از دوستان بر بنده خرده بگیرند که اینقدر هم که شما میگویید نبود و بلکه یه راهی بین روستاهای کاغذکنان برقرار بود .بله دوستان راه مال رو داشتیم که در اواخر اسب و قاطر تراکتور جایگزین آن شده بود و عملاً جاده تراکتور بود و دیگر هیچ و در واقع مهندسی ایجاد آن جاده رانندگان تراکتور بودند نه مسولین وقت خلخال.انشاالله در صفحه بعدی به دو نمونه  معضلاتی که نبود جاده ایجاد کرده بررسی خواهیم کرد.                     ادامه دارد@apt_kaqazkonan